นักบินยอดรัก ภาค 1 & ภาค 2 & ภาค 3

รีสอร์ทสวยงามแห่งนี้คือสถานที่พักผ่อนสุดชิลที่พี่ชายคนรองร่วมลงทุนกับเพื่อนสนิท  บรรยากาศน่าหลงใหล อากาศบริสุทธิ์มีฝายน้ำไหลผ่านด้านหลังรีสอร์ท ด้านหน้าปลูกสวนดอกไม้สลับน้ำตกเทียม  ทุกอย่างเพียบพร้อมไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวก    ความใส่ใจในการบริการของพนักงานทุกคน  ห้องพักขนาดใหญ่ แยกห้องนั่งเล่น ห้องนอน พร้อมระเบียงเป็นห้องน้ำในที่โล่งอ่างอาบน้ำส่วนตัวตั้งที่ระเบียงด้านนอก

รอบๆบ้านพักแต่ละหลังปลูกต้นมะพร้าว ต้นปาร์ม และไม้ยืนต้นหลากหลายชนิด ปลูกเป็นแนวระหว่างห้องพักเหมือนกำแพงสูงใหญ่ กลุ่มพวกชายหนุ่มทั้งห้าคนนั่งดื่มเบียร์กันอย่างสนุกสนาน  บางคนเข้านวดเท้าแก้ปวดเมื่อยในห้องนวดสปา   ภายในห้องพักของวินนี่ หญิงสาวกำลังนั่งจัดเสื้อผ้า เปลี่ยนชุดใหม่ สวมกางเกงขายาว เสื้อยืดสีเทาขาวของวินนี่แทน  ยืนส่องร่างงามที่อวบขึ้น   “เราอ้วนขึ้นจริงๆ ต้องลดน้ำหนัก อย่างจริงจัง“ กระจกเงาบานใหญ่ทำให้นิทตี้ถอนหายใจหลายครั้ง   ทันใดนั้นได้ยินเสียงดังแว่วๆจากหลังคา  “เหมียว เหมียว“  เสียงดังขึ้นไม่หยุด ทำให้หญิงสาวหยุดฟัง  “ทำไมมีเสียงแมวร้องบนหลังคา“ นิทตี้เดินมาที่โทรศัพท์ภายในรีสอร์ท “ ขอพนักงานสักคนมาที่ห้องนะคะมีเสียงแมวร้องดังมากๆบนหลังคาค่ะ “

ไม่นานพนักงานชายวัยรุ่นเดินมาพร้อมกระบอกไฟฉายส่องขึ้นตามหาเสียงร้องของแมวพร้อมกับครูสาว   ทั้งคู่ตัดสินใจปีนขึ้นเนินด้านหลัง  ฝ่ายพนักงานชายเดินเข้าไปในซอกกำแพงสาดส่องฉายไฟส่องไปทั่วบริเวณอีกรอบ “พี่ครับพวกมันอยู่บนนั้นครับ“   นิ้วมือของพนักงานชี้ขึ้นไปบนหลังคาสีเขียวสด   “พี่สาวรอผมที่นี่นะครับ ผมจะไปเอาบันไดมาก่อน “ ร่างของพนักงานชายวิ่งหายไปในอาคารด้านหลังนิทตี้นั่งรอที่ขอบกำแพงเตี้ย เสียงเล็กๆแทรกขึ้นหลายเสียงพร้อมกัน “หรือว่า มันตกอยู่ในอันตราย”  ความซนและแก่นแก้วของนิทตี้ในเยาว์วัยพุ่งเข้ามาในกายเธอหญิงสาวมองดูหลังคา กวาดสายตามองซอกกำแพงที่สามารถปีนขึ้นได้  “ โธ่เอ้ย...เรื่องแค่นี้ไม่เห็นต้องใช้บันไดเลย “ครูสาวมองหาถุงผ้า “ไม่มีอะไรพอที่จะเอาใส่พวกมันลงมาได้” ในที่สุดเธอเจอเศษผ้าเก่าๆ รีบเกาะขอบกำแพงดันร่างขึ้นเกาะกิ่งไม้ปีนขึ้นอย่างรวดเร็ว “นั่นไงอยู่บนหลังคาจริงด้วย“  สายตาของเธอกวาดมองหาลูกแมว  พบว่าเป็นลูกแมวคลอดใหม่ พวกมันทั้งหมดตกลงไปในตาข่ายทั้งหมดที่ใช้ดักลูกมะพร้าว  นิทตี้ส่องไฟจากมือถือนั่งมองความน่ารักพวกแมวเหมียวขนปุยอย่างชื่นชม “น่ารักจริงๆ พี่มาแล้ว กำลังจะช่วยค่ะ“  ด้วยจิตใจมีเมตตาธรรมสูงของเธอ

นิทตี้ก้าวที่ละก้าวเข้าไปนั่งริมขอบหลังคา สองมือค่อยๆอุ้มเจ้าลูกแมวที่ละตัว ที่ร้องเสียงหลงพร้อมๆกันนำพวกมันออกมาวางลงบนริมขอบกำแพง  ห่อด้วยเศษผ้าที่เอามาด้วย  เมื่อช่วยพวกมันหมดเธอมองหาพนักงานหนุ่มคนนั้นหายไปไหนตั้งนาน  ร่างของเธอลุกขึ้นเพื่อจะเดินกลับแต่ก้าวพลาดทำให้ร่างของเธอลื่นลงมากจากหลังคาที่มุงด้วยใบหญ้าด้านบนของกระเบื้องไถลร่างลงมา  สองมือพยายามคว้ากิ่งไม้ใว้แต่กิ่งไม้อ่อนหักก่อน   ความสูงจากพื้นดินด้านล่างเต็มไปด้วยกองเศษหินสำหรับเตรียมก่อสร้าง  มือทั้งสองต้องเกาะกิ่งไม้ให้แน่น เธอโยกร่างปลายเท้าไปถึงขอบหลังคาแต่ไม่สำเร็จ ร่างของเธอห้อยค้างบนนั้น  ขาทั้งสองแกว่งไปมา  นิทตี้ตั้งใจจะกระโดดแต่ข้างล่างคือกองเศษไม้ เศษกองหินหญิงสาวมองโทรศัพท์มือถือที่วางบนขอบหลังคา  เธอมองด้านล่าง มองอะไรไม่ชัดเพราะความมืด ทำให้เธอตัดสินใจไม่ถูก “ แย่แล้ว เราโดนวินนี่ด่าแน่ๆเลย “ เธอพูดกับตัวเองเหมือนรู้ชะตากรรม

ริมชายหาดผู้กองเดฟจูงมือครูสาวภาวนาเดินพลอดรักเลาะริมทางเดินชมน้ำตกกัน  ส่วนวินนี่ดื่มได้สักพัก ขอตัวไปหานิทตี้ระหว่างวินนี่กำลังเดินกลับห้องพักตามหญิงสาวไปร่วมทานอาหารค่ำด้วยกัน  สายตาของนิทตี้พบเดฟซึ่งเดินเข้ามาใกล้ๆห้องพักที่ติดกัน “ เดฟ…ช่วยด้วย “  เสียงของเธอดังขึ้น   ผู้กองเดฟได้ยิน หันซ้ายแลขวา “ เสียงของนิทตี้ร้องให้ช่วย”  ภาวนาก็ตกใจมองหาตามเสียง   ร่างของนิทตี้เริ่มปวดร้าว เธอตัดใจตะโกนสุดเสียงอีกครั้ง“.วินนี่ เดฟ!!!ช่วยฉันด้วย“    ชายหนุ่มทั้งสี่คนได้ยินพร้อมกัน  ทุกคนเริ่มกังวลวิ่งไปที่หน้าห้องพักของเธอวินนี่เปิดประตูเข้าไปในห้องพัก   “คุณอยู่ที่ไหนนิตยา“ เธอใช้ปลายเท้าพยายามเกี่ยวกิ่งไว้มัน กิ่งไม้เริ่มหักลงมาที่ละกิ่งสองมือพยายามเกาะให้แน่นมากขึ้น “ อยู่ข้างบนนี้ เดฟ มองไม่เห็นเหรอ “ เดฟมองขึ้นบนหลังคานิ้วมือชี้ขึ้นไปที่ต้นไม้ใหญ่ใกล้ห้องพัก  “คุณขึ้นไปทำอะไรบนนั้น นับดวงดาวเล่นเหรอ “ ร่างสูงขอวินนี่วิ่งออกมจากห้องพัก  เงยหน้ามองขึ้น  สองมือกุมหัวแล้ว “นิทตี้ คุณขึ้นไปบนนั้นได้ยังไง ลงมาเดียวนี้“

ทุกคนมองยืนมองร่างของเธอที่ห้อยลงมาเธอส่ายหน้าไปมา  “ ถ้าฉันลงไปได้ คงไม่ห้อยร่างอยู่เเบบนี้  ช่วยด้วยค่ะ จะตกอยู่แล้ว “  พี่ชายทั้งสองยืนมองน้องสะใภ้  อรวินไม่รู้จะหัวเราะหรือโวยวาย  หันไปหาพี่ชายคนโตเพราะเขารู้จักนิสัยของนิทตี้ว่าเป็นคนทะโมนไม่แพ้น้องชาย .”น้องสะใภ้ของพี่  ที่ผมบอกว่า พี่ต้องเจอกับตัวเอง ไม่ใช่แค่แม่ศรีเรือนครับ“ อรวินวิ่งไปตามพนักงาน  อนุชคว้ามือถือถ่ายภาพของเธอ แล้วส่ายหน้า"เหมาะสมกันจริงๆคู่นี้  ถ้าแม่รู้ เธอคงโดนตีแน่ๆ”

วินนี่มองหาทางขึ้นเขาเริ่มปีนกำแพงเดินตามขอบกำแพง แต่กิ่งต้นไม้หักลงมามาก  ทำให้นักบินหนุ่มเปลี่ยนใจเดินผ่ากลางหลังคาเข้าไปรับร่างของเธอค่อยๆเดินเข้าไปรับเธอ เขาเม้มริมฝีปาก  มองดูเธอในสภาพนี้ด้วยความโกรธ “ ลงมาคราวนี้ ผมจะไม่พาไปเที่ยวที่ไหนอีก คอยดูจะตีก้นให้ลายแม่ตัวแสบ “ เขายื่นมือให้เธอจับ  เธอยื่นมือไม่ถึง  วินนี่i ก้าวเข้ามาใกล้ๆส่งมือให้ก็ไม่ถึง  “ วินนี่ นายเดินไต่ลงมาที่ขอบหลังคาก่อนแล้วโอบร่างเธอไว้ รับรองได้แน่นอน “ เดฟตะโกนบอกเพื่อน นักบินหนุ่มยืดตัวให้เธอจับมืออีกครั้งเขาทำตามคำบอกของผู้กองที่ยืนลุ้นด้านล่าง “ อุ๊ฟฟ !!! ได้แล้ว “ วินนี่ดึงต้นแขนเธอ คว้าเอวเธอไว้แน่นในที่สุดร่างของทั้งคู่ยืนบนหลังคา  ทุกคนที่ยืนเฝ้าดูด้านล่างเริ่มหายใจโล่ง  เสียงปรบมือให้วินนี่  “ตอนเช้าต่อสู้กับผู้ก่อการร้าย  ตอนเย็นผมเป็นไอ้แมงมุมช่วยเมียรอบดึกจะมีอะไรอีกไหม”