06.30น.ขึ้นวันใหม่แล้ว แต่ไม่มีแม้แสงอาทิตย์ หรือแดดอ่อนอ่อนยามเช้า มีเพียงท้องฟ้าที่มืดมิด และเสียงร้องโหยหวนของพวกปีศาจเท่านั้น
“ยืนเหม่ออะไรคนเดียวเหรอ?” จ่าทอมถามพร้อมกับยื่นแก้วกาแฟให้ฉัน
“ขอบคุณค่ะ ก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยนั่นแหละ” ฉันพูดพลางจิบกาแฟ
“คุณเอมิลี่!” เสียงเรียกจากทีมงานวิจัยคนหนึ่ง
“มีอะไรเหรอ?” ฉันถาม
“ตัวอย่างเืของผู้ป่วยที่เราทำการทดลองกับเซรุ่ม ตอนนี้ได้ผลในระดับหนึ่งแล้วครับ” เขาบอกด้วยท่าทางตื่นเต้น
“จริงเหรอ!” ฉันพูดเสร็จก็พุ่งพรวดไปที่ห้องแล็บทันที
ฉันไม่อยากจะเชื่อสายตาจริงจริง ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้ผลร้อยเปอร์เซ็นต์ก็เถอะ เพราะมันขึ้นอยู่กับเืของผู้ป่วยด้วย เรามาได้ครึ่งทางแล้ว ทีมวิจัยทำการทดสอบฉีดเซรุ่มให้ผู้ติดเชื้อในระยะต่างต่าง ผู้ที่โดนกัดแค่แผลเดียว รอด ส่วนคนที่ถูกกัดหลายแผล เซรุ่มไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย เราทดลองมาจนถึงระยะที่สาม เซรุ่มไม่สามารถเข้ากับเืของผู้ป่วยได้ซักราย การทดลองผ่านพ้นไป เราได้ข้อสรุปว่า เซรุ่มช่วยคนที่โดนกัดแค่หนึ่งแผลเท่านั้น ผู้ป่วยระยะแรกและระยะที่สองสามารถรักษาได้ ระยะสามเราต้องเสี่ยงดวง ส่วนระยะที่สี่กับห้า พวกเราไม่สามารถทำอะไรได้เลย พวกที่กลายสภาพโดยสมบูรณ์แล้วและพวกกลายพันธุ์ เราช่วยพวกเขาไม่ได้อีกแล้ว แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้ฉันมีความหวังขึ้นมา ฉันวุ่นวายอยู่กับการทดลองและทำเซรุ่ม ถึงเราจะทำสำเร็จ ถึงร่างกายภายในจะหายเป็ปกติ แต่แผลที่โดนกัดนั้น เนื้อได้ตายหมดแล้ว น่าจะเป็ผมมาจากการต่อต้านกันของเชื้อและเซรุ่ม ฉันคิดเผื่อเื่นี้ไว้แล้ว คนที่ฉันต้องพึ่งพามากที่สุดตอนนี้ก็คือดอท ดอทเป็ทหารผ่านศึกที่เก่งเื่อาวุธและการดัดแปลงมาก เขาพัฒนาเทคโนโลยีให้กองทัพมามากมาย แค่อวัยวะเทียมฟังก์ชันครบครันนี่หมูหมูสำหรับเขาเลยล่ะ ฉันจะไปหาเขาที่โรงซ่อมละกัน
“ไงครับ? คุณดอกเตอร์” เขากล่าวทักทาย
”อวัยวะเทียมที่เราคุยกันั้แ่เกิดการอพยพ ถึงไหนแล้ว” ฉันถามเขา
“อ่อ ผมทำไว้ให้แล้วล่ะ คุณอยากได้ส่วนไหนล่ะ นี่ของมาตรฐานที่ทหารผ่านศึกของรัสเซียเขาใช้กันเลยนะ” เขาพูดพลางหยิบกล่องอวัยวะเทียมขึ้นมา
“หนักซะมัดเลยแฮะ” ดอทพูดพลางยกกล่องอวัยวะเทียมลงมา
"เอาตามบิลนี่เลยนะ" ฉันบอกดอทพร้อมยื่นบิลรายการของให้เขา
“โอเคจัดให้” เขาพูดพลางยกของขึ้นรถให้ฉัน
“เอ่อนี่ ไม่สนใจอวัยวะกลสุดล้ำบ้างเหรอ แบบพวกคนเหล็กอะไรทำนองนั้น” เขากระซิบ พร้อมชี้ให้ไปกับเขา ดอททำท่าทางว่าอยากนำเสนอสุดสุด
“คุณต้องเงียบเงียบไว้นะ ผมไว้ใจคุณคนเดียว อย่าให้เื่ถึงหูนายพลเด็ดขาด แม้แต่จ่าทอม หรือคนในฐานก็ห้ามบอกเด็ดขาด นี่คือการทดลองอาวุธลับลับน่ะ ไม่มีอะไรหรอก” ดอทพูดเสร็จเขาก็ไขกุญแจห้องลับของเขาให้ฉันดู
ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้ฉันไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง ดอทสร้างอสุรกายที่เขาคิดว่าเป็ฮีโร่ขึ้นมา เขานำซอมบี้มาตัดแขน ขา แล้วก็หัว แล้วสวมแขนและขาเทียมที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน มันดูล้ำสมัยสุดสุด หัวที่น่าสยดสยองของซอมบี้ เขาก็ได้เปลี่ยนเป็หัวหุ่นยนต์ที่บังคับด้วยเทคโนโลยีที่เขาสร้างขึ้นเอง
“ฉันตัดแขนขาและหัวมันออก เพื่อที่จะได้ควบคุมมันได้ ฉันใช้หัวใจของมันในการใช้หมุนเวียนเืกับเทคโนโลยีอวัยวะเทียมที่ล้ำสมัยที่สุดของฉัน ขนาดคนธรรมดาที่ใส่อวัยวะเทียมนี่ยังมีกำลังมหาศาล แล้วคุณคิดดู พวกซอมบี้มันไม่รู้เหนื่อย แถมอึดอีกต่างหาก เราจะใช้มันเป็อาวุธในยามฉุกเฉินได้ ฮ่าฮ่า” เขาพูดพลางหัวเราะอย่างสะใจ
“คุณต้องบ้าไปแล้วแน่แน่!” ฉันพูดเค้นเสียงใส่เขา
ฉันตรงไปที่รถและขับไปโดยไม่หันกลับไปมองเขาอีกเลย ซอมบี้ถึงจะเป็อสุรกายที่น่าสยดสยอง แต่พวกเขาก็เคยเป็คนนะ แค่ฆ่าพวกเขาให้ตายให้หลุดพ้นจากการทุกข์ทรมานก็น่าจะเพียงพอแล้ว แบบนี้มันป่าเถื่อนชัดชัด ฉันพึมพำกับตัวเอง ฉันไม่เห็นด้วยที่เขานำศพคนมาทำแบบนั้น นั่นมันไม่ถูกต้อง
421
