“อึก! พี่เดรคว่าหนู” น้ำเสียงปริ่มๆจะร้องไห้ของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มบดกรามเอาไว้แน่น เขายิ่งแพ้น้ำตาผู้หญิงเสียด้วย
“พี่เดรคใจร้าย!” กำปั้นน้อยๆของเธอฟาดลงมาที่ไหล่หนา เดรคสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เขาต้องใจเย็นไว้ แม้ว่ามือน้อยจะเริ่มออกแรงทุบมาที่ไหล่เขาถี่ๆก็ตาม เขาละมือหนึ่งจากพวงมาลัยมาจับมือเ้าปัญหาทั้งสองเอาไว้
“หยุดก่อนครับ ถ้าหนูฝ้ายดื้อ เดี๋ยวพี่ไม่รักนะ”
เดรครู้สึกกระดากปากตัวเองเต็มทน คำพูดหวานๆพวกนั้นแทบไม่เคยหลุดออกมาจากปากของเขาเลย นักธุรกิจหนุ่มหล่อผู้มีนิสัยห่ามๆกลับต้องมานั่งพูดจาหวานๆกับเด็กสาวแบบนี้ ช่างน่าขันนัก!!!
“จริงๆนะคะ หนูฝ้ายสัญญาว่าจะไม่ดื้อกับพี่เดรคอีก” ปุยฝ้ายยิ้มกว้าง แล้วโน้มตัวลงไปหอมแก้มสากของพี่ชายเป็รางวัล แต่คนโดนขโมยหอมแก้มกลับตัวแข็งทื่อ หันมามองสาวน้อยที่กำลังฮัมเพลงอย่างสนุกสนาน เมื่อกี้สาวเ้ายังร้องห่มร้องให้อยู่เลย ราวกับมีคนจะเป็จะตาย พอเขารับปากเข้าหน่อยก็เปลี่ยนท่าทีไปราวฟ้ากับเหว แล้วแบบนี้หัวใจที่เคยแข็งดุจหินผาจะไม่อ่อนยวบเพราะเด็กสาวคนนี้ได้อย่างนั่นเหรอ...
พอมาถึงที่บ้านปุ๊บ เดรคก็สั่งให้ลูกน้องเอาข้าวของหญิงสาวไปเก็บไว้ที่ห้องรับรองก่อน คุณหญิงสร้อยสุดาอุตส่าห์ลงทุนลงแรงจัดให้กับมือ เขาล่ะเอือมระอากับสาวน้อยนามว่าปุยฝ้ายเสียจริง ดูหญิงสาวยืนนิ่งเหมือนกำลังลังเลและหวาดกลัวกับสถานที่ใหม่
“เข้าไปสิ...ลูกน้องฉันไม่ยิงเธอทิ้งหรอกน่า”
เดรคคิดว่ามันเป็คำขู่แบบขำๆของเขา แต่มันกลับทำให้สาวน้อยที่ยืนนิ่งหวาดกลัวกว่าเดิมอีก ปุยฝ้ายถอยร่นเมื่อลูกน้องสามคนมายืนตรงหน้าชายหนุ่ม หญิงสาวหลบหลังชายหนุ่มหวังให้เป็เกราะกำบัง
“เป็อะไรไป?” เขาถามอย่างไม่สบอารมณ์นัก เขาไม่อยากเสียเวลาอันมีค่าไปกับการมานั่งเลี้ยงเด็กสาวคนนี้
“หนูฝ้ายกลัว” หญิงสาวเอ่ยอู้อี้กับแผ่นหลังของชายหนุ่ม เดรคสูดลมเข้าปอดเพื่อ้าให้ตัวเองไม่เผลอฆ่าใครตายเสียก่อนเพราะความรำคาญ
“เื่มากจริง เด็กคนนี้”
เดรคสะบัดตัวก่อนเรียกลูกน้องให้มาช่วยแกะหญิงสาวออกจากแผ่นหลัง ปุยฝ้ายเริ่มจะร้องไห้อีกครั้ง พี่เดรคของเธอไม่สนใจเธอเลย ปุยฝ้ายก็ไม่ดื้อไม่ซนตามที่ตกลงกันไว้แล้วนี่น่า
“คุณหนูครับ อย่ากวนนายเลยนะครับ นายคงจะหงุดหงิดกับงาน คุณหนูไปหาอะไรอร่อยทานในครัวกันดีกว่านะครับ ถือว่าเป็การรอนายใหญ่กับมาดามกลับมา” ไวน์ที่เห็นเ้านายคนใหม่เริ่มจะร้องไห้ก็เข้าไปปลอบ บอกให้เด็กรับใช้เอาขนมนมเนยมาให้หญิงสาวที่ห้องโถงใหญ่ เพื่อรอเ้านายเหนือหัวทั้งสองกลับมา
“พี่เดรคไม่รักหนูเหรอ?” ปุยฝ้ายหันมาถามชายหนุ่มที่ยืนก้มหน้ารับคำสั่งอยู่ด้านหลัง บ้านหลังใหญ่รายลอมไปด้วยผู้คนรับใช้ ชีวิตเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมากับเวลานี้ ปุยฝ้ายััได้ถึงความแตกต่าง ตอนนี้เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็เ้าหญิงตัวน้อยๆที่มีคนเอาใจใส่
“เปล่าหรอกครับ นายแค่ยังไม่เคยมีน้อง พอมีคุณหนูนายเลยรู้สึกแปลกๆเท่านั้น” ไวน์ปลอบใจเด็กสาว รู้สึกสงสารคุณหนูคนใหม่จับใจ ต้องมาอยู่แปลกที่แปลกถิ่น แถมพี่ชายสุดหล่ออย่างเดรคก็เ็าใส่อีก
“ถ้าหนูฝ้ายทานของว่างเสร็จแล้ว อยากจะไปหาพี่เดรคที่ห้องได้ไหมคะ?” ปุยฝ้ายถามพร้อมกับมองไวน์ที่ยืนนิ่งด้วยสายตาออดอ้อน
“ได้ครับๆ” ไวน์ไม่ได้ปฏิเสธ แต่ก้มหน้าก้มตาตอบแทน ถ้าปุยฝ้ายอยากจะไปหาเดรคที่ห้องทำงาน เขาก็ไม่สิทธิ์ขัดอยู่แล้ว ถึงจะรู้ว่าตัวเองจะต้องโดนเ้านายทำโทษ แต่เขาก็อดสงสารสาวน้อยไม่ได้......
..............................................................
❤❤❤❤❤
????ถ้าชอบอย่าลืมกด like????
????กดติดตาม????
✌คอยเป็กำลังใจ✌
????ให้ไรท์กันด้วยนะ????
❤❤❤❤❤
.............................................................