อย่าดุหนูนัก... เดี๋ยวจะรักซะให้เข็ด

บทที่ 5: กาแฟแก้วนั้นของใคร?

ฉันเดินคอตกกลับเข้ามาในห้องพักครูพละหลังจากจัดการเคลียร์พื้นที่ในห้องเก็บอุปกรณ์เสร็จเรียบร้อย ทั้งเหนื่อย ทั้งร้อน แถมยังใจสั่นไม่หายจากเหตุการณ์ "กอด" (หรือจะเรียกว่าการเอาตัวเข้าแลกของครูวินดีนะ) เมื่อกี้

ภายในห้องพักครูเงียบสงบ แอร์เย็นฉ่ำช่วยลดอุณหภูมิในร่างกายฉันได้นิดหน่อย ครูวินนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเดิม ก้มหน้าก้มตาเขียนแผนการสอนหรืออะไรสักอย่างด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ราวกับเหตุการณ์หวานแหววในห้องเก็บของเมื่อกี้เป็๞แค่ภาพลวงตา

"จัดการเรียบร้อยแล้วค่ะ..." ฉันรายงานตัวเสียงอ่อย

เขาพยักหน้ารับรู้โดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง "ดี... นั่งพักก่อนสิ หน้าแดงยังกับลูกตำลึงสุก"

ฉันทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ของตัวเองอย่างหมดแรง คอแห้งผากจนแทบจะพ่นไฟได้ สายตาเหลือบไปเห็นแก้วเก็บความเย็นสีดำด้านทรงเท่ๆ วางอยู่บนโต๊ะกลางห้อง ซึ่งอยู่ใกล้กับโต๊ะฉันมากกว่าโต๊ะเขา

‘เอ๊ะ... หรือจะมีใครใจดีซื้อน้ำมาเลี้ยงต้อนรับเด็กฝึกสอน?’

ด้วยความกระหายน้ำจนหน้ามืดตามัว ฉันหยิบแก้วใบนั้นขึ้นมา เขย่าดูเบาๆ มีเสียงน้ำแข็งกระทบกัน ฟังดูสดชื่นเป็๲บ้า! ไม่รอช้า ฉันงับหลอดสแตนเลสแล้วดูดน้ำสีเข้มในแก้วเข้าปากทันที

"อึก... อึก... ฮ้าาา! สดชื่น!"

รสชาติขมปร่าแต่หอมกรุ่นของอเมริกาโน่เย็นไหลลงคอ มันช่วยปลุกให้ตื่นจากความเพลียได้ดีชะมัด ฉันกำลังจะดูดอีกอึกใหญ่ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อรู้สึกถึงรังสีอำมหิตบางอย่าง

ครูวินวางปากกาลงช้าๆ เขาถอดแว่นสายตาออก แล้วหันมามองฉัน... ไม่สิ มองแก้วในมือฉันด้วยสายตาที่อ่านยากสุดๆ

"อร่อยไหม?" เขาถามเสียงเรียบ

"อร่อยค่ะ! ขมกำลังดีเลย พี่จอย (ธุรการ) ซื้อมาฝากเหรอคะ?" ฉันยิ้มแป้นแล้นตอบกลับไป

เขาลุกขึ้นยืน เดินล้วงกระเป๋าเข้ามายืนค้ำหัวฉันที่กำลังดูดกาแฟอย่างมีความสุข ก่อนจะโน้มหน้าลงมากระซิบประโยคที่ทำให้ฉันแทบจะพ่นกาแฟออกมา

"เปล่า... ผมชงเองกับมือ เมล็ดกาแฟเอธิโอเปีย คั่วกลาง... และนั่น แก้วของผม"

พรวด! (เสียงในความคิด แต่ความจริงคือสำลัก)

"แค่อกๆๆ! ข... ของครูเหรอคะ!" ฉันรีบวางแก้วลงบนโต๊ะดังปัง เหมือนมันเป็๞ของร้อน "ข... ขอโทษค่ะ! ก็มันวางอยู่ตรงนี้ นึกว่า... นึกว่า..."

"นึกว่าเป็๲ของตัวเอง?" เขายกยิ้มมุมปาก ยิ้มแบบตัวร้ายในละครหลังข่าว "รู้ไหมว่าแก้วใบนั้นผมหวงมาก... และหลอดนั่น..."

เขาเว้นจังหวะ จงใจใช้สายตาไล่มองจากหลอดดูดมาหยุดที่ริมฝีปากของฉัน จนหน้าร้อนผ่าวไปหมด

"ผมเพิ่งดูดไปเมื่อกี้นี้เอง"

กรี๊ดดด! นี่มัน... จูบทางอ้อม (Indirect Kiss) ชัดๆ!

ฉันอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก อยากจะมุดดินหนีเป็๲รอบที่ล้านของวัน หน้าฉันตอนนี้คงแดงแข่งกับสีเสื้อกีฬาสีโรงเรียนแน่ๆ

"ทำหน้าตลกชะมัด" เขาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหยิบแก้วใบนั้นขึ้นมา... แทนที่เขาจะรังเกียจหรือเททิ้ง เขากลับหมุนแก้วหามุมเดิม แล้วก้มลงดูดกาแฟต่อหน้าตาเฉย!

"อืม... หวานขึ้นนิดหน่อยมั้ง" เขาพึมพำเบาๆ แต่ฉันได้ยินเต็มสองหู!

"ค... ครูวิน!" ฉันร้องเสียงหลง

"อะไร? ผมเสียดายของ กาแฟแพง" เขาไหวไหล่ แล้วเดินถือแก้วกลับไปนั่งทำงานที่โต๊ะต่อ ทิ้ง๱ะเ๤ิ๪ลูกใหญ่ไว้ในใจฉัน "อ้อ... พรุ่งนี้เช้าชงมาใช้หนี้คืนด้วย รสชาตินี้เป๊ะๆ นะ... ถ้าเพี้ยนแม้แต่นิดเดียว โดนวิ่งรอบสนามแน่ คุณกระต่าย"

ตายแน่... นอกจากจะเสียจูบแรก (ทางอ้อม) ให้ครูจอมเก๊กแล้ว ยังต้องมาเป็๞บาริสต้าจำเป็๞ชดใช้กรรมอีกเหรอเนี่ย!