“ไอ้ตง แกไปตายอยู่ที่ไหนของแกวะ พ่อแกสิ ซือหย่วนจะคลอดแล้วโว้ย…”
ขณะที่ภรรยาสุดล้ำค่าของเว่ยตงกำลังจะคลอด ตัวเว่ยตงกำลังเก็บบ๊วยเปรี้ยวที่อยู่ตามถนนเพื่อนำไปให้ภรรยาอย่างยากลำบากอยู่พอดี เมื่อได้รับสายว่าภรรยาน้ำคร่ำแตกและถูกส่งตัวเข้าห้องผ่าตัดไปแล้วนั้น ชายฉกรรจ์ผู้ไม่ค่อยละเอียดอ่อนคนนี้แทบจะหักพวงมาลัยลงกลางถนน ชนตำรวจจราจรซึ่งกำลังโบกรถบริหารการจราจรอยู่กระเด็น
“จะคลอดแล้ว?! บ้าเอ๊ย ไม่ใช่ว่ายังเหลืออีกสองอาทิตย์เหรอ ทำไมอยู่ๆ ถึงจะออกมาแล้วล่ะ” มือหนึ่งจับโทรศัพท์ มืออีกข้างหนึ่งขยับส่ายพวงมาลัย พุ่งทะยานราวกับหัวะุ ณ สี่แยกที่มีรถสวนกันไปมาพลุกพล่าน ก็ถือว่ารถของเขาแม่งโดดเด่นที่สุดแล้ว
“เื่นี้ต้องไปถามลูกชายแกดู” ก็ไอ้เ้าสิ่งที่อยู่ในท้องนั่นอยากจะออกมา จะไปกั้นไม่ให้ออกมาได้ยังไงล่ะ
“เวร! แล้วตอนนี้เมียผมอยู่ไหน”
“ห้องคลอด!”
……
ห้าปีก่อน เว่ยตงผู้เป็ลูกชายคนเดียวของตระกูลเว่ยถูกผู้หญิงสาปแช่งไว้ว่า ขอให้ชาตินี้ทั้งชาติเขาขาดลูกสิ้นหลานไร้ทายาท เขาก็ยังยิ้มรับอย่างหน้าชื่นตาบาน
สี่ปีก่อน ภารกิจแรกของเว่ยตงในฐานะทายาทชายหนึ่งเดียวของตระกูลก็คือการเป็พ่อพันธุ์ และเพราะผู้ชายคนหนึ่ง เขายิ่งยิ้มหน้าชื่นตาบานขึ้นไปอีก
หนึ่งปีก่อน หลังจากถูกภรรยาซึ่งเป็ผู้ชายของตัวเองบังคับลากไปทำเด็กหลอดแก้ว รอยยิ้มของเว่ยตงก็จืดเจื่อนลงเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้แปดเดือนกว่าๆ พอหมอบอกกับเขาว่า การทำเด็กหลอดแก้วประสบความสำเร็จ เขากำลังจะเป็พ่อคน ชายหนุ่มก็ยิ้มไม่ออกอีกต่อไป
ปัจจุบัน เ้าลูกตะพาบน้อยที่ถูกสร้างขึ้นด้วยฝีมืุ์ ซ้ำยังมาจากชายสองคนบวกกับคนอีกกลุ่มหนึ่งกำลังจะออกมาลืมตาดูโลกแล้ว แต่เว่ยตงยังรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังหลงอยู่ในวังวนของเมฆหมอกอยู่เลย
เขาพบรักกับชายคนหนึ่ง แต่คำสาปแช่งที่ว่าเขาจะขาดลูกสิ้นหลานกลับไม่เป็จริง
แล้วสิ่งที่พิเรนทร์โคตรๆ ก็คือ เขาดันมีลูกจากการใช้วิธีประหลาดนี่สิ
เขามีลูกชายแล้ว…
หลังจากตั้งท้องมาเกือบสิบเดือน ตอนนี้คนคนนั้นเข้าไปในห้องคลอดแล้ว เว่ยตงยังอยากจะตบหน้าตัวเองสักสองฉาดเพื่อยืนยันให้แน่ชัดถึงความจริงของเื่นี้
1K
