CODE2 : ความทรงจำในวันที่อำลา ตอนที่ 7
ณ บาร์แห่งหนึ่งในเมืองภูเก็ต
ศักดิ์นั่งกระดกเหล้าในมุมมืดของบาร์ เสียงดนตรีเบาๆ คลออยู่ด้านหลัง เขามองโทรศัพท์มือถืออย่างหัวเสีย “ไอโชคกับชัยหายหัวไปไหนวะ ติดต่อก็ไม่ได้เป็วันๆ แล้ว”
ชายแว่นผมดำในชุดสูทชื่อว่า “บุช” ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม หยิบแก้วเหล้าขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะตอบเสียงเรียบ “ก็คงโดนฆ่าไปแล้วล่ะมั้ง โดน CODE2 เล่นเข้าให้”
ศักดิ์สีหน้าเคร่ง “ถ้าล้มสองคนนั้นได้ แสดงว่าฝีมือของ CODE2 ไม่ธรรมดาจริงๆ”
บุช “ฉันเคยเจอเธอมากับตา แต่ยังไม่ทันได้ขยับ ก็โดนสาวอีกคนเตะเข้าที่หัวจนหลับ ก่อนสติจะดับไป ฉันจำหน้าเธอได้แม่น...ผมสีขาว ใบหน้าคมกริบ บัวบาน”
ศักดิ์ตาเบิกเล็กน้อย “ราชินีมวยไทย...บัวบาน เธอมาเกี่ยวอะไรกับ CODE2 ได้วะ”
บุช “ไม่รู้ว่าเป็เพื่อน ศัตรู หรือแค่บังเอิญอยู่ด้วยกัน แต่ตอนนั้นเธออยู่ที่นั่นแน่นอน”
ศักดิ์ “ถ้าอย่างนั้นก็ไปถามดูสิ”
บุชหัวเราะในลำคอ “ฉันไม่ได้ทำงานให้แก หรือไอ สจ. ภู นั่น จะให้ไปสืบเื่ CODE2 กับราชินีมวยไทยนั่น ต้องจ่ายหนักหน่อย”
ศักดิ์ “เงินไม่ใช่ปัญหา ขอแค่ได้ข้อมูลที่ฉัน้า จะใช้วิธีไหนก็เื่ของแก”
บุชวางแก้วลงบนโต๊ะ เสียงกระทบแก้วดังกังวานท่ามกลางความเงียบชั่วครู่
เที่ยงวันต่อมา ณ บ้านพักริมหาด
เสียงคลื่นกระทบฝั่งเบาๆ
ฝนยืนหน้ากระจกในชุดแฟชั่นเปิดไหล่สีครีมขับผิว ขณะที่ปรับต่างหูเล็กน้อยเธอก็ถอนหายใจเบาๆ “ชุดนี้มันโชว์ร่างกายเยอะไปไหมนะ”
ซีที่นั่งไขว่ห้างในชุดเสื้อกล้ามสีชมพูหวานยิ้มกว้าง “แซ่บมากค่ะคุณพี่ รับรองว่าหนุ่มๆ เหลียวมองแน่”
บัวบานโผล่ออกมาจากห้องน้ำในชุดครอปสั้นและกางเกงขาสั้นแนบเนื้อ สีขาวสะอาดที่ซีเลือกให้ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเขิน“ของฉันก็โชว์เยอะไปไหน แถมมันรู้สึกเย็นยังไงก็ไม่รู้เลยนะ”
ซีหัวเราะเบาๆ ขยิบตาให้ “เธอเองก็แซ่บมากเลยน๊า บัวจ๋า~”
บัวบานหน้าแดง “ฉันขอใส่ชุดฉันเองไม่ได้เหรอ”
ซี “ไม่ได้ ผู้หญิงถ้าออกไปข้างนอกต้องดูสวยตลอด จำไว้เลยนะยะ”
บัวบานถอนหายใจแบบยอมแพ้ “แต่เราจะแค่ไปซื้อของสำหรับทำอาหารเองนะ”
ฝนหันมายิ้มพร้อมหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นไหล่ “ฉันว่าก็สวยดีนะ ไปกันเถอะบัว~”
บัวบาน “งืม...ก็ได้”
ก่อนออกจากบ้าน ฝนหันไปหาซีที่ยังนั่งเล่นอยู่บนโซฟา “ฝากดูแลลูกๆ พี่ด้วยนะน้องสาวคนเก่ง”
ซียิ้มพร้อมทำท่าชูสองนิ้ว “ไว้ใจได้เลยค่ะคุณพี่”
ทันใดนั้นเสียงเครื่องยนต์คำรามของ BMW M8 Competition สีน้ำเงินด้านของปาล์มก็ดังขึ้นอย่างเร้าใจ ฝนนั่งคนขับพร้อมกับบัวบานนั่งข้างคนขับ ฝนเหยียบคันเร่งเบาๆ แล้วรถพุ่งออกจากบ้านไปราวกับแสงวาบหนึ่งบนท้องถนน
ณ ตัวเมืองภูเก็ต ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง
ฝนจอดรถเรียบร้อยแล้วเดินเคียงคู่เข้าห้างพร้อมกับบัวบานที่เข็นรถเข็นตามติด ฝนจดรายการของไว้ในใจ เดินไปยังโซนของของกินก่อนหยิบของใส่รถเข็นอย่างคล่องแคล่ว
“ซอส... ซีอิ๊ว... น้ำปลา... ผงชูรส...” ฝนไล่รายการเบาๆ
บัวบานเข็นรถเข็นเดินตามด้วยรอยยิ้มพลางพูด “คุณพี่คะ ขอซื้อเนื้อไก่ส่วนน่องกับปีกได้ไหมคะ แล้วก็แป้งทอดกรอบด้วย...”
ฝนชะงักแล้วยิ้มบาง “อยากกินไก่ทอดเหรอ”
บัวบานห่อไหล่เล็กน้อย “ใช่ค่ะ... เอ๊ะ แต่เหมือนพี่จะเลี่ยงของทอดอยู่นี่นา บำรุงน้ำนมให้ลูกใช่ไหม งั้น...ไม่เอาก็ได้ค่ะ”
ฝนหัวเราะเบาๆ “ไม่เห็นเป็ไรเลย ถึงพี่จะไม่กิน พี่ก็ทำให้บัวกินได้นี่จ๊ะ”
บัวบานดีใจวิ่งไปหยิบไก่ “จริงเหรอคะ หนูรักพี่สาวแสนใจดีที่สุดเลย”
มุมหนึ่งของห้าง
สายตาคมกริบของชายร่างใหญ่ในเสื้อฮู้ดดำจ้องมาที่สองสาว เขาคือ บุช นักฆ่าที่เคยโดนบัวบานเตะหลับมาแล้วในตอนที่บัวบานมาหยุด CODE2 ที่หลงผิด “นั้นมัน บัวบาน ราชินีมวยไทย... แล้วผู้หญิงที่เดินนำหน้าเธอ... หรือว่าจะเป็ CODE2 ตัวจริง”
เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายภาพทั้งสองไว้
สองสาวไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนคอยตาม
ณ บ้านพักริมทะเล
เสียงหัวเราะของเด็กๆ ดังก้องในบ้าน ซี นั่งหัวฟูอยู่บนโซฟา ถูกลูกๆ ของฝนปีนเล่นจนผมยุ่งเหยิง “กลับมาแล้วเหรอคะ... พี่ฝนคะ หนูเข้าใจแล้วค่ะ การเลี้ยงลูกนี่มันเหนื่อยมากจริงๆ”
ฝนยิ้มให้ ขณะถือถุงของสดเดินเข้ามาในครัว ส่วนบัวบานหัวเราะเบาๆ ขณะถอดรองเท้า
ค่ำคืนในเมืองภูเก็ต บาร์มืดสลัว
ศักดิ์นั่งพิงพนักโซฟาไม้สีดำ ท่ามกลางควันบุหรี่และเสียงดนตรีบลูส์เบาๆ
ประตูเปิดออกบุชเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเ้าเล่ห์ “ฉันไปเจอของดีมาว่ะ”
เขาวางโทรศัพท์ไปตรงหน้าศักดิ์
ในภาพคือ บัวบาน และ ฝน เดินเคียงกันอยู่ในห้าง
บุช “ผู้หญิงผมขาวนั่นคือ บัวบาน ส่วนคนที่เดินอยู่ข้างหน้า... ฉันคิดว่าเธอคือ CODE2”
ศักดิ์เพ่งดูภาพ “แค่ด้านหลัง จะไปรู้ได้ไงว่าใคร”
บุชสไลด์นิ้วเลื่อนภาพต่อไปใบหน้าหญิงสาวในภาพเด่นชัดภายใต้แสงห้าง เธอคือ ฝน
“คิดว่าฉันโง่ แล้วจะถ่ายแค่รูปเดียวหรือไงล่ะ” บุชกล่าวเยาะ
ศักดิ์ขมวดคิ้วแน่น “หน้าผู้หญิงคนนี้คุ้นๆ แฮะ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน”
“ฉันก็คิดเหมือนกัน” บุชพึมพำ เหมือนพยายามจะรื้อความจำ
ทันใดนั้น...
ชายเมาคนหนึ่งเดินโซเซเข้ามาในวงสนทนา กอดคอศักดิ์และบุชอย่างคึกคะนอง “เห้ย~ พวกแกรู้จักผู้หญิงคนนี้ด้วยเหรอ~”
บุชเบือนหน้าหนี “ไปให้พ้นไอขี้เมา ไม่รู้รึไงว่าเราคือใคร”
แต่ศักดิ์กลับคว้าแขนชายคนนั้นไว้ “เดี๋ยว... แกรู้จักเธอเหรอ”
ชายเมาหัวเราะฟันเหลือง “รู้สิ~ ฉันเคยเจอเธอตอนยังทำงานเป็ทหารของบริษัทเทคโนโลยี KITTITECH เธอเคยเป็นักวิทยาศาสตร์ที่นั้น”
บุชขมวดคิ้ว “KITTITECH งั้นเหรอ ไอบริษัทที่ฆ่า PALMER46 ได้อะนะ”
ชายเมายิ้มเยาะ “แหม พวกแกคิดว่า CODE2 คือเธอคนนี้เหรอ ฉันได้ยินนะ”
ศักดิ์คว้าคอเสื้อชายเมาอย่างแรง ลากเขาขึ้นจากพื้น “พูดมาให้หมด แกรู้อะไรบ้าง”
ชายเมาเริ่มกลัวจริงจัง “ม-ไม่รู้เื่นั้น... แต่ผู้หญิงในรูป... ฉันจำได้ว่าเธอเป็เมียของ PALMER46 ไม่มีวันเป็ CODE2 ได้หรอก เพราะตอน CODE2 เริ่มออกข่าวแรกๆ เธอคนนั้นยังโดน KITTITECH ขังไว้ในบริษัทเลย”
ศักดิ์ “ถ้าเธอไม่ใช่ CODE2 แล้วเธอเกี่ยวข้องอะไรกับ CODE2”
ชายเมา “ไม่รู้หรอกเกี่ยวคล้องอะไรกัน”
ศักดิ์ “ไอ CODE2 มันเป็น้องสาวของ PALMER46 ฉันมีความแค้นต่อมัน เพราะมันตายก่อนฉันเลยจะฆ่าน้องสาวมันแทน แกรู้อะไรพูดมาให้หมด”
ชายเมา “โอเคๆ รู้แล้ว ฉันเคยเป็ รปภ. ของบริษัท Kittitech... ผู้หญิงในรูปนั้น เธอชื่อ ดร. ศิริรัตน์ หรือที่ใครๆ เรียกกันว่า ฝน นั่นแหละ เธอสวยมากจนฉันเองก็หลงรักเลยล่ะ... แต่ดูเหมือนเธอจะโดนขังไว้ ถูกบังคับให้สร้างอะไรบางอย่าง”
ศักดิ์เริ่มขมวดคิ้ว ร่างกายเริ่มสั่นเพราะพลังจากยันต์บนตัวเริ่มตอบสนองต่ออารมณ์ที่เดือดพล่านขึ้น
ชายเมาพูดต่อ “วันหนึ่ง ไอ้ฆาตกรนั่น PALMER46 มันบุกมาขโมยของและลักพาตัวเธอไป ตอนนั้นฉันเข้าไปหยุดมัน ก็โดนมันฟันจนนิ้วขาด ฉันโดนไล่ออกจากงาน แถมคนที่ฉันแอบชอบยังโดนมันเอาไป ฉันก็แค้น PALMER46 เหมือนกัน”
บุช “อ่อ ดร. ศิริรัตน์นี่เอง เหมือนฉันจะเคยได้ยินมาว่า เธอแต่งงานกับ PALMER46 ด้วยนะ”
ศักดิ์ “เมียของมันงั้นเหรอ”
เสียงหัวเราะของศักดิ์ฟังดูบิดเบี้ยว มือเขากำแน่น ก่อนจะกระชากคอเสื้อชายเมาคนนั้นขึ้น แล้วเหวี่ยงใส่โต๊ะเสียงดังลั่น
ศักดิ์พลังจากยันต์ของเขาทำให้เมื่อเข้ามีอารมณ์มันจะทำให้อารมณ์เขาทวีคูณ
ศักดิ์เดินไปจับหัวชายเมาคนนั้นแล้วกดหัวเขาโขกกับโต๊ะซ้ำๆ จนหัวเลาะสมองไหล “ดร. ศิริรัตน์ คือเมียของไอ PALMER46 งั้นเหรอ ส่วน CODE2 คือน้องสาวของมัน ฉันจะฆ่าทั้งเมียและน้องสาวมันเลย มันมือจังเลยเว้ย”
เขาตวัดเท้าเตะโต๊ะล้มลงอย่างแรงแล้วหันไปมองบุชที่กำลังยิ้ม อยู่
บุชรีบพูด “ใจเย็น ฉันยังมีข้อมูลอีกนะ ฉันแอบตามพวกเธอไปจนรู้ว่าบ้านอยู่ที่ไหน”
บุชยื่นแผนที่ให้ศักดิ์
ศักดิ์หยิบมาดู พยักหน้าช้าๆ “ดี... ดีมาก”
บุช “ทีนี้ไหนละรางวัลฉัน ฉันให้แผนที่ที่อยู่ด้วย งั้นขอ 2 เท่านะ”
ศักดิ์หยิบขวดเหล้าขึ้นมาในมือ เขาฟาดใส่หัวบุชเต็มแรง แล้วหยิบเก้าอี้ฟาดหัวบุชจนเลาะ “นี้แหละรางวัล”
เที่ยงคืน
ภายใต้แสงจันทร์อันเลือนราง ร่างของซีได้หายลับออกจากบ้านไปแล้ว เธอแปลงกายเป็ CODE2 เพื่อไปจัดการภารกิจในความมืด ทว่าเธอไม่รู้เลยว่าในขณะเดียวกันนั้นเอง ภัยร้ายกำลังเคลื่อนเข้าใกล้บ้านริมหาด
00:30 น.
เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังเป็ระยะ บรรยากาศเงียบสงบเหมือนคืนอื่นๆ แต่...
ตู้ม!
เสียงประตูหน้าบ้านถูกถีบอย่างแรงดังสนั่นจน ฝน สะดุ้งตื่นขึ้นในห้องนอน ทารกฝาแฝดทั้งสองของเธอร้องจ้าเสียงหลง
ในเวลาเดียวกัน บัวบาน ก็สะดุ้งตื่น เธอรีบวิ่งเปิดประตูพรวดเข้าไปในห้องของฝน “เกิดอะไรขึ้นคะพี่สาว”
ฝนกอดลูกไว้แน่น “ฉันเองก็ไม่รู้...”
เสียงคำรามแผดลอดเข้ามาจากชั้นล่างอย่างบ้าคลั่ง
ศักดิ์ "โฮ้ยยย เมียกับน้องสาวของไอ้ PALMER46 อยู่ไหมวะ ออกมารับความตายซะดีๆ"
บัวบานกัดฟันแน่น หันไปหาฝนด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ “พี่สาวรออยู่ที่นี่นะ หนูจะไปดูเอง”
ฝนพยักหน้าเบาๆ “ระวังตัวด้วยนะ...”
บัวบานรีบวิ่งลงบันได เงาของเธอเคลื่อนเข้าใกล้ทางเข้าบ้าน
เบื้องหน้าคือร่างสูงใหญ่ เต็มไปด้วยรอยสักยันต์สีดำ
นั่นคือ ศักดิ์ตามาร
ศักดิ์หรี่ตาเมื่อเห็นบัวบาน “หึ บัวบาน... ราชินีมวยไทย แล้วไหนล่ะ เมียกับน้องสาวของไอ้ PALMER46”
บัวบานสีหน้าเย็นเยียบ “ไม่รู้หรอกว่าแก้าอะไร แต่คนที่พังประตูเข้ามาบ้านผู้หญิงกับเด็กแบบนี้ ไม่ใช่คนที่มาดีแน่ แกโชคดีที่ตอนนี้ CODE2 ไม่อยู่...”
ศักดิ์แค่นหัวเราะต่ำ ๆ “งั้นเหรอ... เสียดายจริง ๆ นึกว่าจะได้ฆ่าพวกแกพร้อม ๆ กัน ไม่เป็ไร ฆ่าแกก่อน แล้วค่อยลากไอ้เมีย PALMER46ออกมาเชือด สุดท้ายก็เหลือ CODE2 ไว้ปิดบัญชี... ฮ่าๆๆๆ”
บัวบานไม่รอช้า ตั้งท่ามวยไทยอย่างงดงามและสง่างาม ดวงตาแน่วแน่ “ฉันไม่ยอมให้แกแตะต้องพี่สาวฉันเด็ดขาด”
ฟึ่บ!
เธอพุ่งเข้าไปด้วยความเร็วสูง ทิ้งหมัด ต่อย เข่า เตะ ไปอย่างต่อเนื่องและรุนแรง แต่ศักดิ์กลับตั้งรับได้ทุกจังหวะ ดั่งรู้ทันทุกกระบวนท่า
บัวบานชะงักเล็กน้อย พึมพำ “รับการโจมตีได้หมดเลยเหรอ”
ศักดิ์ยิ้มเย็น “หึ แค่นี้เองงั้นเหรอ…”
บัวบานชำเลืองมองแววตาโหดของศัตรูตรงหน้า ก่อนจะขยับเปลี่ยนท่ายืน เธอตั้งท่า มวยไชยา
ศักดิ์ยิ้มเย็น ๆ ก่อนพุ่งเข้ามาต่อยรัว หมัดซ้าย หมัดขวา สลับเข้าใส่ร่างของบัวบาน แต่เธอใช้ท่าหลบเฉียง ถ่ายน้ำหนัก และหมุนตัวหลบได้ทุกหมัด
ผัวะ!
เธอสวนหมัดเข้าไปที่ลิ้นปี่ศักดิ์อย่างแม่นยำ จนเขาน้ำลายกระเด็นออกจากปาก
ศักดิ์ “หึ เร็วแฮะ... เร็วมาก นี้สินะ ราชินีมวยไทย”
ไม่รอช้า บัวบานโฉบเข้ามาด้วยความเร็ว ปล่อยหมัดเตะใส่รัว ๆ
ศักดิ์เองก็ตอบโต้ด้วยหมัดที่หนักและเร็ว ต่างฝ่ายใช้ความสามารถในการปะทะกัน
การต่อสู้ชั่วพริบตา รวดเร็วเกินกว่าการต่อสู้ของคนปกติมาก
เสียงหมัดกระทบกัน เสียงฝ่าเท้ากระทบพื้น ดังก้องทั่วบ้าน
ศักดิ์เห็นจังหวะ
เขากระแทกหมัดขวาตรงสุดแรงหวังจะปลิดชีพในทีเดียว
แต่หมัดกลับ ทะลุอากาศไป
บัวบานใช้ความเร็วหลบเฉียดเส้นผม ก่อนจะสวนด้วย อัปเปอร์คัต เข้าที่คาง
ผัวะ!
ศักดิ์ตัวลอยล้มลง บัวบานถอยหนึ่งก้าว
ผัวะ!
เธอฟาดเท้าเข้าใส่ใบหน้าของศักดิ์อย่างแรงซ้ำอีกรอบ
เขาล้มลงแน่นิ่งอยู่สักพัก ก่อนจะถุยเืออกมา “มันจะมากไปแล้วนะ…”
เขาค่อย ๆ ยืนขึ้น
แต่ทันใดนั้น บัวบานก็ไม่อยู่ตรงหน้าเขาอีกแล้ว
ศักดิ์หันซ้ายไป “หือ”
บัวบานยืนอยู่ข้าง ๆ แล้ว ผัวะ! หมัดขวาทะลวงเข้าท้องจนเืพุ่งออกจากปากอีกครั้ง
ใบหน้าศักดิ์เริ่มเปลี่ยน สีหน้าเริ่มบิดเบี้ยวจากความโกรธ
และแล้ว ออร่าดำมืดก็เริ่มแผ่ออกมาจากร่างกายเขา
ศักดิ์โดนแรงอารมณ์ครอบงำ ยันต์บนร่างเขาเริ่มเรืองแสงสีดำ
"ดำดื้อ แดงเกเร" ยันต์ต้องสาปที่ยิ่งเขาโกรธ พลังของเขายิ่งพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด
ตอนนี้เขาคือปีศาจในร่างมนุษย์
ศักดิ์คำราม แล้วพุ่งเข้าหาบัวบานอีกครั้ง
แต่บัวบานยังคงนิ่ง เธอเคลื่อนไหวหลบการโจมตีด้วยจังหวะไชยาอย่างพลิ้วไหว
ทุกหมัดที่ศักดิ์ปล่อยออกมาล้วนแรงพอจะเจาะคอนกรีตได้ แต่ไม่มีหมัดไหนแตะตัวเธอเลย
เธอสวนกลับด้วยศอก เท้า เข่า เข้าเป้าทุกดอก
ศักดิ์กระเด็นร่างของเขาพุ่งล้มกลิ้งออกไปนอกตัวบ้าน
เขาคำรามอีกครั้ง พลังของเขายิ่งทวีคูณ
แต่ไม่ว่าศักดิ์จะไล่บดขยี้แค่ไหน บัวบานยังคง “เห็นทุกจังหวะ” และสวนกลับทุกทีได้อย่างแม่นยำ นี่คือฝีมือของ "ราชินีมวยไทย"
จนกระทั่ง...
บัวบาน “ไอบ้านี้มันเร็วขึ้นเรื่อยๆ ออร่าดำนั้น พลังเหนือธรรมชาติเหรอ”
ศักดิ์คำรามลั่น พุ่งเข้าใส่เธอด้วยความเร็วสูง “อ้าาาาา”
บัวบานพยายามหลบ แต่ไม่ทัน ผมของเธอถูกคว้าไว้ และหมัดอันหนักหน่วงพุ่งเข้าใส่ใบหน้าอย่างเต็มแรง
เสียงกระแทกดังสนั่น
ร่างของบัวบานล้มลงไร้สติ เืไหลจากจมูกและปากอย่างช้าๆ
ศักดิ์ยืนมองร่างที่แน่นิ่ง ก่อนจับขาของบัวบานยกขึ้นให้เธอห้อยลง แล้วจับเหวี่ยงฟาดลงกับพื้นด้วยความโกรธ เืของบัวบานติดกับพื้นหญ้า
ศักดิ์ยังคงจับเธอเหวี่ยงฟาดลงพื้นซ้ำแล้วซ้ำอีก ด้วยแรงอารมณ์ แรงอาฆาตสุมเต็มอก
ฝนวิ่งออกมาจากบ้าน “หยุดนะ พอเถอะได้โปรด หยุดทำร้ายเธอคนนั้น”
ศักดิ์หยุดมือปล่อยบัวบาน หันมามองฝนด้วยดวงตาแดงก่ำ
บัวบานนอนเืเต็มใบหน้าอยู่บนพื้น
ศักดิ์เริ่มใจเย็นลง “ให้ตายสิ ว่าจะมาฆ่าแค่เมียกับน้องสาวของ PALMER46 ดันฆ่าคนอื่นไปก่อนซะได้”
เขาพุ่งตัวไปเหวี่ยงแขนรวบตัวฝนไว้แน่นด้วยความเร็วที่เธอตั้งตัวไม่ทัน “CODE2 ไม่อยู่เหรอ งั้นแกนี่แหละ จะเป็เหยื่อล่อชั้นดี”
30 นาทีต่อมา
ซีกลับมาถึงบ้าน ร่างบัวบานนอนแน่นิ่งเืเต็มตัวบนพื้นหญ้าเปื้อนเื และเมื่อเห็นประตูหน้าบ้านพัง เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ร่างกายร้อนวาบ
เสียงร้องไห้ลูกๆ ของฝน ดังออกมาจากในบ้าน
ซีรีบวิ่งเข้าไปทรุดข้างบัวบาน เช็กชีพจรแล้วแนบหูฟังเสียงหัวใจ
ชีพจรเต้นแ่เบา แต่ยังมีชีวิตอยู่
ซีเสียงสั่น “บัวบาน... เธอโดนใครทำแบบนี้”
บัวบานลืมตาขึ้นช้าๆ พูดเบาแทบไม่ได้ยิน “ไอหมอนั่น... แกร่ง...เกินไป...”
ซี “เกิดอะไรขึ้นกันแน่”
บัวบานพยายามพยุงตัวขึ้น เดินโซเซเข้าไปในบ้าน
ซีรีบวิ่งเข้าไปดูห้องนอนฝน เจอเพียงเด็กน้อยสองคนนอนร้องไห้อยู่
ซี “พี่ฝนอยู่ไหน...”
เธอวิ่งกลับลงมา เจอบัวบานถือแผ่นกระดาษในมือ
บัวบาน “มันจับเธอไป... มันจับพี่สาวไปแล้ว... เราต้องไปช่วยเธอ…”
ซีคว้ากระดาษมาดู บนกระดาษมีลายมือหยาบๆ เขียนว่า “CODE2 มาเจอกันที่นี่สิ ตามแผนที่มาเลย ฉันศักดิ์ตามาร ฉันอยากจะฆ่าแกมาก ถ้าแกไม่มา ฉันจะฆ่าเมียของ PALMER46 ทิ้งซะ”
กระดาษข้อความพร้อมพิกัดและแผนที่
สีหน้าของซีเย็นเยือกลงทันตา ก่อนจะบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ
ซีเสียงต่ำ “ศักดิ์ตามาร... แกกล้าแตะต้องครอบครัวฉัน... ฉันจะฆ่าแก...”
บัวบาน “ไปกันเถอะ...เราจะช่วยพี่สาวด้วยกัน…”
ซีหันมองบัวบาน เห็นแผลเต็มตัวแล้วพูดเสียงเข้ม “ไม่ เธอต้องอยู่ดูแลเด็กๆ เธอาเ็หนักเกินไปแล้ว”
บัวบาน “แต่มันไม่ใช่ศัตรูธรรมดานะ มัน...”
จู่ๆ บัวบานก็ขนลุก เธอมองไปที่ซี
ในจินตนาการ คลื่นพลังสีดำปนสีชมพูพวยพุ่งออกมาจากตัวซีรุนแรงจนผนังแทบสั่น บัวบานจิตแทบหลุด บัวบานเห็นร่างของซี ยืนในออร่าปีศาจสีชมพู ดวงตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร
บัวบานเสียงสั่น “โอเคร ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะอยู่ดูแลเด็กๆ เอง”
11K
