“ธุระ” เมขลาทวนคำทันทีเพราะการที่พ่อของเธอมาพบกับพวกเธอเช้าตรู่แบบนี้ต้องเกี่ยวข้องกับเื่ทรัพย์สมบัติของคุณปู่แน่ๆและที่สำคัญ คุณรัศมีภรรยาใหม่ของพ่อพร้อมทั้งเรืองรินลูกสาวของเธอ ซึ่งเป็น้องสาวต่างมารดาจอมเอาแต่ใจจะต้องไม่พอใจถ้ารู้ว่าเธอสองพี่น้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับพินัยกรรมในครั้งนี้
“เมื่อกี้พ่อได้ยินแว่วๆว่ามินยังไม่ได้งาน หนูสนใจไปทำงานกับพ่อไหมลูก เงินเดือนพร้อมมีสวัสดิการเป็พิเศษสำหรับหนูให้ด้วยนะ” คุณการุญยังไม่พูดธุระของเขาในทันทีจึงเลี่ยงไปคุยกับมินตราลูกสาวคนเล็กเสียก่อน
“เอ่อ...” มินตราครุ่นคิดหันไปทางพี่สาวเป็เชิงขอความคิดเห็นแต่เมขลากลับนั่งเฉย เธอจึงตอบผู้เป็พ่อแบบไม่เต็มเสียงเมขลาเองก็รู้ว่าน้องสาวของเธอเสียดายอยู่ไม่น้อยกับข้อเสนอนี้แต่เธอไม่้าให้มินตราไปเผชิญหน้ากับพวกบ้านใหญ่ของพ่อเพราะเมขลารู้ดีว่าน้องสาวของเธอไม่สามารถต่อกรกับคนพวกนั้นได้แน่
“หนูแล้วแต่พี่เมย์ค่ะคุณพ่อ”มินตราอ้อมแอ้มตอบแต่ส่งผลให้เมขลายิ้มในหน้าเพราะอย่างน้อยน้องสาวก็ยังเลือกเธอมากกว่าคนอื่น
“คุณพ่อพูดธุระเถอะค่ะเมย์จะรีบพาน้องไปสมัครงาน” เพียงแค่นี้คุณการุญก็ทราบว่าเมขลาดื้อรั้นที่จะไม่ให้มินตราไปทำงานกับเขา
.
.
ดึกมากแล้วแต่เมขลาไม่รู้สึกง่วงเลยแม้แต่นิดเดียวเธอนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาครุ่นคิดกับธุระของผู้เป็พ่อที่เธอได้รับฟังมาเมื่อเช้าวันนี้พ่อของเธอมาตามเธอและน้องสาวให้กลับไปร่วมรับฟังการเปิดพินัยกรรมของคุณปู่ซึ่งในพินัยกรรมระบุชัดเจนว่าต้องมีเธอกับน้องสาวร่วมรับฟังด้วยเพราะเธอสองพี่น้องมีชื่อในการได้รับมรดกในครั้งนี้เช่นเดียวกับทายาทคนอื่นๆ
เมขลายิ้มหยันเล็กๆ เมื่อนึกไปถึงคุณรัศมีและเรืองรินสองคนนี้ไม่ใคร่จะถูกชะตากับเธอนัก พวกนั้นคงเดือดดาลน่าดูที่รู้ว่าเธอกับน้องมีส่วนในมรดกครั้งนี้หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับความคิดบางอย่างที่แล่นเข้ามา...ถึงแม้ว่าแม่ประไพของเธอจะทิ้งทรัพย์สินบางส่วนไว้ให้เธอกับน้องสาวและพ่อของเธอก็จุนเจือเื่เงินมาให้พวกเธอใช้สอยตลอดทำให้เธอและน้องสาวไม่ลำบากอะไรในเื่เงินทองและเมขลาเองก็ไม่ได้้าสมบัติอะไรนั่นแม้แต่น้อยแต่...
รอยยิ้มเ้าเล่ห์ผุดพรายขึ้นที่ใบหน้าอันสวยงามของหญิงสาวบางๆเมขลา้าแค่ความสะใจ! ที่สองแม่ลูกนั่นจะต้องทุกข์ใจจนแทบเต้นเร่าๆเมื่อเห็นพวกเธอสองพี่น้องไปรับมรดกที่คฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลรัชชาภักดิ์เมขลาตาเป็ประกายอย่างนึกสนุก เ้าตัวอารมณ์ดีขึ้นมาบ้างแล้ว หญิงสาวหมุนตัวกลับไปที่เตียงนอนแล้วเอื้อมมือปิดไฟ
โดยหารู้ไม่ว่าเธอกำลังนอนหนุนตักชายหนุ่มในชุดโบราณ!และน่าแปลกที่เมขลาไม่มีอาการว่าเห็นเขาเลยสักนิด ชายหนุ่มปริศนาสวมชุดราชปะแตนนุ่งโจงกระเบนสีน้ำเงินราวกับอยู่ในยุคสมัยของรัชกาลที่ห้า ใบหน้าคมสัน ผิวขาวนวลคิ้วเข้มทำให้ดูหล่อเหลาเหมือนพระเอกซีรีส์เขาจ้องหญิงสาวด้วยสายตาที่อ่อนหวานไม่วางตามือขาวใหญ่ลูบไล้ศีรษะของเมขลาอย่างทะนุถนอม
“แม่เกตุแก้ว...นิสัยชอบเอาชนะของหล่อนมิได้เปลี่ยนไปเลยรึ?”เสียงห้าวๆ ตำหนิบางเบา ทว่าเต็มเปี่ยมด้วยความรักใคร่และเอื้อเอ็นดูเสียมากกว่าด้านเมขลาก็เคลิ้มหลับไปพร้อมความรู้สึกอบอุ่นอยู่ในหัวใจแต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกขัดใจอย่างบอกไม่ถูก...
“เพล้ง!” เสียงจานกระเบื้องตกลงสู่พื้นแตกกระจายและตามมาด้วยเสียงกระทืบเท้าอย่างไม่พอใจจากร่างผอมบางที่สวมกางเกงขาสั้นจุ๊ดเสื้อยืดแขนสั้นรัดรูป ร่างนั้นกระแทกลงนั่งบนโต๊ะอาหารขนาดใหญ่สวยงามโอ่อ่าพร้อมกับใบหน้าที่บูดบึ้ง
“คุณปู่ทำพินัยกรรมแบ่งสมบัติให้พวกมันด้วยเหรอคะคุณแม่?”เรืองรินลูกสาวอีกคนของคุณการุญเกรี้ยวกราดใส่คุณรัศมีผู้เป็มารดาอย่างไม่ยับยั้งในอารมณ์แต่คุณรัศมีกลับเพิกเฉยเสีย เธอหันไปสั่งเด็กรับใช้ด้วยท่าทางที่สงบนิ่ง
“เก็บกวาดให้เรียบร้อยแล้วจะไปทำอะไรก็ไป”
“ค่ะ คุณผู้หญิง” เด็กรับใช้สองคนรับคำนอบน้อม พวกเธอรีบเก็บจานที่แตกแล้วออกจากห้องนั่งเล่นไปทันที
“แม่เฉยอยู่ได้ยังไงคะวันนี้คุณพ่อก็ไปหาพวกมันมา” เรืองรินรีบฟ้องแววตาคุณรัศมีฉายแววเกลียดชังอย่างเห็นได้ชัดแต่พยายามไม่แสดงออก
“คุณแม่ว่าพวกมันจะได้อะไรไปบ้างคะ?”เรืองรินยังถามไม่หยุด
“แม่ไม่รู้” คุณรัศมีตอบห้วนๆเธอเดาใจคุณเที่ยงธรรมผู้เป็พ่อตาไม่ออกจริงๆ เพราะั้แ่ย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์รัชชาภักดิ์แทนประไพแม่ของเมขลาและมินตราคุณเที่ยงธรรมพ่อของคุณการุญผู้เป็สามีก็เอาแต่เก็บตัวเงียบขรึม ไม่พูดไม่จาจนกระทั่งเสียชีวิตไปในที่สุด
“แม่รู้แต่ว่าพวกมันจะต้องซมซานกลับบ้านเกิดไปเหมือนแม่ของมันแกคอยดู” คุณรัศมีพูดอย่างดุดันเธอนึกไปถึงอดีตตอนที่เธอเข้ามาเป็เลขาฯ ของคุณการุญใหม่ๆเธอแอบรักเ้านายของเธออย่างมากและคนอย่างคุณรัศมีเมื่อ้าอะไรแล้วต้องได้แม้จะรู้ว่าคุณการุญมีภรรยาและลูกแล้วก็ตาม ในที่สุดเธอก็มอมเหล้าผสมยาปลุกเซ็กส์คุณการุญสำเร็จและตั้งครรภ์จนได้คุณการุญเมื่อรู้ว่าคุณรัศมีท้องกับตัวเองความรับผิดชอบในฐานะสามีและพ่อของลูกก็บังเกิดขึ้น
คุณการุญส่งเสียคุณรัศมีอย่างลับๆ แต่ขึ้นชื่อว่าเมียน้อยก็อยากจะมีตัวตนขึ้นมาคุณรัศมีปล่อยข่าวจนรู้ไปถึงหูของคุณประไพภรรยาของคุณการุญหนำซ้ำคุณรัศมียังส่งคนมาข่มขู่ว่าจะทำร้ายลูกสาวทั้งสองคนถ้าคุณประไพไม่ยอมอย่ากับคุณการุญในที่สุดคุณประไพที่รักความสงบและรักลูกสาวทั้งสองเกินกว่าจะเสี่ยงอันตรายใดๆ ได้
ก็ตัดสินใจแยกทางกับคุณการุญอย่างชอกช้ำเธอหอบลูกสาวทั้งสองคนหนีมาตั้งหลักปักฐานที่โคราชและไม่เคยเรียกร้องสิทธิ์อะไรจากตระกูลรัชชาภักดิ์อีกเลยด้านคุณการุญก็ตามสืบจนรู้ที่อยู่ของคุณประไพและคอยให้ความช่วยเหลือมาโดยตลอดซึ่งเื่นี้คุณรัศมีเองก็รู้ดี
หญิงสาววัยกลางคนยืนกำมือแน่นอย่างโกรธแค้นดวงตาฉายแววร้ายกาจอย่างเห็นได้ชัด ในเมื่อเธอเคยกำจัดประไพแม่ของเด็กสองคนนั่นได้แล้วกะอีแค่ลูกสาวของมันทำไมเธอจะทำอีกไม่ได้คุณรัศมียิ้มเหี้ยม เธอเอ่ยเสียงเ็า
“เื่นี้แม่จะจัดการเอง”
ภายในห้องนอนของเมขลาชายหนุ่มในชุดโบราณยังนั่งอยู่ที่เดิมเขามองหญิงสาวไม่วางตา สายตาที่มองทั้งแสนเศร้าและแฝงไปด้วยความสำนึกผิดอย่างประหลาด
“แม่เกตุแก้ว ฉันอยากให้หล่อนกลับไปที่เรือนของเราเดี๋ยวนี้เสียจริงกลับมาสวมแหวนของฉัน ฉันจะคอยปกป้องคุ้มครองหล่อนมิให้หล่อนตกอยู่ในอันตรายเหมือนเมื่อครั้งนั้น...” บุรุษหนุ่มโบราณพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังหนักแน่นอย่างยิ่งทั้งสีหน้าและสายตาก็ส่อแววเช่นเดียวกัน ในขณะที่เมขลาเองก็หลับลึกจนกระทั่งฝันไป
ในฝันเธอคิดว่าเป็เื่จริงเสียอีกเพราะภาพที่เห็นชัดเจนแจ่มใสราวกับว่าเป็เหตุการณ์ในปัจจุบันขณะเดียวกันชายหนุ่มที่นั่งให้เธอหนุนตักอยู่ ก็ยิ้มดวงตาเป็ประกาย..เขาเริ่มติดต่อกับเธอได้บ้างแล้วแม้จะเป็แค่ในฝันก็ตาม..
เมขลาฝันเห็นบ้านเรือนแบบโบราณ เป็เรือนไทยแบบภาคอีสานเรือนแต่ละหลังยกใต้ถุนสูง กรุหน้าต่างพอประมาณไม่ใหญ่มากมีเรือนไฟใช้สำหรับหุงหาอาหารซึ่งอยู่บนเรือนเดียวกันกับเรือนใหญ่ส่วนยุ้งข้าวแยกออกมาจากตัวเรือนผู้คนแต่งตัวแบบโบราณผู้หญิงสวมเสื้อแขนกระบอกห่มทับด้วยสไบ มวยผมขึ้นบนศีรษะ
แต่ละคนต่างนุ่งซิ่นยาวไปถึงแข้งซึ่งปักลวดลายแตกต่างกันไปส่วนผู้ชายนุ่งกางเกงสีน้ำเงินขายาวคาดด้วยผ้าขาวม้าบ้าง นุ่งโสร่งบ้างแต่ที่ใส่โจงกระเบนก็มีให้เห็นเช่นกันพวกเขาสวมเสื้อม่อฮ่อมสีน้ำเงินมีรังดุมด้านหน้าสำหรับติดกระดุม ส่วนเด็กๆ ที่วิ่งเล่นอยู่ส่วนมากไม่ได้สวมเสื้อสวมแต่กางเกง หรือนุ่งโจงกระเบนเท่านั้น ถ้าเป็เด็กผู้หญิงก็สวมเสื้อคอกระเช้านุ่งซิ่นตัวเล็กๆ น่ารักน่าเอ็นดู เมขลาสังเกตเห็นวัดอยู่เบื้องหน้าวัดที่เธอเห็นช่างคุ้นตาเหมือนเคยเห็นที่ไหน ด้วยความสงสัยเธอจึงเดินตรงดิ่งไปที่วัดทันทีเมื่อได้เห็นเต็มตาเธอจำได้อย่างแม่นยำแม้ตอนนี้วัดจะดูเก่าจนแทบไม่มีเค้าโครงในสมัยปัจจุบันให้เห็น แต่ไม่ผิดแน่ๆ
“วัดนี้คุ้นๆ เอ... ชื่อวัดอะไรนะ”หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเบาๆ วัดที่เธอเห็นอยู่ใจกลางเมืองจังหวัดนครราชสีมาสร้างติดกับเสาหลักเมืองอันเป็ที่เคารพบูชาของคนทั้งจังหวัด หากทว่าทุกอย่างดูเก่าแก่กว่าที่เธอเคยเห็นเช่นปัจจุบันกำแพงวัดยังเป็แบบก้อนอิฐมอญ หลังคาก็ยังคงมุงด้วยกระเบื้องดินเผาตึกรามบ้านช่องหายไปเหลือแต่บ้านเรือนที่เธอไม่คุ้นตาถนนหนทางเป็ดินแดงยังมิได้เป็ถนนลาดยางอย่างเช่นทุกวันนี้ เมขลาเดินสำรวจดูรอบๆบริเวณ
ที่ลานกว้างไม่ไกลจากหน้าวัดเธอสังเกตเห็นผู้คนมากมายกำลังยืนมุงดูอะไรบางอย่างหญิงสาวแหวกฝูงผู้คนเข้าไปดูบ้าง เมื่อเธอฝ่าฝูงคนมาได้ ภาพเบื้องหน้าที่เห็นปรากฏเป็ชายและหญิงวัยกลางคนกำลังถูกลงโทษด้วยการโบยหลังซึ่งคงจะถูกโบยมาหลายครั้งแล้วเพราะิัเต็มไปด้วยรอยไม้และลิ่มเืมือทั้งสองข้างถูกมัดติดกับเสาไม้มีชายร่างกำยำถึงสี่คนผลัดกันใช้แส้ขนาดใหญ่ฟาดเข้าที่ชายหญิงคู่นั้นอย่างแรงเมขลาสะดุ้งโหยง เธอสะดุดใจกับภาพที่เห็นเป็อย่างมาก น้ำตาไหลรินลงมาโดยไม่รู้ตัว
“ไม่... อย่าทำพ่อกับแม่ของอิฉัน”เสียงใครคนหนึ่งกรีดร้องขึ้นเมขลาหันไปตามเสียงนั้นแล้วแทบผงะกับเ้าของเสียง หญิงสาวคนนั้นสวมเสื้อแขนกระบอกนุ่งซิ่นยาวถึงกลางแข้งแต่ที่น่าใคือรูปร่างหน้าตาของผู้หญิงคนนั้นเหมือนกันกับตัวเองอย่างกับคนๆเดียวกัน
เมขลาอดที่จะยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองไม่ได้ หญิงสาวผู้นั้นกระเสือกกระสนดิ้นรนให้หลุดจากการถูกจับต้นแขนเพื่อรั้งตัวเธอไว้และคนที่รั้งเธอไว้คือชายหนุ่มร่างสูง สง่างาม ใบหน้าขาวนวลแต่คมเข้มทว่าสีหน้าแววตาบึ้งตึงที่สำคัญชายคนที่เมขลาเห็นคือคนเดียวกันกับที่นั่งให้เมขลาหนุนตักอยู่บนเตียงของเธอ..
67K
