ตอนที่ 26 เ้าของหอผู้โหดร้าย
่นี้เผยตงยุ่งจนไม่มีเวลาหลับเวลานอน สุดท้ายแล้วเธอก็ทนไม่ไหวอีกต่อ หญิงสาวมอบหมายงานให้กับเสนาธิการทหาร และรีบกลับไปที่เถาหยางเพื่ออาบน้ำ
คืนนี้เธอออกมากินมื้อค่ำในโรงอาหารขนาดเล็ก และก็เห็นห้องห้องหนึ่งที่เพิ่มขึ้นมาเป็พื้นที่ส่วนกลาง และเมื่อเดินเข้าไปก็ต้องตกตะลึง
มีเครื่องจำหน่ายของใช้ในห้องน้ำและผลิตภัณฑ์สำหรับผู้หญิงเรียงรายอยู่ทำให้เธอรู้สึกมึนงง
มันทำให้นึกถึงทหารหญิงในทีมของตนเอง ทุกครั้งที่มีประจำเดือนพวกเธอจะใช้ผ้าฝ้ายแทนการใช้ผ้าอนามัย และเป็เื่ปกติที่ระหว่างฝึกมันจะเลอะเต็มกางเกง
เวลาอาบน้ำ ผู้หญิงกว่า 20 คนใช้สบู่ก้อนร่วมกันและถูอย่างระมัดระวัง ในใจก็ต้องนับว่าใช้ได้กี่ครั้ง เมื่อสองปีที่แล้วกองทัพบุกเบิกนำแชมพูและสบู่จำนวนหนึ่งมาจากข้างนอก เผยตงทิ้งศักดิ์ศรีแล้วเข้าไปขอกับทีมของสือจื่อจิ้น เธอจึงได้รับมันมากล่องหนึ่ง
วันนั้นถือได้ว่าเป็วันพิเศษ ทุกคนได้อาบน้ำอย่างสะอาดทุกซอกมุม ผมที่มัดเป็ปมมาตลอดก็ได้รับการชำระล้างอย่างเกลี้ยงเกลา
ดวงตาของเผยตงร้อนผ่าวขึ้นทันใด เธอไม่สามารถรอได้อีกและรีบไปเคาะประตูของซูเถา
ซูเถาค่อนข้างแปลกใจที่เห็นเผยตงอยู่หน้าประตู “พี่เผย กลับมาแล้วเหรอ? ไม่ได้เจอพี่มาตั้งสองสามวัน”
เผยตงตอบรับในลำคอแล้วเข้าประเด็นอย่างรวดเร็ว
“ฉัน้าซื้อชุดอุปกรณ์อาบน้ำและผ้าอนามัยจากเธอ สำหรับ 20 คนต่อปี ราคาขึ้นอยู่กับเธอเลย”
ซูเถากะพริบตาถี่ ๆ คิดอยู่สองวินาทีแล้วพูดว่า “งั้นตามฉันไปที่ร้านขายของชำ”
จากนั้นเธอก็ให้เผยตงซื้อของที่้า เผยตงซื้อไปเธอก็เติมของไป เมื่อเผยตงเห็นว่าสินค้าได้รับการเติมอย่างต่อเนื่องและไม่ได้ถูกจำกัดจำนวนเนื่องจากการซื้อสินค้าจำนวนมากของเธอ เผยตงก็ใขึ้นไปอีกขั้น
“วันนี้พอแค่นี้เถอะ ถ้ามากกว่านี้คงเอาไปไม่หมด คราวหน้ามากลางดึกเรียกรถบรรทุกมาขนออกไปเงียบ ๆ นะ แล้วอย่าให้ใครเห็น”
เผยตงพยักหน้าแล้วรีบจ่ายเงิน ผ้าอนามัยสามห่อใหญ่มีราคาเพียง 10,000 เหลียนปัง
เธอรู้สึกว่ามันถูกอย่างไม่น่าเชื่อ ดังนั้นเธอจึงอดไม่ได้ที่จะถามซูเถา
“เธอทำการกุศลเหรอ”
ซูเถาถามเธอกลับว่า “พี่นั่นแหละ พี่ซื้อของไปตั้งมากแต่ไม่ใช่เพื่อให้ตัวเอง แต่เพื่อไปแจกจ่ายให้สาว ๆ ในทีมของพี่”
เผยตงลดเสียงลง “ฉันขอบคุณแทนพวกเขาจริง ๆ มันไม่ง่ายเลยที่จะใช้ชีวิตโดยปราศจากของใช้พวกนี้”
ซูเถาส่ายหัว “พวกเขาต่างหากที่ต้องขอบคุณพี่ ถ้าไม่ได้พี่ดูแล พวกเขาคงไม่ได้ใช้สิ่งของพวกนี้ พี่กับพลตรีสือนี่เหมือนกันจริง ๆ”
เผยตงเงียบไปครู่หนึ่งจากนั้นก็พูดว่า “ในอนาคตถ้าไปที่ตงหยางเธอสามารถอ้างชื่อฉันได้ ฉันดูแลเื่บ้านเมืองอยู่สามารถพูดคุยให้ได้”
หลังจากพูดจบ เธอก็หยิบผ้าอนามัยสามถุงใหญ่และเดินจากไปอย่างเย่อหยิ่ง
ซูเถาหัวเราะออกมาดัง ๆ
วันรุ่งขึ้นเผยตงเอาผ้าอนามัยสามห่อไปให้แต่ละกองพลและแจกจ่ายให้สาว ๆ ในทีม ทุกคนต่างใและดีใจพร้อมกับถามว่า
“พี่เผย พี่ไปเอาของพวกนี้มาจากไหน? พี่ไปหาพลตรีสือมาอีกแล้วเหรอ แต่่นี้ฉันไม่ได้ยินนะว่าผู้นำกองทัพบุกเบิกนำเสบียงกลับมา”
เผยตงพูดอย่างเ็า “ใช้ไปเถอะ อย่ามีคำถามมาก”
ทุกคนรู้ว่าเผยตงเป็คนปากร้ายแต่ใจดี พวกเธอทั้งหมดยิ้มอย่างมีความสุขและกล่าวขอบคุณพี่เผย
มีคนแอบเดา “พี่เผยเอามาจากเถาหยางใช่ไหม ่นี้มีข่าวลือของเถาหยางนะว่าที่นั้นเป็์ พี่เผยที่นั่นมีเสบียงมากมายเหรอ?”
“เื่นั้นไม่จำเป็ต้องพูด ดูสิ่งที่พี่เผยของเราเอามาสิ ตอนนี้นอกเหนือจากสินค้าคงคลังของกองทัพบุกเบิกเราจะหาสิ่งเหล่านี้ได้ที่ไหน”
“พี่เผย พี่อาศัยอยู่ที่นั่น บอกพวกเราหน่อยสิว่าเถาหยางเป็ยังไงบ้าง ฉันได้ยินมาว่าเ้าของบ้านสกุลซูเป็คนโหดร้ายใช่ไหม”
ใบหน้าไร้เดียงสาดูไม่มีพิษภายของซูเถา และร่างกายบอบบางที่ไม่ค่อยมีเนื้อหนังลอยเข้ามาในความคิดของเผยตง เธอกล่าวว่า “ข่าวลือนั้นไม่น่าเชื่อถือ เธอเป็คนดีมาก ถ้าเธอไม่อนุญาต พวกเธอก็คงไม่ได้ใช้ของเหล่านี้”
สาว ๆ เชื่อในคำพูดของเผยตง ต้องมีใครสักคนที่ไม่ได้อยู่ที่นั่นและปล่อยข่าวลือใส่ร้ายเถาหยาง! ในอนาคตหากพวกเธอพบคนที่พูดจาไม่ดี พวกเธอจะเป็กองกำลังปกป้องเมืองหญิงกลุ่มแรกที่ออกมาปฏิเสธ
……
ในสัปดาห์หน้า กองกำลังติดอาวุธที่ฐานตงหยางจะเข้มงวดมากขึ้น แม้ว่าซูเถาจะไม่ได้ออกจากเถาหยาง แต่ว่าเธอก็ได้รับรู้เื่ราวต่าง ๆ มาจากพี่เผยตง รองผู้บัญชาการกองกำลังปกป้องเมืองที่อาศัยอยู่ที่นี่
ปริมาณงานของเผยตงเพิ่มขึ้นเป็สองเท่า เธอไม่มีเวลาเรียกรถบรรทุกเพื่อมาขนสินค้า สือจื่อจิ้นกล่าวว่าเธออยู่บนหอสังเกตการณ์เพื่อเฝ้ายามทั้งวันทั้งคืน คอยมองหาร่องรอยของซอมบี้กลายพันธุ์จนดวงตาของเธอก็แทบจะแดงก่ำ
ซูเถารู้สึกงุนงง “เธอจะมองเห็นทุกถนนและตรอกซอกซอยในตงหยางอย่างชัดเจนได้ยังไง”
สือจื่อจิ้นเลิกคิ้ว “ใครบอกว่าเป็ไปไม่ได้ พลังเหนือวิเศษของเธอคือ ‘ดวงตาแห่ง์’ หรือที่เรียกว่า ‘ตาอินทรี’ ตราบใดที่ระยะการมองเห็นเพียงพอ เธอสามารถสังเกตทุกซอกทุกมุมภายในระยะการมองเห็นของเธอ”
ซูเถารู้สึกทึ่งมาก “ความสามารถนี้เหมาะกับเธอมาก น่าทึ่งจริง ๆ”
สือจื่อจิ้นพยักหน้าและถามขึ้นราวกับว่าเขาจำอะไรบางอย่างได้ในทันที
“ครั้งล่าสุดที่สิงซูอวี่ถามคุณเื่กำแพงและลวดหนามไฟฟ้า ตอนนี้มีหรือยัง"
เหตุผลที่ซอมบี้สามารถแทรกซึมเข้าไปในฐานตงหยางได้นั้น ส่วนใหญ่มาจากการป้องกันโดยรอบไม่ดี ไม่มีรั้วลวดหนามไฟฟ้าเหมือนกับเถาหยาง ที่เมื่อมีบางสิ่งกระตุ้น มันจะได้รับการแจ้งเตือน
เมื่อไม่พูดถึงมันซูเถาก็ไม่รู้สึกอะไร แต่เมื่อพูดถึงขึ้นมาซูเถาก็มีใบหน้าที่ขมขื่น “ไม่มี…”
เธอยัง้าไอเทมป้องกันอื่น ๆ ด้วย แต่ร้านค้าที่ซ่อนอยู่และภารกิจที่ซ่อนอยู่นั้นไม่สามารถเปิดใช้งานได้ เธอไม่ได้ปิดบังหรือมีความลับอะไร แต่เธอก็เห็นไอเทมพวกนั้นเป็สีเทาเช่นกัน
สือจื่อจิ้นเข้าใจการแสดงออกของเธอ ไม่มีประโยชน์ที่จะไปเร่งรัดอีกฝ่าย ดูแล้วเธอก็ไม่มีหนทางเช่นกัน
“วันมะรืนนี้ผมจะไปร้านขายวัสดุก่อสร้าง หรือไม่ก็ไปหาพวกเครื่องจักรกลับมา ถ้าไม่ได้ผลผมก็ต้องไปซื้อที่ฐานอื่นเพราะตงหยางรอไม่ไหวแล้ว”
คำพูดเหล่านี้ทำให้ซูเถารู้สึกไม่ดี “ที่ตงหยางต้องรีบสร้างกำแพงอย่างไวที่สุดเพราะซอมบี้กลายพันธุ์นั่นใช่ไหม หรือมีเื่อะไรอีก”
พวกเขาดูรีบร้อนจริง ๆ
สือจื่อจิ้นไม่ปิดบังอีกต่อไป “คาดกันว่าภายในสองสามปีนี้จะเกิดวิวัฒนาการของซอมบี้ขนาดใหญ่ ซอมบี้ที่มีวิวัฒนาการนั้นอันตรายถึงชีวิต หากปราศจากการป้องกันของกำแพงเมือง พวกมันมีแนวโน้มที่จะโจมตีฐาน ถึงเวลานั้นตงหยางก็อาจจะไม่รอด”
ผมของซูเถากำลังจะตั้งตรง
เธอเติบโตมาสิบแปดปีดูตงหยางเติบโตมาทีละขั้น ๆ แม้ว่ามันจะไม่สมบูรณ์แบบ สถานที่บางแห่งยังคงวุ่นวายและบางแห่งก็ดูมืดมน แต่อย่างน้อยมันก็ช่วยกักผู้คนไว้ด้านในในยุควันสิ้นโลกเพื่อให้ห่างจากซอมบี้พวกนี้
ซูเถานึกไม่ถึงว่ามันจะกลายเป็์ของซอมบี้
ภารกิจลับนี้คืออะไร?
เธอเกาหัวและถามว่า
“ถ้าคราวนี้คุณออกไปหาวัสดุก่อสร้าง จะใช้เวลานานแค่ไหนในการสร้างกำแพงและรั้วลวดหนามไฟฟ้าแรงสูง”
สือจื่อจิ้นส่ายหัว “ผมเองก็ไม่แน่ใจ หากทำได้ไวอาจเพียงหนึ่งปี หากช้าอาจใช้เวลาถึงสี่หรือห้าปี ขึ้นอยู่กับว่าเราจะหาคนงานและวิศวกรได้เพียงพอหรือเปล่า”
การสูญเสียประชากรและความสามารถในยุควันสิ้นโลกเป็สิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้โดยสิ้นเชิง ซูเถาคิดกับตัวเองว่าที่นี่นั้นสะดวกกว่ามาก ไม่ต้องใช้คนอะไรมากมาย
หากเธอ้าย้ายชิ้นส่วนของผนัง เธอก็แค่หาตำแหน่งที่เหมาะสมในการวางและกดเชื่อมเพื่อแก้ไข แม้ว่าตงหยางก็ถือว่าเป็อาณาบริเวณของเธอ
แต่ก็ไม่เหมือนกับเถาหยาง ที่เธอสามารถทำเื่ต่าง ๆ ให้เสร็จได้ด้วยนิ้วมือ
ในเขตแดนของเธอ เธอแทบจะมีอำนาจทุกอย่าง
2K
