ในวันนี้ไป๋ฉีได้ถูกไป๋เยว่อิงรวมไปถึงไป๋เฉินพามาที่เดอะเลเจนด์เพื่อตรวจร่างกาย แน่นอนการที่อัตราการดูดซับของเขากลับมามันทำให้เหล่าหมอรวมไปถึงผู้เชี่ยวชาญใเป็อย่างมาก จนถึงขนาดที่ว่าคิดจะใช้ไป๋ฉีเป็กรณีศึกษาเลยทีเดียว
โชคยังดีที่ ดราก้อนการ์เด้นแห่งนี้ขึ้นชื่อเื่สิทธิมนุษยชน เมื่อผู้ปกครองอย่างไป๋เฉินและไป๋เยว่เอิงไม่อนุญาติผู้เชี่ยวชาญเ่าั้ก็ทำอะไรไม่ได้
เมื่อตรวจสอบจนแน่ใจว่าอัตราการดูดซับของลูกชายกลับมาแล้ว ไป๋เยว่อิงถึงกับโทรไปหาตระกูลจางที่มางานเลี้ยงเมื่อคืนในทันที ซึ่งพวกเขาก็ดีใจและแสดงความยินดีกับไป๋ฉี แถมยังคิดจะจัดงานเลี้ยงฉลองขึ้นอีกครั้ง ซึ่งพวกเขาคิดจะจัดมันในคืนนี้เลย แน่นอนว่าไม่มีใครขัดข้องอะไร
"คุณพ่อ คุณแม่ จริงหรือเปล่าคะที่อัตราดูดซับของพี่ไป๋ฉีกลับมาแล้ว!"ด้านในคฤหาสน์ใหญ่ ใจกลางเมืองเทียนซาน จางจิวลี่ที่กำลังจะเข้าเรียนพุ่งพรวดออกมาจากห้องด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น
"หืม ลูกสาวคนนี้ พอได้ยินเื่ของไป๋ฉีก็โดดเรียนเลยนะ ใช่! อัตราดูดซับของพี่ไป๋ฉีของลูกกลับมาแล้ว และวันนี้พวกเราจะไปเลี้ยงฉลองกันอีกครั้ง ลูกจะไปด้วยกันหรือเปล่า"แม้จะรู้คำตอบอยู่แล้วอี้ผิงก็ยังกล่าวถามพร้อมกับรอยยิ้มที่มีเลศนัย
"ปะ ไปสิคะแม่"จางจิวลี่กล่าวอย่างตื่นเต้นและเธอก็ได้วิ่งเข้าไปในห้องเพื่อเรียนต่อในทันที
ทั้งจางตงและอี้ผิงที่เห็นความตื่นเต้นของสาวน้อยก็อดส่ายหัวไม่ได้ "ดูลูกสาวเราสิ ชอบเขาแท้ๆแต่ไม่กล้าบอก หลายชายคนนั้นจะรู้ไหมว่าทำให้เด็กสาวคนหนึ่งคลั่งไคร้ขนาดนี้"
"ฮิฮิ จิวลี่ก็เหมือนฉันตอนที่คลั่งไคร้และตามตื้อคุณไงคะ ปล่อยไปเด็กคนนั้นเถอะ ฉันเชื่อว่าหลานไป๋ฉีคงไม่ใจร้ายกับจิวลี่ได้ลงคอหรอก"
"ก็คงต้องตามนั้น ผมไม่คิดขัดขวางอยู่แล้วหากทั้งสองรักกัน อีกทั้งไป๋ฉีเองทั้งหน้าตาและนิสัยก็ดีเยี่ยมแถมยังเป็ลูกของเพื่อนรัก ไม่มีเหตุผลที่ผมจะปฏิเสธ"จางตงกล่าว
ใน่บ่ายของวัน ไป๋ฉีกลับเข้ามายังห้องของตนและให้ หลิงหลิง เซ็ทติ้ง โปรมแกรมเสมือนที่ชื่อ เดอะ เวิลด์ ในทันที ซึ่งโปรมแกรมนี้มันก็คือโลกเสมือนจริงที่ใช้ในการฝึกฝน เมื่ออยู่ในนั้นทุกคนสามารถฝึกฝนได้อย่างเต็มที่โดยไม่สร้างความเสียหายให้กับโลกภายนอกมากนัก เมื่อก่อนไป๋ฉีก็เคยใช้มันฝึกฝนอยู่บ่อยๆแต่หลังจากที่อัตราดูดซับลดฮวบลงเขาก็ใช้มันน้อยลงเช่นเดียวกัน
"ดำเนินการเสร็จสิ้นแล้วค่ะมาสเตอร์"หลิงหลิงแจ้งเตือน
ไป๋ฉีไม่รอช้าสวมสิ่งที่ดูคล้ายกับแว่นตาและนอนลงบนเตียง เพียงแค่เขาพูดว่า'เชื่อมต่อ' AI หลิงหลิงก็เริ่มการประมวลผลและส่งจิตสำนึกของไป๋ฉีไปยังโลกเสมือนจริงในทันที
เมื่อไป๋ฉีลืมตาตื่นขึ้นมาเขาก็มาอยู่ที่หน้าเลือกอาวุธและชุดฝึกซ้อมแล้ว "ไม่ได้เข้ามานาน คงต้องรื้อฟื้นกันสักหน่อย"
ชาหนุ่มในชุดบอดี้สูทสีดำลายแดงกล่าว เขาเลือกอาวุธออกมาเป็ดาบคู่และมีดสั้น ซึ่งเหตุผลที่เขาใช้ทั้งสองอย่างนี้นั้นเพราะไป๋ฉีถนัดการใช้ดาบมากที่สุด ส่วนมีดสั้นนั้นเขาคิดที่จะใช้มันกับพลังแม่เหล็กของเขา
"หลิงหลิงใช้แต้มชนะของฉันทั้งหมดเช้าสนามฝึกส่วนตัวและพาฉันเคลื่อนย้ายไปในทันที"
"รับทราบค่ะนายท่าน แต้มหนึ่งพันแต้มแลกเปลี่ยนกับสิทธิการเข้าใช้สนามฝึกทั้งหมดสิบชั่วโมง จะทำการเคลื่อนย้ายในอีก ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง เริ่มทำการเคลื่อนย้าย"
"วาบ"
ไป๋ฉีหายไปจากที่เลือกอาวุธในทันทีและมาโผล่ยังลานกว้างขนาดใหญ่สุดลูกหูลูกตา "สิบชั่วโมงของที่นี่ก็เท่ากับห้าชั่วโมงของโลกภายนอก น่าจะถึงเวลางานเลี้ยงพอดี"
ชายหนุ่มเริ่มทำการวอมร่างกาย กระบวณดาบของเขานับว่ายอดเยี่ยมไร้ที่ติแม้จะเป็เพียงทักษะขั้นพื้นฐานก็ตาม ในขณะที่กำลังฝึกฝนดาบอยู่นั้น จากคำแนะนำของคู่มืออย่างเสี่ยวไป๋ ชายหนุ่มจึงได้พยายามควบควมมีดบินให้ลอยอยู่ในอากาศแต่ทว่ามันกลับทำไม่ได้ง่ายดาย
เนื่องจากเวลาที่ไป๋เฉินฝึกดาบ สมาธิทั้งหมดของเขาจะเพ็งไปที่กระบวนดาบและไม่สามารถแบ่งมาควบคุมพวกมีดสั้นได้ ซึ่งมันเป็ความเคยชินของร่างกาย และต้องใช้เวลาเพื่อที่จะปรับเปลี่ยนมัน
"เห้อ ฉันทำสองอย่างพร้อมกันไม่ได้ ทำไมการควบคุมโลหะให้ลอยไปพร้อมกับฝึกดาบไปด้วยมันยากจัง คนที่ใช้พลังจิตทำไมถึงควบคุมสิ่งของต่างๆได้ง่ายนัก"ผ่านมาสักพัก ไป๋ฉีนั่งลงและบ่นออกมา เขาเคยเห็นคนที่ใช้พลังจิตควบคุมสิ่งเขาต่างๆตามข่าวอยู่บ้าง แต่คนพวกนั้นก็ทำมันได้สบายๆเหมือนกับมันเป็ส่วนหนึ่งในร่างกายของพวกเขาก็ไม่ปาน
"ฮิฮิ นั่นเพราะพลังจิตกับพลังแม่เหล็กมันต่างกันไงละเ้าคะ พลังจิตนั้นพวกเขาสามารถควบคุมมันได้ผ่านความคิดโดยตรง ส่วนพลังแม่เหล็กของนายท่านต้องควบคุมแรงดึงดูดและแรงผลัก แม้จะเป็การควบคุมวัตถุเหมือนกันแต่ก็ยากกว่ากันมาก"
"อ่า เื่นั้นก็รู้อยู่ แต่ว่าไม่คิดว่ามันจะยากขนาดนี้นี่น่า"ไป๋ฉีกล่าว
เสี่ยวไป๋หัวเราะคิกคักออกมา "ถึงแม้พลังแม่เหล็กจะดูด้อยกว่าพลังจิตตรงที่ควบคุมได้เฉพาะโลหะเท่านั้น แต่ต้องไม่ลืมว่าในโลกของท่านก็เต็มไปด้วยโลหะอยู่แล้ว แถมสัตว์อสูรหรือสิ่งที่ท่านเรียกว่าอบิสบางตัวก็มีชิ้นส่วนหรืออวัยวะที่เป็โลหะเหมือนกัน และนายท่านยังมีพลังอีกหลายอย่างเอาไว้คอยผสานการโจมตี นี่ก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้วนะเ้าคะ"
ไป๋ฉีพยักหน้าเริ่มฝึกฝนต่อในทันทีจนเวลาผ่านไปถึงเก้าชั่วโมงกว่าของโลกเสมือนจริง ไป๋ฉีตอนนี้สามารถควบคุมมีดสั้นให้ลอยวนไปมาได้สามเล่มในขณะที่ฝึกฝนกระบวนดาบไปด้วยได้แล้ว แม้มันจะดูน้อยไปบ้างแต่ก็ถือว่าเป็พัฒนาการที่ดี
"หมดเวลาการฝึกฝนแล้วค่ะ จะเคลื่อนย้ายไปที่ห้องเวพ่อนในอีก ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง"
"วาบ!"
ชายหนุ่มถูกดึงกลับมายังห้องเลือกอาวุธที่เขาอยู่ในตอนแรก เขายกยิ้มอย่างพึงพอใจในพัฒนาการของตนเองและกำลังจะออกจากระบบไป ทว่าทันใดนั้นเสียงเเจ้งเตือนก็พลันดังขึ้นพร้อมกับจอโฮโลแกรมสีฟ้าที่ปรากฏเบื้องหน้า
"โจเซฟหรือ เ้านั่นเข้ากองกำลังของประเทศอีเดนการ์เด้นแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วยังมีเวลาว่างเข้ามาใน เดอะเวิล์ด อีกนะ"ไป๋ฉีบ่นอุบอิบ โจเซฟเป็หนี่งในเพื่อนเพียงไม่กี่คนที่เหลืออยู่ของเขา
"เฮลโล ว่าไงโจสบายดีไหม"ไป๋ฉีรับส่ายและกล่าวทักทายในทันที เบื้องหน้าของเขาคือจอสีฟ้าที่ปรากฏภาพของชายผิวสีร่างกำยำที่ดูท่าทางเคร่งขรึม
"เ้าบ้าไป๋ฉี! ไม่คิดจะรับสายเพื่อนฝูงเลยหรือไง นี่ถ้าฉันไปหานายตอนนี้ได้ฉันอัดนายให้ดู"โจเซฟบ่นด้วยความโมโหทันทีที่ไป๋ฉีรับสาย นั่นเพราะว่าไป๋ฉีไม่เคยรับสายเพื่อนคนไหนเลยหลังจากที่พวกเขาเรียนจบไป แล้วแบบนี้จะไม่ให้บรรดาเพื่อนๆเป็ห่วงได้อย่างไรกัน
"อ๊า ขอโทษทีๆหยุดบ่นฉันเถอะน่า นายคงไม่ได้ติดต่อมาเพราะ้าบ่นฉันหรอกใช่ไหม"
"ก็ใช่ นี่ฉี เพื่อนๆเป็ห่วงนายมากเลยนะ นี่ก็เรียนจบแล้วพวกเราพยายามติดต่อนายเพื่อที่จะให้มาทำงานด้วยกันไงละ"
"ทำงาน งานอะไร?"ไป๋ฉีถาม
"ตำแหน่งที่ปรึกษาและครูฝึกของเด็กในโรงเรียนน่ะ นี่พวกเราตั้งใจหางานให้นายเชียวนะ ว่าไงนายจะทำหรือเปล่า ถ้าไม่เดี๋ยวพวกเราจะช่วยกันหาให้อีก"
"ขอบใจพวกนายมากนะ แต่ไม่ต้องหรอกตอนนี้อัตราการดูดซับของฉันกลับมาแล้ว ดังนั้นฉันว่าจะไปลองสมัครเข้าทดสอบที่กองกำลังดราก้อนเอ็มไพร์ในประเทศดราก้อนการ์เด้นดูน่ะ"
"ห๊ะ! ว่าไงนะ อัตราการดูดซับของนายกลับมาแล้วงั้นเหรอ ั้แ่เมื่อไรกัน! ไป๋ฉีไม่ใช่ว่านายโกหกเพื่อให้พวกเราสบายใจหรอกนะ ไม่งั้นนายเจอดีแน่"
"ฉันจะไปโกหกนายทำไม อัตราการดูดซับของฉันกลับมาแล้วจริงๆ ไม่งั้นนายคงไม่เห็นฉันใน เดอะ เวิล์ด หรอก"ไป๋ฉีกล่าว
"เยี่ยม ยอดเยี่ยมไปเลย! แบบนี้ไม่แน่พวกเราอาจจะได้สู้ร่วมกันในอนาคตก็ได้ เพื่อนรักด้วยความสามารถของนายดราก้อนเอ็มไพร์จะต้องรับอย่างแน่นอน"โจเซฟกล่าวอย่างมั่นใจ
"ก็ขอให้เป็อย่างนั้น ว่าแต่เพื่อนคนอื่นเข้าขุมกำลังไหนกันบ้างเหรอ?"ไป๋ฉีกล่าวถาม
"อ๊า เท่าที่รู้ ริวเข้าร่วมกับขุมกำลังใหญ่ในประเทศเฟรมการ์เด้น โทมัสสังกัดอยู่ที่แกรนด์การ์เด้น จินฮีอยู่ที่ฮิลล์การ์เด้น ซาช่าอยู่ที่อีเดนการ์เด้นเหมือนกับฉัน"
"โอ้ เป็แบบนั้นเอง ไม่แปลกใจเลยจริงๆก็เพื่อนๆของฉันเก่งอยู่ในระดับหัวกะทิทั้งนั้นเลยนี่ ฮ่าๆๆๆ"
"นี่จะหาเื่กันหรือไง ต่อให้พวกเราอยู่ในระดับหัวกะทิจริงๆแต่ในด้านกระบวณท่า หรือการใช้อาวุธ พวกเราก็ยังแพ้นายอยู่ดี"โจเซฟกล่าว
"เอาละๆเอาไว้ค่อยคุยกันต่อนะโจ ตอนนี้ฉันต้องออกจากที่นี่แล้ว พอดีพ่อกับแม่กำลังจัดงานเลี้ยงให้น่ะ"
"ตกลงฝากความคิดถึงไปให้คุณน้าทั้งสี่คนด้วยละ บอกท่านว่าเอาไว้ว่างๆฉันจะไปเยี่ยม"
"ฮ่าๆๆได้ๆ เดี๋ยวฉันจะบอกให้ เอาไว้เจอกัน"โจเซฟพยักหน้า การติดต่อก็หายในทันที พร้อมกับไป๋ฉีที่ทำการออกจากโลกเสมือนจริงไป
940
