บัญญัติแห่งขุมนรก

ขณะนี้ก็ใกล้เวลาค่ำแล้ว แสงไฟปกติควรจะมีคนเปิด แต่นี้ดูเหมือนกับว่าไม่มีใครค่อยดูแลมัน คนเ๮๣่า๲ั้๲ไม่หนีไปก็คงกลายเป็๲ซอมบี้กันหมด 'ฟ้าเริ่มมืดสลัวลง แถมยังต้องมาเจอฉากแบบนี้อีกเนี้ยนะ'​

"ฉากสยองขวัญสั่นประสาทระดับสิบกระโหลกนี้มันอะไรกัน" ชินรู้สึกอึดอัดและหายใจลำบาก ร่างกายของเขากำลังสั่นลามไปถึงสมอง ปกติคนเราแค่ได้เห็นสิ่งนี้อยู่ในโลงก็รู้สึกกลัวอยู่ในใจลึกๆอยู่แล้ว หรือบางคนแค่เห็นโล่งยังกลัวเลย ยิ่งถ้าเห็นไอ้ตัวที่เหมือนจะอยู่ในโล่ง ออกมาวิ่งพล่านอยู่ด้านนอกแบบนี้ ใครจะทำใจให้สงบได้กันล่ะ 'นี่มันฝันร้ายชัดๆ'
เขารู้สึกช่วยไม่ได้ เขาต้องการเพียงหันหลังและวิ่งหนีออกไปจากที่ตรงนี้ ทว่าทันทีที่เขาขยับร่างกาย ชินก็อดประหลาดใจกับความรู้สึกของร่างกายของเขาไม่ได้ มันเหมือนกับเขาไม่คุ้นชินกับร่างกายของตัวเองที่อยู่กับมันมานานกว่า22ปี มันเบาหวิว เขาไม่รู้สึกว่าร่างกายของเขาจะเป็นภาระหรืออะไรเลย เพียงแค่ดีดตัวออกไปไม่กี่ก้าว เขาก็โผล่ห่างออกไปไกลจากจุดเดิมมากว่าสิบเมตร
ชินพยายามสงบใจลง เขาคิดว่านี้อาจเป็นเพราะการวิวัฒนาการของเขาและค่าสถานะที่ยังไม่อาจอธิบายได้เหล่านั้นหรือเปล่า? นั้นเป็นเรื่องที่เขาไม่แน่ใจ แต่สิ่งที่เขารู้สึกได้คือโคร่งสร้างร่างกายของเขามันเปลี่ยนไปมาก กล้ามเนื้อ อวัยวะ และกระดูก ดูแข็งแรงและมีประสิทธิภาพขึ้น
"ถ้าหากไม่รู้สึกดีที่ได้ขยับตัวแบบนี้ ฉันคงลืมไปแล้ว" ชินหันกลับไปมองฝูงซอมบี้ด้านหลัง สายตาของเขาส่องประกายแปลกๆออกมา 'ไอ้พวกซอมบี้นี้เกือบทำให้ฉันกลัวจนสมองตื้อไปหมด'
ฮูว~ ว๊ากกก
เสียงคำรามใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว พวกซอมบี้เหล่านี้วิ่งได้ไวมาก มันดูคล่องแคล่วกว่ามนุษย์ปกติเสียอีก มันสลัดคราบของผู้ป่วยโรคอ่อนแรงทิ้งไปแบบไม่เห็นฝุ่นเลย " ก็แน่ล่ะ พวกมันกลายพันธุ์นี้"
ชินหยิบราวเหล็กเล็กๆที่อยู่ตรงสุ่มใกล้ๆเขาขึ้นมา มันยาวประมานเมตรครึ่งปกติแล้วเอาไว้ใช้ในการเกี่ยวดึงสินค้าหรือของต่างๆเพราะตรงปลายของมันมีแชกสองง้าม แต่ครั้งนี้เขาจะเอามาฆ่าพวกมัน
ชินกลืนน้ำลายอึกใหญ่กดความรู้สึกตื่นกลัวไว้ในใจลึกๆ ขณะมองไปยังฝูงซอมบี้ที่วิ่งตรงเข้ามาหาเขาอย่างบ้าครั้ง พวกมันมีมากกว่า20ตัว เสียงร้องคำรามที่ฟังดูแล้วชวนสยองขวัญจนต้องกลับไปนอนฝันร้าย ตามมาด้วยกลิ่นเหม็นสาปของศพที่เหม็นเน่า
ถึงแม้เขาจะเตรียมใจมาพร้อมแล้ว ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับพวกมันในระยะนี้ เขาก็อยากจะเปลี่ยนใจและวิ่งหนีไปสะให้มันรู้แล้วรู้รอด
ไม่นานนักฝูงซอมบี้ก็วิ่งเข้ามาถึงระยะโจมตี ชินนั้นเตรียมตัวพร้อมแล้วเขาตะโกนร้องออกมาดังลั่นเพื่อเรียกความกล้าหาญในตัว เขาจับแท่งเหล็กด้วยมือทั้งสองและฝาดแท่งเหล็กในมือออกไปอย่างเต็มแรง จนเกิดเสียง หวืด แท่งเหล็กผ่าอากาศฝาดผ่านไปยังหัวซอมบี้สองตัวข้างหน้าเขาอย่างจัง
เขาไม่ได้จงใจฝาดไปที่หัวของพวกมันหรอกเขาจะรู้ได้ยังไงว่าต้องโจมตีตรงไหนถึงจะได้ผล ที่เขาฟาดไปตรงหัวเพราะพวกมันเอาแต่ชี้มือชี้ไม้ยังกับผีปอบและเปิดโล่งตรงส่วนหัวต่างหาก ตำแหน่งนี้จึงเหมาะที่สุดแล้ว
ตูม ตูม ตามมาด้วยเสียงของกระดูกถูกบดขยี้จนระเบิดแตกออกเป็นลูกแตงโม การฝาดแท่งเหล็กเพียงหนึ่งครั้งของชิน ระเบิดสมองซอมบี้ได้ถึงสองหัว มันยากมากสำหรับแท่งเหล็กทื่อๆนี้ เมื่อคุณต้องการที่จะทะลุผ่านอะไรสักอย่างด้วยของที่ไร้คมมันจะถูกต้านและแรงจะตกลงหรือแทบทะลุผ่านไปไม่ได้เลย
ชินประหลาดใจมากกับความรุนแรงที่เขามีอยู่ แรงของเขาที่ฝาดผ่านไป1ครั้งยังไม่ตกลงด้วยซ้ำ ไม่มีเวลาให้ประทับใจมากนักเขาหวดแท่งเหล็กออกไปอีกครั้งเป็นวงกลม และดีดตัวถอยหลังออกมาเพื่อป้องกันการถูกล้อมโจมตี
ชินรู้สึกว่าพวกมันเคลื่อนไหวช้าลงเมื่อเขาได้เข้าสู้การต่อสู้ เขารู้ดีว่าตัวเองไม่ใช้คนที่เก่งเรื่องการต่อสู้ เขาจึงไม่รู้หรอกว่าความรู้สึกนี้คืออะไร สิ่งที่รู้เพียงอย่างเดียวคือเขามีความสุขและความต้องการในการต่อสู้ที่เพิ่มมากขึ้น
ชินเคลื่อนไหวอีกครั้ง แท่งเหล็กในมือรู้สึกเบาขึ้นเมื่อเขาเริ่มมีความมั่นใจ การเคลื่อนไหวที่เปลี่ยนไปพร้อมกับพลังโจมตีที่เพิ่มเกินขีดจำกัดของมนุษย์ธรรมดา กล้ามเนื้อของเขาเริ่มผ่อนคลาย การโจทตีเริ่มมีจังหวะและลื่นไหลขึ้น การหวดแต่ละครั้งระเบิดหัวซอมบี้ได้ถึงสามตัว แท่งเหล็กฝาดผ่านอากาศจนเกิดเสียงดัง หวีด ออกอย่างน่าตกใจ
ในรัศมี2เมตรไม่มีซอมบี้ตัวไหนที่สามารถหลุดรอดเข้ามาถึงตัวเขาได้ ชินฝาดแท่งเหล็กอย่างต่อเนื่อง ด้วยความรวดเร็วที่น่าอัศจรรย์ มันดูเกิดขีดจำกัดของมนุษย์ไปมาก แต่ละครั้งในการฝาดมักทิ้งเงาของแท่งเหล็กจางๆค้างไว้ในอากาศ เลือดสีดำสาดกระจายทั่วบริเวณรอบด้าน เศษเนื้อและสมองสาดกระจายเละเทะปะปนไปทั่วพื้นดิน
มันเป็นฉากที่ดูโหดร้ายและสยองขวัญเป็นอย่างมาก ไม่ถึง10นาทีซอมบี้24ตัวทั้งหมดถูกกำจัดเรียบ บนพื้นดินปนเปื้อนไปด้วยเลือดและเศษเนื้อเน่าเหม็น ชินยืนมองผลงานของตัวเองอยู่สักพัก เขาประทับใจกับการเปลี่ยนแปลงของตัวเองเป็นอย่างมาก
"นี่มันน่าตกใจมาก ไม่รู้ว่าคนอื่น จะเป็นแบบนี้มั้ย?" ชินยกริมฝีปากขึ้นมาอย่างช้าๆ มันเป็นรอยยิ้มที่ค่อนค้างแปลกประหลาด ดวงตาของเขามีแสงประกายวาบผ่านอยู่ตลอดเวลา เขาเริ่มรู้สึกติดใจกับการทำลายสมองของพวกซอมบี้เสียแล้วสิ
ขณะนี้ท้องฟ้าได้มืดลงแล้ว อากาศเริ่มหนาวเย็นลงทั้งๆที่เป็นช่วงต้นปีของเดือนกุมภาพันธ์ วิสัยทัศน์เริ่มแย่ลงเมื่อไม่มีแสงไฟส่องทาง ไฟฟ้าดูเหมือนจะหยุดจ่ายไปแล้วเพราะแม้แต่ไฟทางที่ใช้ระบบอัตโนมัติยังไม่ยอมทำงาน หรือมันอาจจะไม่สามารถใช้งานได้อยู่แล้ว เขาเองก็ไม่รู้
ชินเริ่มมองหาสถานที่ที่เขาสามารถใช้พักได้ในคืนนี้ ก่อนที่ฟ้าจะมืดจนมองไม่เห็นทาง เสียงคำรามยังคงดังแววออกมาให้ได้ยินอย่างต่อเนื่อง เสียงกรีดร้องเหล่านี้มันชวนให้หดหู่ใจ และปั่นประสาท คนที่จิตใจไม่แข็งพออาจเป็นบ้าได้ง่ายๆ มันคล้ายเสียงที่อยู่ในนรกสลับไปมาจนน่าปวดหัว
ชินหันไปรอบๆ เขาพบร้านค้าเล็กๆแห่งนึงอยู่ริมข้างถนน บริเวณนั้นมีซอมบี้กระจ่ายอยู่อย่างเบาบาง ชินรู้สึกหิวขึ้นมาอย่างกระทันหัน เขาจำได้ว่าวันนี้เดินทางมาตลอดทั้งวันและยังไม่ได้กินอะไรเลย
ชินค่อยๆเดินไปอย่างเงียบๆ เมื่อเข้าไปใกล้รัศมีการรับรู้ของพวกมัน ก็มีซอมบี้บางตัวพุ่งเข้ามาทางเขา แต่มันก็เท่านั้นเขาจัดการมันได้อย่างง่ายดาย ชินฆ่าซอมบี้ไปอีก5ตัว ก่อนจะเดินเข้าไปในร้านค้าเล็กๆแห่งนี้
"หืม? มันปิดอยู่"
ชินพยายามมองเข้าไปด้านในมันเป็นประตูกระจกสีดำ เขาไม่อยากพังมันและทำให้เกิดความวุ่นวายขึ้น วันนี้เขาเหนื่อยมากจึงอยากจะพักผ่อน เขารู้สึกลำคาญใจที่ประตูร้านนี้ถูกล็อคอยู่ ชินเดินไปรอบๆในที่สุดก็เจอกับหน้าต่างกระจกด้านข้างของร้านค้า
ชินใช้ง้ามปลายแท่งเหล็กงัดมันออกด้วยกำลังที่วิวัฒนาการแบบพิเศษของเขา หน้าต่างบางๆนี้ไม่อาจต่อต้านได้เลยแม้แต่นิดเดียว เกิดเสียงดัง ปัก ออกมาเบาๆแล้วกระจกหน้าต่างก็เปิดออกในที่สุด
ชินรู้สึกสุขใจอย่างมากเขารีบกระโดดเข้าไปด้านในร้าน และปิดหน้าต่างทันทีเขายังนำเชือกที่เจอภายในร้านมามัดกลอนกับตะขอตรงพนังไว้ และขยับชั้นวางข้างๆมาบังหน้าต่างไว้อีกชั้นนึง
.....
*ขอบพระคุณที่ติดตามผลงานครับ