โรม Talk
ผมประกบริมฝีปากมันอย่างรวดเร็วก่อนจะค่อยดูดเม้มไปรอบๆริมฝีปากจากนั้นก็ค่อยๆสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากเพื่อััลิ้นเล็กข้างใน ปากมันหวานเป็บ้าเลยครับ
“อื้มมม~”มันเอาแขนมาคล้องคอผมไว้ก่อนจะเป็ฝ่ายรุกผมกลับบ้าง ผมเอามือไปจับ่ล่างของมันที่แข็งตัวเอาไว้แล้วก็รูดขึ้นรูดลงเพื่อให้มันรู้สึกดี
“อ่าาา โรมม”
“หืม เป็ไง?”
“อื้ออ เร็วอีก”สีหน้ามันตอนนี้เซ็กซี่มากครับ หน้าแดงๆที่กำลังทำหน้ามีความสุขนั่นพร้อมกับเสียงเหนื่อยหอบทำเอาของผมตั้งขึ้นมาเลยทีเดียว ผมรูดให้มันเร็วขึ้นตามที่มันบอก ก่อนก้มไปชิมริมฝีปากนั่นอีกครั้ง
“อ่าา~”เมื่อผมถอนจูบออกมามันเสร็จพอดี ผมเอาน้ำมันไปถูช่องทางหลังก่อนจะค่อยๆสอดนิ้วเข้าไปช้าๆ
“กูจะ..เจ็บ! อื้ออ!”มันพูดออกมาด้วยสีหน้าเ็ป
“กูคนแรกงั้นสิ”
“อื้ออ มึงคนแรก”
“หึ!”ผมยิ้มออกมาอย่างพอใจก่อนจะเอานิ้วออกแล้วเปลี่ยนเป็เอาของผมใส่เข้าไปแทน
“อะ..อื้ออ”
“อ่าา แน่นชะมัด”ผมเสียบเข้าไปจนมิดแล้วก็เริ่มขยับอย่างช้าๆก่อนจะเร็วขึ้นเมื่อใกล้เสร็จ
“เบาๆหน่อย..อ่าา..”
“เรียกชื่อกูสิ”
“อะ..อ้าา..ระ..โรม..อื้อออ~”ผมก้มลงไปประกิมริมฝีปากมันอีกครั้งก่อนจะชิมความหวานข้างในอย่างเมามัน
“อื้ออ!”มันร้องออกมาแล้วทุบอกผมเพราะมันหายใจไม่ออก
“แฮ่กๆๆ มึงแกล้งกูปะเนี่ย อ่าา”
“หึ! มึงมันน่าแกล้งนี้ ฟอด!”พูดเสร็จผมก็หอมแก้มมันไปแรงๆทีนึงด้วยความหมั่นเขี้ยว
“อื้อ~”
ผมมองหน้ามันที่ตอนนี้กำลังแดงก่ำกับเหงื่อที่ออกท่วมตัวพร้อมทั้งกำลังหอบอย่างหมดแรง จนผมเริ่มมีอารมณ์ขึ้นมาอีก อ่าา~ คืนนี้คงอีกยาวสินะ
แล้วจากนี้ผมจะลืมเื่ที่เกิดขึ้นทั้งหมด ทุกอย่างในคืนเป็เพียงแค่การช่วยกันทั้งนั้น ไม่ว่ายังไงมันก็ยังคงเป็เพื่อนผมเหมือนเดิม..
.
.
.
.
ซัน Talk
ผมเดินเข้ามาในมหาลัยก่อนจะไปนั่งที่ประจำที่เดิมของกลุ่มหลังจากวันนั้นนี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วครับโรมก็เหมือนปกติ แต่ผมรู้ว่ามันไม่ปกติ เขาดูเ็าขึ้นนิดหน่อย แต่ก็ยังคงดูแลผมเหมือนเดิม ผมอยากจะคุยกับเขาจริงๆจังๆแต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดยังไงดีเหมือนกัน
“ไงซัน”เ้าทัพที่เห็นผมเดินมาก็เอ่ยทักขึ้น
ผมไม่ได้ตอบอะไรแต่เดินไปนั่งข้างๆโรมเช่นเคย เขากำลังฟังเพลงอยู่โดยไม่สนใจอะไรรอบตัวทั้งสิ้น ผมเลยไม่รู้ว่าตัวเองควรทักเขาดีมั้ย
“เอ่อ..มึงกินไรมายัง? กูซื้อขนมปังที่มึงชอบมาฝากอะ”ผมใจกล้าทักเขา ก็จะยื่นขนมปังที่ซื้อมาให้เขา
“มึงกินไปเถอะ”เขาพูดโดยไม่มองขนมที่ผมยื่นให้สักนิด
“กูกินแล้ว”
“งั้นเดี๋ยวกูกินเอง”อยู่ๆอาร์คก็พูดขึ้นก่อนจะฉกขนมปังในมือผมไปทันที
“เสือกไอสัส!”โรมพูดเสียงเย็นก่อนจะแย่งขนมปังในมืออาร์คคืนมา
“แล้ววันหลังไม่ต้องซื้อมาอีกล่ะ”เขาบอกผมอย่างหงุดหงิดก็จะนั่งกินขนมปังที่ผมซื้อมาให้จนหมด ผมเลยยื่นน้ำไปให้เขาเพราะเดี๋ยวจะเหนียวคอ เจาปรายตามองผมนิดๆแล้วก็รับน้ำไปกินโดยไม่พูดอะไร แต่แค่นี้ผมก็ดีใจแล้วครับ
ตกเย็นเขาก็มาส่งผมเช่นเคย บรรกาศในรถก็เงียบเช่นเคย
“มึงโกรธกูเื่วันนั้นหรอ?”ผมกลั้นใจถามขึ้นมาทำลายความเงียบ
“ป่าว ลืมเื่นั้นไปเถอะ ยังไงเราก็เพื่อนกัน”เขาหันหน้ามามองผมเล็กน้อยแล้วก็ขยี้หัวผมเหมือนวันแรกที่เจอกัน ทำให้ผมรู้สึกสบายใจขึ้นนิดหน่อย
“จริงนะ ไม่โกรธกูจริงๆใช่มั้ย”
“อืม”พอได้ยินคำตอบแบบนั้นผมก็ยิ้มออกมา รู้งี้น่าจะคุยกับเขาั้แ่แรก ไม่น่าปล่อยไว้นานเลยแหะ
“ถึงแล้ว”ผมยังไม่ลงจากรถ ผมมองหน้าเขาที่ตอนนี้กำลังเลิกคิ้วอย่างสงสัย
“มีอะไรมึงต้องพูดนะ ห้ามเงียบแบบนี้อีก มึงรู้มั้ยว่ากูรู้สึกแย่แค่ไหนอะ”ผมพูดออกมาทั้งน้ำตา ความรู้สึกอัดอั้นต่างๆนาๆที่เก็บเอาไว้ตลอดอาทิตย์ตอนนี้มันโล่งแล้ว
“อืม ขอโทษ มึงเข้าบ้านเถอะ”เขาลูบหัวผมเป็การปลอบเล็กน้อยก่อนจะเอาออกแล้วบอกให้ผมเข้าบ้าน
“ฝันดี”
“อืม”
“ไม่บอกกลับบ้างหรอ?”ผมถามเมื่อเห็นว่าเขานิ่งไป
“เออฝันดี เข้าบ้านไปได้แล้วไป”เขาผลักหัวผมก่อนจะมองผมอย่างดุๆ ผมเลยย่นหน้าใส่เล็กน้อยก่อนจะออกจากรถแล้วเดินเข้าบ้านทันที จริงสิ! พรุ่งนี้วันหยุดนี่นา ผมไปเฝ้ายายดีกว่า พอคิดได้อย่างนั้นก็รีบอาบน้ำก่อนจะเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าไปเล็กน้อยแล้วก็แวะซื้อของกินที่ยายชอบและตรงไปโรงพยาบาลทันที
โรงพยาบาล
ผมเปิดประตูเข้ามาในห้องก็พบว่ายายกำลังนั่งดูทีวีอยู่
“ยายเป็ไงบ้าง”ผมพูดพร้อมกับเดินเข้าไปกอดอย่างเอาใจ
“ก็ดีขึ้นแล้วล่ะแต่หมอไม่ยอมให้ออกจากโรงบาลสักทีเนี่ยสิ”ยายบ่นออกมาตามภาษาคนแก่ จริงๆผมก็สงสัยเหมือนกันนะว่าทำไมยายถึงไม่ได้ออกจากโรงพยาบาลสักที อาจจะเป็เพราะว่ายายดูป่วยหรือป่าวนะเพราะ่นี้ยายดูไม่ค่อบจะแข็งแรงเลย แต่เหมือนยายไม่อยากให้ผมรู้ ท่านมักจะทำตัวสบายดีเสมอเวลาอยู่กับผมจนบางทีผมก็อดห่วงไม่ได้
“ขออนุญาตนะคะ พอดีว่าคุณหมอให้มาตามหลานคุณยายไปที่ห้องน่ะค่ะ”พยาบาลเปิดตูเข้ามาบอกผมก่อนจะเดินนำออกไป
“เดี๋ยวผมมานะยาย”ผมบอกยายเสร็จก็เดินตามพยาบาลมาจนถึงห้องของคุณหมอ ผมเลยเคาะประตูเล็กน้อยก่อนจะเข้าไปในห้อง
“สวัสดีครับ นั่งเลยครับ”
“เอ่อ หมอมีอะไรหรือป่าวครับ”
“คือ..หมอจะบอกว่ายายคุณกำลังเป็มะเร็งระยะสุดท้ายดูเหมือนเขาจะรู้ตัวนะครับ แต่เขาไม่ยอมพูดอะไรเื่นี้เลย จนผมตรวจเจอเพราะอาการเขาค่อนข้างชัดมาก เขาคงไม่อยากให้คุณเป็ห่วงเขาถึงพยายามทำตัวเป็ปกติมาตลอดทั้งๆที่เขาป่วยมากแท้ๆ”
ผมนิ่งไปทันทีหลังจากที่ฟังจบ นี่ยายผมเป็มะเร็งงั้นหรอ ทำไมผมที่เป็หลานกับไม่รู้อะไรเลยล่ะ ทำไมยายเขาไม่บอกผม แล้วทำไมผมถึงไม่เคยสังเกตอะไรเลยนะ
“ยายจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหนหรอครับ?”
“ผมคิดว่าคงไม่เกินอาทิตย์หน้าเพราะยายคุณปล่อยมันไว้นานมาก จนตอนนี้มันแทบจะไม่เหลือเวลาแล้วล่ะครับ”
อาทิตย์หน้างั้นหรอ..ทำไมเวลามันสั้นอย่างนี้ล่ะ ถ้ายายไปแล้วผมจะอยู่กับใคร ผมมียายแค่คนเดียวเองนะ
ผมเดินกลับมาที่ห้องอย่างเหม่อลอยพอเข้ามาในห้องผมก็วิ่งเข้าไปกอดยายไว้ทันทีก่อนจะปล่อยโฮออกมา
“ยะ..ยาย..ฮืออ”
“เป็อะไรซัน”ยายพูดพร้อมกับลูบหัวผม
“ยายอย่าทิ้งผมไปนะ..ฮึก!..ถ้ายายไปแล้วผมจะอยู่ยังไง..ฮือออ”พอยายได้ยินอย่างนั้นยายก็กระชับอ้อมกอดผมไว้ทันที
“ซัน..ยายแก่แล้ว มันคงถึงเวลาของยายแล้วล่ะ”
“ไม่! ซันไปให้ยายไป ฮืออ อยู่กับซันนะ”
ผมจำไม่ได้ว่าผมร้องไห้ไปมากเท่าไหร่รู้แต่ว่าผมร้องจนเป็ลมไปเลย พอตื่นขึ้นมาอีกทีผมก็นอนอยู่ที่โซฟาข้างๆยาย ซึ่งตอนนี้ยายหลับไปแล้ว ผมเดินออกมานอกระเบียงก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เวลานี้ผม้าใครสักคน และคนแรกที่ผมนึกถึงก็คือโรม..
“ฮัลโหล ทำไมไม่นอนหะ!”
“โรม..ฮึก!”พอได้ยินเสียงเขาผมก็รู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอขึ้นมาทันที
“มึงเป็อะไรซัน! อยู่บ้านใช่มั้ยเดี๋ยวกูไปหา!”
“มะ..ไม่..ฮึก!กูอยู่โรงบาลxx”
“เดี๋ยวกูไปไม่ถึงสิบนาที มึงรอก่อนนะ”
เขาวางสายไปแล้วแต่ผมยังคงถือโทรศัพท์ค้างไว้ที่หูเหมือนเดิม น้ำเสียงที่ดูร้อนรนเมื่อกี้ทำผมร้องไห้ออกมาอย่างหยุดไม่อยู่
ผมอยากเจอเขา...
แค่เขาคนเดียว...
#เมื่อด้วยกันนานขึ้นความสนิทสนมความผูกพันธ์มันก็มากขึ้นแล้วซันก็ไม่ค่อยมีเพื่อนคนไหนที่สนิทมากๆอย่างโรม แต่โรมเป็คนมีเพื่อนเยอะ แล้วทีนี้ซันจะต่างกับเพื่อนคนอื่นมากน้อยแค่ไหนก็ติดตามต่อน้าา
“ฝากโรมซันด้วยน้าค้าาา????
788
![[จบ] ยอดยุทธ์ทลายฟ้า ท้าลิขิตไร้ขอบเขต](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1763436491_8008067.webp)
