ห้าอสูรทมิฬกับหนึ่งมนุษย์กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดตอนนี้พลังของเพียนเพิ่มขึ้นอย่างมากแต่ดูเหมือนร่างกายจะรับไม่ได้
"พวกมันแข็งแกร่งมาก" เหยียนพูดขณะที่ยังมีสติอยู่เลือนลาง
เปรี๊ยง!
โฮกกก" ทันใดนั้นลูกไฟลูกหนึ่งพุ่งเข้าใส่ เหยียนไม่รอช้าขาข้างซ้ายยันพื้นเอาใว้ด้านหน้าส่วนขาข้างขวาอยู่ด้านหลังพุ่งหอกให้ไปปะทะเข้ากับลูกไฟทันทีเสียงเปลวเพลิงดังกระหึ่มไปทั่งขณะที่หอกพุ่งไปวึ่บ! วึ่บ!แกร๊กๆ หอกและลูกไฟละเอียดเป็จุลคลื่นพลังที่กระจายออกมาทำให้รอบข้างพังทลายลงสายตาของเหยียนเริ่มดุดันขึ้นเรื่อยๆแววอาฆาตปรากฏบนดวงตาอย่างเห็นได้ชัดไม่รู้ว่าผ่าไปนานเท่าไรเหยียนยังคงต่อสู้กับอสูรทมิฬอย่างบ้าคลั่งไม่มีท่าทีที่จะเหนื่อยหอบแต่สติเริ่มหายไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อึก! กรงเล็บตะปบเข้าอย่างจังที่กลางหลังทำให้เหยียนกระเด็ยพร้อมกับเืที่นองเต็มพื้นเมื่อเขาลุกขึ้นมาก็ได้พุ่งเข้าใส่ทันทีราวกับไม่รู้สึกรู้สาแต่อย่างใด
ตูม!ตูม!ตูม!เหยียนตวัดหอกทั้งบนพื้นกลางอากาศไปมาแต่อสูรทมิฬไม่มีท่างที่จะได้รับาเ็แม้สักนิดเดียวเปลวเพลิงที่เคยห้อมล้อมด้างล่างหุบเขาตอนนี้ก็ได้สูญสลายหายไปพร้อมกับการต่อสู้นี้
อ้ากกก! กระเล็บหนึ่งตะปบเข้ากลางอกเหยียนร้องลั่นออกมาเมื่อสิ้นเสียงร้องเหยียนได้พุ่งตัวเข้าไปโจมตีใส่ตัวทีตะปบอีกครั้ง
"เหยียนทำไมเ้าถึงรับการโจมตีล่ะทำไม่ไม่ใช้เพลิงนิรันดร์เข้ามาป้องกันเ้าเสียสติไปแล้วรึยังไง" หลินที่ดูอยู่ก็อดไม่ได้ที่จะเป็ห่วงอย่างสุดๆ
ตูม!ตูม!ตอนนี้เหยียนแผลเต็มตัวมีเืออกที่ปาก ถ้าไม่มีเกราะเพลิงนิรันดร์ค่อยช่วยรับการโจมตีคงจะสู้ไม่ได้ั้แ่แรกแล้ว หอกเพลิงทั้งสามเล่มยังคงนิ่งอย่างไม่หยุดหย่อนแฮ่กๆๆๆเหยียนถอยหลังกรู่ออกมาพร้อมกุมหน้าอกตัวเองใว้สุ้มเสียงเหยียนขาดหายไป
เด็กหนุ่มมิอาจเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาได้อีกแม้แต่คำเดียว มือของเขายื่นลงไปยังเบื้องล่าง จับเข้าที่หอกเพลิงทลายล้างอีกคราภายในครรลองสายตาของชายหนุ่มมีอสูรทมิฬที่มีจำนวนเพิ่มขึ้นเป็สองเท่าตัวจากก่อนหน้า และมีมากกว่าแม้ระลอกก่อนหน้ารวมกัน…หากนี่มิใช่ภาพมายา เช่นนั้นมันสมควรเป็ฝันร้าย เป็ฝันร้ายอย่างแท้จริงด้วยเสียงคำรามลั่น คลื่นพลังของเหยียนพลันกลับกลายเป็บ้าคลั่งในเสี้ยววินาที สายตาของชายหนุ่มแผ่ซ่านไปด้วยความกระหายเื โลหิตในกายเดือดพล่านระอุ พลังจิต พลังใจ ความเชื่อมั่น รวมทั้งพลังิญญาของเด็กหนุ่มราวกับจะลุกโชนขึ้นโดยฉับพลัน เหตุการณ์เหลือเชื่อจนไม่อาจเป็ไปได้ยิ่งมากมายจนไม่อาจคำนวณ สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าสายตาของเขาเหยียนคำรามเสียงต่ำ ภายหลังปลดปล่อย “หอกเพลิงทำลายล้าง” ออกไป พลังอันบ้าคลั่งจากแห่งหนใดมิทราบได้กลับก่อกำเนิดขึ้นมาอีกครั้งจากร่างกายอันเหนื่อยล้า เด็กหนุ่มมิได้ล่าถอย กลับกัน ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าไปหาอสูรทมิฬทั้งห้าตัว
เปรี้ยง!! เด็กหนุ่มผู้สมควรเหน็ดเหนื่อยสิ้นเรี่ยวแรง ยามนี้กลับกำลังกวัดแกว่งหอกเพลิงทำลายล้างด้วยความเร็วที่มากเสียยิ่งกว่าก่อนหน้าทั้งยังเหี้ยมหาญรุนแรงยิ่งขึ้น หอกเพลิงของชายหนุ่มราวกับเคียวของเทพแห่งความตายที่มิเคยหยุดกวัดแกว่ง ทั้งหลายไปอย่างบ้าคลั่งพละกำลังรอบนี้ แท้จริงแล้วล้วนมาจากพลังความมุ่งมั่นตั้งใจของเขา ล้วนถูกฝืนบีบคั้นออกมากจากรากเหง้าพลังชีวิตของตนเองหลินที่มองดูอยู่มิอาจรู้ได้ว่าชายหนุ่มทำเช่นนี้ได้อย่างไร จึงสามารถบีบคั้นกำลังความเข้มแข็งออกมาจากพลังชีวิตของตนได้ ไม่อาจรู้ว่าต้องมีพลังความมุ่งมั่นตั้งใจและความมานะบากบั่นมากมายมหาศาลถึงระดับใดจึงสามารถกระทำการนี้ได้สำเร็จ ทว่าตัวหลินเองตระหนักดีว่านี่ย่อมต้องประสบผลลัพธ์ที่หนักหนาสาหัสเหลือแสน…..
เพราะการกระทำของเหยียนในยามนี้ชัดเจนว่าเป็การผลาญชีวิตของตนอย่างบ้าบิ่น!! ผลกระทบโดยตรงและหลังจากวันนี้เด็กหนุ่มอาจต้องป่วยหนัก หรือถ้าโชคดี เขาอาจต้องหมดสิ้นเรี่ยวแรงอยู่นานหลายเดือนโดยมิอาจลุกจากเตียงได้
"เหยียนเ้าจะเผาผลาญพลังชีวิตของเ้าไม่ได้ถ้าเ้าสู้ไม่ได้เข้าก็แค่ถอยออกมาสิ เหยียน!!!!!!!" หลินะโพร้อมกับพุ่งตัวเข้าไปช่วยทันที
เหยียนในขณะนี้ราวกับเป็ราชสีห์ดุร้ายที่วิ่งเข้าไปในฝูงแกะ ที่ใดตามที่เขาพุ่งผ่านล้วนปรากฏสายฟ้าเพลิงมากมายทิ้งไว้เื้ัท้องฟ้าถูกเติมเต็มไปด้วยเสียงแหลมบาดหู ปังงงงงงงง!!!!! กรงเล็บตะปบร่างของเหยียนเข้ากลางอก เหยียนจับจ้องเพ่งมองไปยังอสูรทมิฬทั้งห้าตัวกลางอากาศ สายตาของเด็กหนุ่มยิ่งมายิ่งเครียดขรึม วงแหวนเพลิงลุกโหมและเผาไหม้ขึ้นบนร่างของเด็กหนุ่ม ฉับพลัน ั์ตาสาดประกาย เปลวเพลิงบนร่างกายไหลผ่านไปยังหอกเพลิงทำลายล้างจากนั้น เมื่อเหยียนตวัดหอกเพลิงฟาดฟัน พลันปรากฏเปลวอัคคีโบยบินออกไปเป็โซ่เพลิงเพื่อรัดเข้ากับอสูรทมิฬโซ่ที่รัดตัวพวกมันเสียง แกร๊กๆๆ อสูรทมิฬนิ่งไม่สามารถขยับเขยื้นได้แม้เพียงนิดเดียว แต่มีตัวหนึ่งมันอาปากแล้วพ้นลูกบอลเพลิงเข้าใส่เหยียน ตูม !
เหยียนโดนลูกบอลเต็มๆทำให้เขาล้มลง เืเต็มพื้นราวกับสายน้ำหลาก
"เหยียนเ้าไม่เป็ไรใช่ไหม" หลินเข้ามาประคองตัวเหยียน"เป็ความผิดข้าเองที่ให้เ้าฝึกฝนหฤโหดเช่นนี้ ข้าขอโทษเหยียน" หลินรู้สึกผิดแป็นอย่างมากเมื่อเขาให้เหยียนลงมาฝึกฝน"งั้นเราออกไปจากที่นี้เถอะเดียวข้าจะช่วยเอง"
หลินพูดพลางฉายแววสังหารไปที่อสูรทมิฬว๊าบ! ว๊าบ!เพลิงรูปอสูรฟีนิกซ์สีแดงฉาดปรากฏพร้อมกระโจนเข้าใส่อสูรด้วยความโกรดเกรี๊ยวแต่ก่อนที่จะพุ่งเข้านั้น เหยียนลืมตาพร้อมกับคว้าแขนของหลินใว้
"ท่านแม่ข้า'ชนะแล้ว'" เหยียนยิ้มออกมาน้อยๆก่อนที่จะหมดสติ
17K
