ตอน เฉือน
ชั้นใต้ดินของโรงแรมต่างกับชั้นอื่นๆภายในโรงแรมอย่างสิ้นเชิง น้อยคนนักที่จะรู้ว่าชั้นใต้ดินภายในโรงแรมสุดหรูระดับหกดาวแห่งนี้มีไว้เพื่อการใดเสียงสัญญาณของลิฟต์ดังขึ้น ประตูเปิดออก บอดี้การ์ดสองคนเดินนำหน้าผมออกไป กลิ่นอับผสมกลิ่นคาวเืโชยมาปะทะจมูกทันทีที่ผมก้าวเท้าออกไป
“เขาอยู่ในห้องสอบสวนครับบอส”
วิลเลี่ยมมือขวาคนสนิทพ่วงด้วยตำแหน่งหัวหน้าบอดี้การ์ดรายงาน
“มันปริปากพูดอะไรบ้างเหรอยัง”
“ไม่ครับหมอนี่อึดน่าดูและ… ปากแข็ง”
ผมมองสบตากับวิลเลี่ยมน้อยครั้งเหลือเกินที่ผมจะได้ยินหมอนี่เอ่ยชมเชลยที่คนของเราตามจับกุมตัวพวกมันกลับมาได้ผมมองที่มือของวิลเลี่ยมมือเขาชุ่มไปด้วยหยาดน้ำสีแดงรอยคราบเหงื่อบนหน้าผากยังปรากฏให้เห็นชัดเช่นเดียวกับเสื้อเชิ้ตที่เปียกเป็คราบ
“นายทำดีแล้วเพื่อน”
ผมยกมือขึ้นตบบ่าของบอดี้การ์ดคนสนิทเขาก้มหน้าลงราวกับละอายใจที่ต้องให้ผมจัดการกับสิ่งที่เขาล้มเหลวการทรมานไม่ใช่สิ่งที่ผมโปรดปรานเท่าใดนัก มันต้องใช้ทั้งจิตวิทยาความโเี้เพื่อเค้นเอาสิ่งที่พวกเชลยปกปิดเอาไว้
ห้องสอบสวนภายในชั้นใต้ดินของโรงแรมเป็ห้องกระจกนิรภัยแข็งแรงและป้องกันเสียงโหยหวนที่อาจเล็ดลอดออกไปเชลยถูกมัดมือทั้งสองข้างผูกโยงเอาไว้กับเสาไม้ใบหน้าของมันบวมปูดเต็มไปด้วยเืจนแทบจำสภาพใบหน้าเดิมไม่ได้
“สวัสดีโทมัสฉันเพิ่งจะรู้ข่าวของนายและต้องขอแสดงความเสียใจด้วยอย่างสุดซึ้งที่ลูกน้องของฉันไม่ค่อยรู้ทำเนียมในการต้อนรับแขกสักเท่าไหร่”
“หึ”
โทมัสแสยะยิ้มมุมปากของเขาแตกยับ ฟันอาจจะหักไปด้วยเพราะวิลเลี่ยมเป็พวกชอบใช้กำลัง
“ฉันมาที่นี่เพื่อถามคำถามนายสักสองสามข้อแค่นั้น”
“ฟังนะแมกนัสแกจะไม่ได้คำตอบอะไรออกมาจากปากของฉัน”
ผมชอบในความยโสของหมอนี่นะหากเป็ไปได้ผมคงอยากจะคุยกับเขานานๆ สักหน่อย แต่เวลาของผมดันเป็เงินเป็ทองและไม่มีเวลามาให้เื่ไร้สาระ
“เอาล่ะเพื่อนโอกาสเป็สิ่งมีค่าและนายได้เสียมันไปแล้วเมื่อกี้” ผมหันหลังให้ไอ้สารเลวจอมขบถกลับมานั่งที่เก้าอี้เพียงตัวเดียวที่วางอยู่กลางห้อง เอนหลังแนบลงไปยกขาขึ้นไขว่ห้างคว้าซิก้ามาสูบเพื่อหวังให้ใจเย็นลง
“จับเพื่อนของเราแก้ผ้าออกให้หมด”ผมออกคำสั่งหลังจากพ่นควันสีเทาออกมา
“ฉันจะให้คนของฉันเฉือนอวัยวะในร่างกายนายออกทีละชิ้น… โทมัส จนกว่านายจะตอบคำถามของฉัน เริ่มจากแท่งเนื้อที่ห้อยอยู่หว่างขาของนาย”
187K
