กลางดึกคืนนั้น ฉันได้รับโทรศัพท์จากฮานะ คาเร็น
ซึ่งดูจะกระวนกระวายใจอยู่บ้าง
ฉันได้รู้ว่าพี่สาวของคุโจเห็นพวกเขาเข้าไปในโรงแรมตอนกลางวัน
แต่ไม่มีความกระวนกระวายใจแม้แต่น้อย
ฉันจึงคุยกับฮานะ คาเร็น ทางโทรศัพท์ พยายามปลอบใจเธอ
"ไม่ต้องกังวลมากไปหรอก"
"แต่ถ้ามิซึกิจังเห็นพวกเรา แสดงว่าคุโจคุงก็รู้เหมือนกัน..."
พอได้ยินแบบนั้น ฉันก็ขมวดคิ้วไปครู่หนึ่ง
รู้ตัวว่าฮานะ คาเร็น เรียกคุโจว่า "คุโจคุง" แทนที่จะเป็ "มาโกโตะคุง"
แต่ฉันก็รีบสรุปว่า
"เอ่อ เธอคงแค่สับสนเพราะเื่มันเกิดขึ้นกะทันหันน่ะ"
แล้วก็คุยต่อ
"ถ้าคุโจรู้ เขาคงติดต่อเธอไปแล้วแน่นอน รวมถึงฉันด้วย
มันคงจะเหมือนข้อความมากมาย
แต่ฉันก็ยังไม่ได้รับข้อความแบบนั้นเลย
เธอก็ไม่ได้รับเหมือนกัน ใช่ไหมล่ะ?"
"อ้อ ใช่ ฉันได้รับแค่ข้อความจากมิซึกิจังเท่านั้น"
"งั้นแสดงว่าพี่สาวฉันยังไม่ได้บอกใครเลย
ส่งรูปนั้นมาให้ฉันหน่อยได้ไหม?"
สักพัก ฮานะ คาเร็น ก็ส่งรูปมาให้ฉัน อย่างที่คาดไว้ รูปเบลอๆ
เหลือแค่หลังเธอ อีกอย่าง ฮานะ คาเร็น ยังมัดผมหางม้า ไม่เหมือนปกติ
แบบนี้ต่อให้รูปถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ เธอก็ปฏิเสธได้ง่ายๆ
น้องสาวของคุโจคงรู้เื่นี้อยู่แล้ว เธอเลยเก็บเื่นี้ไว้คนเดียว
... หรือบางทีเธออาจจะไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
จากที่ฮานะ คาเร็น บอกฉัน น้องสาวของคุโจดูเป็คนจริงจัง
เธอดูสนิทกับฮานะ คาเร็น แฟนของพี่ชายเธอ
ถ้าเด็กนักเรียนมัธยมปลายทั่วไปเห็นฮานะ คาเร็นเข้าไปในเลิฟโฮเทล
กับผู้ชายที่ไม่ใช่พี่ชาย เธอคงงงเป็ธรรมดา
ถ้าฉันบอกพี่ชายแบบลวกๆ ฉันคงทำให้เขาเจ็บตัวแน่ๆ
แถมยังมีโอกาสที่คนๆ นั้นไม่ใช่ฮานะ คาเร็นด้วย
สิ่งเดียวที่พี่สาวคุโจทำได้คือเผชิญหน้ากับ
ฮานะ คาเร็น เกี่ยวกับเื่นี้โดยตรง
ฉันถามฮานะ คาเร็น
"เธอได้ตอบกลับพี่สาวของเธอหรือยัง?"
"ยังค่ะ ฉันคิดว่าฉันคงต้องคุยกับคาสึกะก่อน"
"โอเค ถ้าอย่างนั้น บอกเธอแบบนี้นะ เื่นี้คุยกันทางโทรศัพท์ไม่ได้
พรุ่งนี้ฉันจะอธิบายให้เธอฟังเองที่ห้องแต่งตัวของสโมสรฟุตบอล
ฉันจะนัดไว้ประมาณ 6 โมงครึ่ง ก่อนซ้อมตอนเช้า"
ตอนนั้นนักเรียนคนอื่นๆ คงจะยังไม่มาโรงเรียน เช้าไปหน่อย
แต่ด้วยสถานการณ์แบบนี้ พี่สาวคุโจคงไม่บ่นอะไรหรอก
เราควรคุยกันเื่นี้ในห้องผู้จัดการ ซึ่งฮานะ คาเร็น เก็บกุญแจไว้
พอฉันบอกเธอแบบนั้น ฮานะ เร็น ก็ตอบกลับมาทันทีว่า "เข้าใจแล้ว"
และดูเหมือนว่าเธอจะส่งข้อความไปหาน้องสาวของคุโจจริงๆ
สักพัก ฮานะ คาเร็น ก็บอกฉันว่าเธอได้รับการตอบรับแล้ว
ฉันพยักหน้าและแตะขอบสมาร์ทโฟน
"เธอตอบเร็วมากเลยเวลานี้ ดูเหมือนเธอจะกังวลมากเลยนะ"
"จริงด้วย... เธอเป็ผู้หญิงจริงจังและมีความยุติธรรมสูง
ฉันคิดว่าการนอกใจคงเป็สิ่งสุดท้ายที่เธอ้า"
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ฮานะ คาเร็น ก็ถามคำถามฉันด้วยสีหน้ากังวล
"คาสึกะคุง เธอจะบอกอะไรกับมิซึกิจัง?"
"ฉันพูดตรงๆ เลยนะ จริงด้วยที่เธอกับฉันไปโรงแรม
แล้วก็เพื่อปกปิดเื่ที่ว่าเธอกับคุโจกำลังมีเซ็กส์กันในห้องชมรม"
"อะ-แน่ใจเหรอว่าฉันจะพูดเื่แบบนั้นได้?"
ฉันตอบคำถามของฮานะ คาเร็นที่ดูประหลาดใจอย่างใจเย็น
"ไม่เป็ไรหรอก คุโจบังคับให้เธอทำแบบนั้น มันถูกบันทึกไว้ในวิดีโอแล้ว
น้องสาวของคุโจจะได้รู้ว่าพี่ชายของเธอเป็ต้นเหตุของเื่ทั้งหมดนี้
และเธอก็ถูกบังคับให้ไปโรงแรมกับฉัน
เพื่อทำความสะอาดเื่วุ่นวายของเขา"
ใครก็ตามที่สำนึกในความยุติธรรมอย่างแรงกล้า
คงหน้าซีดเผือดเมื่อนึกถึงการกระทำผิดของพี่ชาย
พวกเขาคงจะขอโทษฮานะ คาเร็น ไม่ใช่พยายามโทษเขา
ขณะที่ฉันพูดอยู่นี้ ฮานะ คาเร็น ก็พูดด้วยน้ำเสียงวิตกกังวล
"เื่ของฉันอาจจะจริง แต่คาสึกะคุงล่ะ...!"
"พวกเขาอาจจะกล่าวหาว่าฉันแบล็กเมล์ฮานะ คาเร็น ก็ได้
ไม่ต้องห่วง ฉันจะจัดการเอง"
ฉันเลยบอกเธอว่าไม่ต้องกังวลไป
ฮานะ คาเร็น ก็ตอบกลับมาว่า "ค่ะ" ทั้งๆ ที่เธอยังลังเลอยู่
"มีอะไรที่ฉันต้องทำให้ไหม"
"เราไม่ได้ตกลงอะไรกันเป็พิเศษ ถ้าฉันจำเป็ต้องพูด
ก็อย่าพยายามปกป้องฉัน"
ฮานะ คาเร็น ที่ถูกบังคับให้เชื่อฟังฉัน
จะมาเป็มิตรกับฉัน ซึ่งจะทำให้คุโจ อิมูโตะสงสัยมากขึ้น
ฉันบอกเธอให้ระวังเื่นี้ แล้วก็บอกให้เธอเข้านอนเร็ว
ไม่ต้องห่วงคุโจ อิมูโตะ
"อย่างที่บอก พรุ่งนี้เธอต้องไปโรงเรียนเช้ากว่าปกติ อย่านอนเกินเวลา"
"โอเค อืม ราตรีสวัสดิ์ คาสึกะคุง"
"ใช่ ราตรีสวัสดิ์—อ้อ ใช่แล้ว
ถ้ามีรูปน้องสาวหรืออะไรก็ส่งมาให้ฉันได้เลย"
"โอเค ฉันจะส่งรูปที่ถ่ายตอนแข่งครั้งล่าสุดให้นะ"
หลังจากพูดจบ เราก็วางสายไป ไม่นาน
ฮานะ คาเร็น ก็ส่งรูปมาให้ฉันสองรูป
รูปทั้งสองรูปเป็ภาพหญิงสาวคนหนึ่งสวมชุดยูนิฟอร์ม
สองชิ้นของชมรมกรีฑา ทรงผมของเธอในแต่ละรูปต่างกันไป
อาจเป็เพราะถ่ายระหว่างหรือหลังการแข่งขัน
รูปหนึ่ง ผมยาวสีดำของเธอห้อยลงมาตรง
และเธอกำลังถือใบประกาศนียบัตรด้วยสีหน้าเขินอาย
อีกรูปหนึ่ง มัดผมเป็หางม้า
และกำลังทำสัญลักษณ์สันติภาพอย่างมีความสุขอยู่ข้างๆ
ฮานะ คาเร็น รูปนี้น่าจะถ่ายโดยคุโจ พี่ชายของเธอ
ฉันจ้องมองน้องสาวของคุโจในรูป
ด้วยชุดยูนิฟอร์มที่แนบกระชับกับร่างกาย
ฉันจึงมองเห็นส่วนโค้งเว้าของเธอได้อย่างชัดเจน
รูปร่างของเธอที่ฝึกฝนมาในฐานะนักกีฬานั้นดูเฉียบคม
และกระชับ แต่เธอก็ยังคงความนุ่มนวลแบบผู้หญิงไว้ทุกมุม
หน้าอกของเธอเล็กกว่าฮานะ คา เร็น มาก
แต่ พุงที่ดันขึ้นมาแนบกับชุดของเธอจากด้านล่างยังคงดูโดดเด่น
เอวเปลือยของเธอดูกระชับ
และขาเรียวยาวของเธอดูราวกับหนังชามัวร์
ฮานะ คาเร็น ดูน่าหลงใหลเพียงแค่มองดูรูปถ่าย
สิ่งที่ดึงดูดสายตาฉันมากกว่าสิ่งอื่นใดคือกางเกงขาสั้นที่
ปกปิดร่างกายส่วนล่างของน้องสาวฉัน
กางเกงขาสั้นแบบสปอร์ตของเธอ
ชุดที่เผยให้เห็นเส้นสายั้แ่สะดือลงมา
จากขาหนีบไปจนถึงต้นขานั้นดูน่าดึงดูด
แม้ว่าจะเป็เพียงผลลัพธ์จากการให้ความสำคัญ
กับการใช้งานก็ตาม พูดง่ายๆ ก็คือมันเร้าอารมณ์
ความรู้สึกนั้นยิ่งชัดเจนขึ้นเมื่อฉันมองไปที่เป้ากางเกงที่อวบอิ่มของเธอ
แน่นอนว่าฉันรู้ว่านั่นไม่ใช่รูปร่างของเนินหัวหน่าวหรืออะไรแบบนั้น
แต่เป็พยุงที่มองเห็นได้ชัดเจนที่เธอสวมอยู่ใต้กางเกงขาสั้นต่างหาก
ถึงอย่างนั้น ฉันก็ละสายตาจากรูปถ่ายสองรูปนั้นไม่ได้สักพัก
"คุโจ มิซึกิ เหรอ?"
ฉันพยายามพูดชื่อของหญิงสาวที่อยู่อีกฝั่งของ ภาพถ่าย
จนถึงตอนนี้ ฉันแทบจะไม่สนใจนักเรียนหญิงเลย
รวมถึงฮานะ คาเร็น ด้วย ฉันไม่สนใจพวกเธอเลย
คิดว่าคงไม่มีวันได้ติดต่อกับพวกเธออยู่แล้ว
และแทบจะไม่เคยคุยกับผู้หญิงในห้องเรียนเลย
ฉันไม่ได้มองว่ามันเป็ข้อเสีย
แต่ตอนนี้ ฉันรู้แล้วว่าตัวเองสนใจมิซึกิ มิซึกิ
น้องสาวของคุโจอย่างชัดเจน พูดตรงๆ
ก็คือ ฉันอยากกอดมิซึกิ มิซึกิ
บางทีการเสียพรหมจรรย์จากการมีเซ็กส์กับฮานะ คาเร็น
อาจปลุกความเป็ชายในตัวฉันขึ้นมาก็ได้
แน่นอนว่าฉันอาจจะแค่รู้สึกตื่นเต้นเมื่อเห็นสาวสวยใส่กางเกงขาสั้น
เอาล่ะ ถึงแม้ว่าฮานะ คาเร็นและมิซึกิ
มิซึกิจะเป็นักเรียนมัธยมปลายทั้งคู่
แต่พวกเธอก็มีความแตกต่างกันอยู่พอสมควร
ในกรณีของฮานะ คาเร็น หน้าอกใหญ่ เอวบาง
และเนื้อรอบๆ ก้น ทำให้เธอรู้สึกได้ถึง ความเป็ผู้หญิง
ถ้าเราเปรียบเทียบเธอกับดอกซากุระ
อย่างที่คาดหวังจากซากุระ
ซากุระ เธอคงจะบานสะพรั่งไปประมาณ 80%
ในทางกลับกัน ถึงแม้ร่างกายของมิซึกิ
จะเปล่งประกายความเป็ผู้หญิงในหลายๆ จุด
แต่เธอก็ยังคงมีความรู้สึกแข็งทื่อและยังไม่บรรลุนิติภาวะ
ถ้าเราเปรียบเทียบเธอกับดอกซากุระ
เธอคงจะบานสะพรั่งไปประมาณ 30%
คงจะสนุกมากที่ได้วาดภาพร่างกายที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ
และไร้เดียงสาด้วยสีสันของคุณเอง
ความเป็ชายในตัวฉันกำลังกระซิบสิ่งนี้
ฉันกอดหญิงสาวสวยที่ดูขี้อายในรูปจากด้านหลัง
และคว้าหน้าอกอันบอบบางของเธอที่ซ่อนไว้ใต้ชุดยูนิฟอร์มอย่างแรง
ใบหน้าของมิซึกิคงจะบิดเบี้ยวด้วยความเ็ปและความรังเกียจ
และเธอจะกรีดร้องออกมา
แค่จินตนาการถึงฉากนั้นก็ทำให้อวัยวะเพศของฉัน
แข็งทื่ออย่างเป็ธรรมชาติแล้ว