การประชุมลับในโกดังริมอ่าว
โกดังเหล็กริมอ่าวเอ็นโดโปลิสถูกปิดทึบด้วยผ้าใบสีดำ
ข้างนอกฝนพรำในนั้นสว่างด้วยโฮโลแกรมสีน้ำเงินที่กระพริบขึ้นกลางความมืด
เงาแรงงานนับร้อยนั่งเบียดกันบนลังไม้และถังน้ำมันเก่าๆ
กลิ่นเกลือทะเลปะปนเหงื่อไหลซึมอยู่ในอากาศ
โดมินิโคอาดาโม ใส่เสื้อคลุมกันฝนสีซีด ก้าวขึ้นไปยืนข้างเครื่องฉาย
เขายกมือขอความเงียบก่อนภาพแรกจะลอยขึ้น—ทารก H1 ในของเหลวใสที่เรืองแสงคล้ายรูปจากงานเลี้ยงชนชั้นสูงที่ทุกคนไม่เคยได้เข้าใกล้จริง ๆ
“นี่คือ H1” โดมินิโคกล่าวช้า ๆ ชัดถ้อยชัดคำ“มันไม่ได้เกิดจากมดลูกมนุษย์ แต่มาจาก มดลูกเทียมของแอนดรอยด์หญิง—ท้องที่เปิดได้เหมือนฝาหน้าตู้เครื่องจักรเมื่อถึงเวลา แผงหน้าท้องเลื่อนออกสายสะดืออิเล็กทรอนิกส์ถูกปลดออกด้วยเสียงคลิ๊กเบา ๆ แล้วพวกเขาก็อุ้ม ‘ชีวิตใหม่’ออกมาอย่างแห้งสะอาดราวสินค้าในสายการผลิต” เสียงคนในโกดังฮือฮาอย่างอดไม่ได้
ภาพต่อไปฉายตัดขึ้น—แผนผังโครงสร้างของ ชิปความจำ แทรกอยู่ใกล้คอร์ประสาทของทารก “H1 มีชิปนี้ฝังมาั้แ่ในครรภ์เทียม พวกเขา ย้ายความทรงจำไปสู่ร่างใหม่ได้ เมื่อร่างเก่าชราหรือแตกสลาย ชิปจะถูกย้ายเหมือนย้ายไฟล์จากเครื่องหนึ่งไปอีกเครื่องหนึ่ง—นี่คือความเป็ะรูปแบบหนึ่งที่กฎหมายของเมกะโลเซียรับรองและปกป้อง”
โลเรนโซกราเซียโน อดีตนายพล สูงใหญ่ ผมหงอกแซม ก้าวออกมายืนข้างโดมินิโค“ส่วนอีกสายพันธุ์—R2” เขาพูดด้วยน้ำเสียงทหารที่ผ่านไฟมา“พวกเขาเกิดจาก ผู้หญิงมนุษย์จริงๆ ที่รัฐคัดเลือกไว้ให้ รับสเปิร์มโคลนนิ่ง จากต้นแบบชายซึ่งเราไม่เคยรู้ว่าเป็ใคร—สเปิร์มนั้นผ่านการ ตัดแต่งพันธุกรรม โดยห้องปฏิบัติการของแอนดรอยด์ชายกระบวนการนี้ทำให้เด็กออกมาทนทาน วินัยสูง แต่พวกเขา ไม่มีชิปความจำ ติดตัว เมื่อร่างกายตาย—ก็ตายจริงไม่มีการย้ายตัวตนเหมือน H1”
ภาพโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็ผู้หญิงคนหนึ่งอุ้มทารกในห้องหอพักสลัวก่อนแขนกลของสถาบันรัฐจะรับเด็กไป โลเรนโซเงียบไปครู่หนึ่ง “แม่พวกนั้นถูกเรียกด้วยคำที่ระบบคิดว่าดูสวยหรู—Pop Mom II …แม่อุ้มบุญรุ่นสองที่ทำหน้าที่ผลิต R2 ให้รัฐ แล้วถูกลืม”
คำว่า “Pop Mom II”วิ่งซ้ำไปมาบนผนังโกดังเหมือนตราคำสาป
คนหนุ่มสาวด้านหลังยืดตัวขึ้นบางคนกำหมัดแน่น
เรมิโอเองก็นั่งอยู่ตรงแถวกลางเขามองภาพโฮโลแกรมแล้วนึกถึงจูเลียน่าขึ้นมาทันที—เธอคือ H1 ลูกผสมที่งดงามไม่ได้เืเย็นอย่างที่ระบบอยากให้เขาเชื่อแต่คำอธิบายเื่ชิปความจำและการย้ายร่างก็เหมือนกำแพงอีกชั้นที่ตั้งกั้นระหว่างเขากับเธอ
โดมินิโคชี้ไปที่ผังเมือง“H1 ครองตำแหน่งบริหารR2 เป็ทหาร–ตำรวจเครื่องจักรของรัฐ ส่วนพวกเรา—โฮโมเซเปียน—คือเชื้อเพลิงความต่างนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเอง มันถูกวางแผนให้คงอยู่”
โลเรนโซเสริมด้วยห้วงเสียงหนัก“การสู้ของเรา ไม่ใช่าเต็มรูปแบบ—เรายังไม่พร้อมแต่เราจะทำให้เมืองนี้รู้ว่าแรงงานมีเสียงชัดพอที่จะก้องไปถึงพระราชวังแก้วในเอ็นโดโปลิส”
ข่าวลือ ไฟแก๊สและโรงเรียนสลัม
การประชุมเลิกอย่างเงียบๆ ทว่าเสียงที่จุดขึ้นในอกของผู้คนไม่ยอมดับ
เรมิโอเดินฝ่าสายฝนกลับสู่ชุมชนสังกะสีที่ไฟสนามหญ้าเสียครึ่งหนึ่ง
เขาเจอเพื่อนร่วมสายพานสองคนเถียงกันเื่ก้าวต่อไป
คนหนึ่งอยากบุกสถานีตำรวจเพื่อแสดงพลัง
อีกคนเสนอให้ชุมนุมหน้ากระทรวงแรงงานพรุ่งนี้เช้า
“ถ้าไม่มีเืเขาไม่หันมามองหรอก” เสียงหนึ่งกล่าว
เรมิโอนิ่งเขาโบกมือห้าม
“เืของเราเองนั่นแหละที่จะไหล”เขาพูดเบา ๆ แต่ไม่มีใครยินยอมง่าย ๆ
รุ่งสางเขตแรงงานปะทุอีกระลอก
หุ่นลาดตระเวนปล่อยแก๊สระงับประสาทก้อนอิฐกับท่อนไม้กระแทกโล่เหล็กดังสนั่น
กลุ่มเล็ก ๆหนึ่งหนีกระจัดกระจาย
บางคนสะดุดล้มหน้าร้านของชำ
บางคนปีนรั้วเหล็กหนีจนมือถลอก
และในความสับสนเร่งด่วน—กลุ่มหนึ่งผ่ากลางตรอกเล็กที่เต็มไปด้วยผ้าเช็ดมือเปียกฝนแล้วผลักประตูไม้ของโรงเรียนชุมชน ที่จูเลียน่าสอนอยู่เด็กน้อยสิบกว่าคนกำลังเรียนตัวอักษรบนกระดานแบบอัดสไลด์พอเห็นผู้ใหญ่ะโเข้ามาก็ร้องไห้กระจองอแงทันทีครูผู้ช่วยวิ่งไปล็อกหน้าต่างช้าไปครึ่งก้าว ประตูถูกดันปั้งจนบานโย้
ชายวัยกลางคนที่แก้มเป็แผลไฟไหม้ะโเสียงสั่นขณะพยายามจะเข้าไปจับเด็กนักเรียนเป็ตัวประกัน
“เราขอหลบแป๊บเดียว! ถ้าเขาตามมาเรา…เราจะปล่อยเด็กไปก็ได้”
“ห้ามแตะต้องเด็ก!”จูเลียน่าผุดลุกขึ้น เสียงเธอแข็งอย่างที่ตัวเองยังแปลกใจ
“ที่นี่คือโรงเรียน”
เธอก้าวออกมาขวางหน้าเด็กๆ ที่เกาะชายกระโปรงครูแน่น
ดวงตาเธอไล่เรียงใบหน้าที่ชุ่มเหงื่อของแรงงาน
กลิ่นแก๊สยังติดเสื้อผ้าพวกเขา
“นั่งลงสูดหายใจลึก ๆ เรามีน้ำสะอาด” เธอพูดรัว ๆ ดึงกาต้มน้ำออกมามือนึงเปิดโหมดกรองฉุกเฉินของเครื่องกรองอากาศ แล้วเบนพัดลมให้เด็ก ๆภาพพัดลมพลาสติกหมุนเอื่อย ๆ ขณะที่เสียงไซเรนไกล ๆ เข้ามาใกล้เป็คลื่นซัดจูเลียน่ารู้ว่าเวลาเหลือน้อย และพวกเขากำลังต้อนตัวเองเข้ามุมอับที่สุดของเมือง
การเผชิญหน้า—สายตาของทหารกับมือของพยาบาล
ไซเรนหยุดหน้าตรอกหุ่นลาดตระเวนสองตัวลอยนิ่งเหมือนแมลงปอเหนือหัวประตูโรงเรียนถูกเคาะด้วยโล่เหล็กสามครั้งก่อนเสียงอิเล็กทรอนิกส์แปลงเป็เสียงมนุษย์ที่คุ้นชิน
“เปิดประตูเดี๋ยวนี้—ตำรวจนครเอ็นโดโปลิส”ตามด้วยเงาร่างสูงใหญ่ในเกราะปราบจลาจลที่ทุกคนในสลัมเรียนรู้จะกลัว
“อะมาเดโอ” ครูสาวพึมพำ จูเลียน่าหายใจลึก
เธอเผลอยกมือแตะต้นแขนขวา—ปิดบานช่องเล็กๆ ที่เธอเพิ่งเปิดซ่อมแผงไมโครเซอร์โคดย่อยเมื่อเช้า ความร้อนแ่ ๆจากบอร์ดเพิ่งเปลี่ยนทำให้เธอได้สติ เธอก้าวไปที่ประตู “มีเด็กอยู่ข้างในอย่าใช้แรง” เธอประกาศผ่านช่องกระจกเล็ก ๆ
อะมาเดโอหันไปสั่งหุ่น“ลดระดับโหมดบุกแจ้งเตือน เหลือโหมดเจรจา” เขาเห็นเงาเด็กเล็ก ๆตาแดงช้ำอยู่หลังหญิงสาวผมยาว—แล้วสังเกตบางอย่างในแววตาและท่าทีที่มั่นคงเกินครูอาสาธรรมดาเขาคาดเดาได้ครึ่งว่าเธอคือ H1 ลูกผสม แต่ไม่พูดออกมา “ผมจะเข้าไปคนเดียว ไม่มีใครยิงไม่มีใครแตะต้องเด็ก—รับปากได้ไหม”เสียงเขาแน่วแน่จนคนหนีตายบางคนหลบสายตาอย่างรู้สึกผิด
เรมิโอที่เพิ่งพาตัวเองเข้ามาช่วยกั้นคนจากมุมห้องเงยหน้าขึ้นมอง ผ่านช่องแคบของประตูไม้เขาเห็นหน้ากากใสเหนือตาของเ้าหน้าที่—และในเสี้ยววินาที สายตาของเขาไปเจอกับสายตาของจูเลียน่า ที่กำลังมองเขาอยู่ก่อนแล้วความโกลาหลเงียบลงในหัวเขา เหลือเพียงภาพเธอยืนปกป้องเด็ก ๆ
เสียงกรีดร้องของเด็กคนหนึ่งดังขึ้นกะทันหัน—กระจกกรอบรูปตกแตกเศษคมบาดน่องเล็ก ๆ เืแดงไหลเร็วผิดปกติ เด็กหายใจถี่
จูเลียน่าคุกเข่าลงใช้ผ้าเช็ดหน้าอย่างนุ่มนวลกดแผล แต่แรงมือเธอสั่นเพราะหัวใจไหลย้อนขึ้นคอ
“เราต้องพยาบาลเดี๋ยวนี้”เธอกระซิบกับตัวเอง ราวกับเรียกสติให้กลับมา อะมาเดโอคว้าวิทยุ“เรียกแพทย์สนาม—รหัสเด็กเจ็บ ด่วน”
วิเวียน่า โผล่เข้ามาในอาคารพร้อมกระเป๋าปฐมพยาบาลหอบหายใจและไอเล็กน้อยเพราะแก๊สที่ยังค้างในถนน
“ทางไหน”เธอถามสั้น ๆ
จูเลียน่ากวาดของบนโต๊ะให้โล่งวิเวียน่าวางตัวเด็กลง เปิดชุดเครื่องมือสีขาว
“ฉันขอพื้นที่”เธอพูดกับทุกคนในห้องโดยไม่สนว่าเป็แรงงานหรือตำรวจ มือของเธอมั่นคง กดผ้าเสียบพอร์ตฉีดยาห้ามเืชนิดเร่งด่วน เสียงร้องแ่ลง วิเวียน่ากระซิบกับเด็ก
“เก่งมากเก่งที่สุด” ดวงตาที่แดงช้ำของเด็กค่อย ๆ สงบลง
อะมาเดโอยืนกั้นระหว่างหุ่นกับฝูงชนเขาหันกลับมามองภาพนั้น
—มือของพยาบาลที่อุ่นและแน่วแน่
กับสายตาหญิงสาวอีกคนที่ไม่ละจากเด็กแม้ชั่ววินาที
ในห้วงนั้นโลกแบ่งออกเป็สิ่งง่ายมากอย่างน่าประหลาด:
สิ่งที่ปกป้องชีวิตกับสิ่งที่พรากชีวิต
เขาสูดลมหายใจยาวแล้วสั่งหุ่น “ล็อกปริมณฑลด้านนอก ห้ามแตะต้องใครจนกว่าจะมีคำสั่งใหม่”
ผู้ใต้บังคับบัญชาทางวิทยุอึกอัก“แต่นายครับ—”
“นี่คือคำสั่ง”น้ำเสียงของเขาเฉียบจนปลายสายเงียบสนิท
วิเวียน่าเย็บแผลเสร็จเงยหน้าขึ้นสบตาอะมาเดโอในดวงตาของเขามีบางอย่างอ่อนลง—ราวกับเกราะหนาที่ล้อมหัวใจไว้เริ่มมีรอยร้าวเล็ก ๆเธอพูดเบาจนแทบเป็ลมหายใจ “ขอบคุณที่ไม่ปล่อยให้ะุเดินเื่” เขาไม่ตอบมีเพียงการพยักหน้าช้า ๆ ที่คล้ายคำรับสารภาพว่าเขาเองก็ไม่อยากเป็เครื่องจักรของคำสั่งมากไปกว่านี้
คำประกาศ “Pop Mom II”และเงื่อนไขของความรัก
เสียงฝนข้างนอกซาลงเหลือเพียงกลิ่นดินเปียกที่กรุ่นชื้นอยู่ในห้องเรียนจูเลียน่าเก็บเศษกระจกชิ้นสุดท้ายใส่ถังมือเธอสั่นเล็กน้อยเพราะอะดรีนาลีนที่เพิ่งลดลง
เรมิโอเดินเข้ามาใกล้ช้าๆ แค่พอให้เสียงเขาไม่กวนใคร
“เธอไม่ควรเสี่ยงขนาดนั้น”เขาพูดเหมือนดุ แต่ในแววตากลับมีแต่ความห่วงใย
“เราอยู่ในโลกที่เด็กตัวเล็กๆ ต้องเลือกระหว่างหายใจ กับไม่ร้องไห้—และฉันเป็ครู” จูเลียน่าตอบ
คำว่า “ครู”หล่นลงบนพื้นเหมือนคำสัญญาที่เธอให้กับใครสักคนในอดีตเธอเงียบไปนิดหนึ่งแล้วเสริมเบา ๆ
“และฉันรู้ว่าคนที่นี่ไม่ใช่ศัตรูของฉัน”
เรมิโอหลบตา—เขาอยากเอื้อมมือไปจับมือเธอแต่ความจริงเื่ H1 ที่มีชิปย้ายร่างได้มันเหมือนเส้นลวดหนามบิดเป็กำแพงรอบตัวเขาเขาอยากถามว่าถ้าสักวันเธอต้องย้ายชิปไปยังร่างใหม่ เธอยังจำมือของเขาได้หรือไม่แต่เขาก็กลืนคำถามนั้นลงคอ
วิทยุสื่อสารของอะมาเดโอดังขึ้นโดมินิโคกับโลเรนโซส่งสัญญาณภาษารหัส—คลิปคำปราศรัย จากโกดังถูกปล่อยสู่เครือข่ายใต้ดินและวิทยุชุมชนที่ยังไม่ถูกปิด
“พี่น้องแรงงาน”เสียงโดมินิโคก้องกังวาน
“พวกเขาเรียกแม่ของR2 ว่า Pop Mom II อย่างสวยหรูเพื่อซ่อนความจริงที่โหดร้าย—ว่าเธอถูกเลือกให้ตั้งครรภ์แทนเครื่องจักรแล้วถูกพรากลูกไป เราจะไม่ลืมชื่อของพวกเธอ เราจะเรียกมันซ้ำ ๆจนเอ็นโดโปลิสต้องได้ยิน—Pop Mom II ไม่ใช่เครื่องมือพวกเธอคือคน”
ต่อด้วยเสียงทุ้มหนักของโลเรนโซ“คืนนี้เราไม่เปิดา เราเพียงเปิดแผลให้เมืองนี้มองเข้ามา เราจะปกป้องเด็กเราจะเจรจา เราจะไม่ยอมให้ะุเล่าเื่แทนเรา” คำพูดแพร่สะท้อนไปตามตรอกซอกซอยราวคลื่นที่ซัดม้วนถึงห้องเรียนเล็ก ๆ แห่งนี้
อะมาเดโอเงียบไปแล้วแบะโล่ออกจากประตู จงใจเปิดช่องให้แรงงานค่อย ๆ ทยอยออกโดยไม่ต้อง “ถูกจับ”ต่อหน้าลูก ๆ ของพวกเขา
วิเวียน่าช่วยโบกมือให้คนเจ็บพยุงกันไปอย่างเป็ระเบียบ
จูเลียน่าพยักหน้าให้เรมิโอเขาพยักหน้าตอบ—คำทักทายที่ไม่มีคำพูดแต่เต็มไปด้วยความหมายเขากับเพื่อนอีกสองคนตัดสินใจออกเป็กลุ่มสุดท้าย ช่วยยกตู้ไม้ที่ดันประตูไว้จากนั้นทุกอย่างคลายออกเหมือนปมเชือกที่ถูกชื้นฝนมานานแล้วค่อย ๆ ยอมหลวม
ก่อนออกจากห้องอะมาเดโอหยุดข้างวิเวียน่า
“คุณทำให้ผมเชื่อว่าบางอย่างยังพอเปลี่ยนได้”เขาพูดช้า ๆ
วิเวียน่าหัวเราะแ่“ฉันไม่ได้เปลี่ยนอะไรหรอก ฉันแค่เย็บแผลให้เด็กแล้วคุณก็แค่สั่งหุ่นให้ถอย—แต่บางทีโลกก็เริ่มจากเื่เล็ก ๆ แบบนี้เอง”
เขายืนฟังประโยคนั้นเหมือนฟังคำสาบานที่ใช้ได้เฉพาะค่ำคืนนี้แล้วจึงขยับเดินออกไปสู่ตรอกมืดที่เสียงฝนกลายเป็ละอองเบา ๆ
เมื่อโรงเรียนเงียบลงจูเลียน่าปิดไฟบางส่วน เหลือเพียงแสงจากหน้าต่างที่ส่องฝุ่นล่องลอย เธอคิดถึงคำว่า Pop Mom II ที่ดังไปทั่วเมืองและคิดถึงแม่มนุษย์นิรนามจำนวนมากที่ไม่เคยได้เลี้ยงลูกของตัวเองเธอยกมือแตะต้นแขนขวาที่เพิ่งซ่อมบอร์ดไมโครเซอร์กิตแล้วเงยหน้ามองท้องฟ้าเหนือหลังคาสังกะสี—ท้องฟ้าที่เมืองนี้พยายามทำให้เป็กระจกใสไร้ตำหนิแต่มันยังคงมีคราบน้ำฝนเป็ลายเส้นยาวอยู่ดี เหมือนความรักของเธอที่ยังไม่หายไปไหนแม้จะถูกเงากฎเกณฑ์ทับซ้อนอยู่ก็ตาม
คืนนั้นเมืองหลวงของเมกะโลเซียไม่ได้เงียบสงบอย่างที่รายงานข่าวของรัฐบอกไฟบนหอคอยแก้วส่องสว่างเยือกเย็น ขณะที่ในตรอกเล็ก ๆเสียงเครื่องช่วยหายใจของเด็กค่อย ๆ ลดจังหวะลงจนหลับสนิท
เรมิโอเดินฝ่าฝนไปตามทางกลับบ้านด้วยรองเท้าเปียกชุ่ม
อะมาเดโอถอดหมวกเกราะท่ามกลางลมหายใจยาว
วิเวียน่าบันทึกชีพจรสุดท้ายลงในแท็บเล็ตเก่า
และจูเลียน่ายืนคนเดียวในห้องเรียนว่าง
หัวใจของทั้งสี่เต้นคนละจังหวะแต่เชื่อมกันอยู่ด้วยประโยคเดียวที่เพิ่งก้องไปทั้งเมือง—Pop Mom II ไม่ใช่เครื่องมือ
และวันหนึ่งเมื่อเด็ก ๆ เหล่านี้เติบโตขึ้นมาบางทีพวกเขาอาจได้เลือกโลกที่อยากอยู่ด้วยมือของตัวเอง ไม่ใช่มือของชิปไม่ใช่มือของห้องทดลอง และไม่ใช่มือที่ถือโล่หรือปืนเท่านั้นแต่เป็มือที่ยื่นออกไปหากันเหมือนค่ำคืนนี้ในโรงเรียนเล็ก ๆ แห่งเอ็นโดโปลิส.
จบตอนที่ 5
( 4 ก.ย. 68 )
111
