ทั่วโลกเปลี่ยนอาชีพ : สกิลข้าทวีคูณหมื่นเท่า ใครว่าข้าเป็นสายซัพพอร์ต

        ทว่าในจังหวะนั้นเอง

        กระแสลมพัดโหมอย่างรุนแรงพลันพุ่งเข้าใส่เขาจากทางด้านหลังอย่างกะทันหัน

        หวังเทียนอีตกใจจนหนังศีรษะชาเขาปลดปล่อยท่าไม้ตายใหญ่ออกมาทันทีตามสัญชาตญาณ

        “มหาเวทต้องห้ามระดับรอง: มิติบิดเบี้ยว”

        วืด

        วินาทีต่อมาท่ามกลางเสียงเสียดสีของมิติที่ชวนให้เสียวฟันปรากฏเงาร่างของลู่เซิ่งและออสการ์ที่ถูกแรงบิดเบี้ยวของมิติฉุดกระชากจนเสียหลักผิดทิศทางไปอย่างไม่ทันตั้งตัว 

        ฟุ่บ...

        ในขณะเดียวกันลู่เซิ่งที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลก็ค่อยๆ เลือนหายไปในความว่างเปล่า

        ที่แท้นั่นเป็นเพียงภาพติดตาที่เร็วเสียจนมิติยังไม่อาจลบเลือนได้ทัน

        “อะไรกัน? ความเร็วระดับนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว”

        เมื่อได้เห็นภาพนี้หวังเทียนอีตกใจจนแทบจะฉี่ราดตรงนั้น

        ความเร็วของออสการ์นั้นเหนือล้ำกว่าจินตนาการไปมากเพียงแค่พละกำลังทางกายภาพกลับสามารถทิ้งภาพติดตาไว้ในห้วงมิติได้และยังไม่เป็นรอง ‘วอยด์แฟลช’ ของเขาเลยแม้แต่น้อย

        นี่มันไม่ใช่สุนัขสามหัวแห่งขุมนรกทั่วไปแล้วแต่มันคือระดับบอสชัดๆ

        “แย่แล้ว มอนสเตอร์กลายพันธุ์ตัวนี้รับมือยากเกินไปคงจัดการไม่ได้ในเวลาอันสั้นแน่”

        เมื่อเห็นลู่เซิ่งที่กลับมาตั้งหลักและเตรียมจะเปิดฉากโจมตีใส่เขาอีกครั้งหวังเทียนอีก็โกรธจนตัวสั่น

        เพราะก่อนที่การต่อสู้จะเริ่มขึ้นเขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าพาลาดินอย่างลู่เซิ่งจะรับมือได้ยากเย็นขนาดนี้

        ตอนนี้เมื่อเห็นว่าการจะจัดการลู่เซิ่งในเวลาอันสั้นนั้นแทบเป็นไปไม่ได้

        หวังเทียนอีจึงรีบชั่งน้ำหนักได้เสียในใจทันที

        “ไม่ได้การ จะเสียเวลากับมันอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้ไม่อย่างนั้นการสอบรอบนี้ อันดับท็อปสี่คงหลุดมือฉันไปอีกแน่”

        เมื่อคิดได้ดังนั้นหวังเทียนอีจึงตัดสินใจเด็ดขาด เขาแผดเสียงคำรามใส่ลู่เซิ่งด้วยความแค้นเคือง“ไอ้มดปลวก ครั้งนี้ถือว่าแกดวงดียอมให้แกมีชีวิตรอดไปอีกสักสองสามวันแล้วกัน”

        “แต่จำไว้เถอะอีกไม่นานฉันจะทำให้แกต้องชดใช้อย่างสาสมกับสิ่งที่ทำในวันนี้”

        สิ้นคำพูดเขาก็ไม่สนใจปฏิกิริยาของลู่เซิ่งอีกต่อไป แล้วหมุนตัวจากไปทันทีโดยไม่ลังเล

        “วอยด์แฟลช”

        วิ้งวิ้ง วิ้ง...

        เขาร่ายสกิลประจำตัวอย่างต่อเนื่องปรากฏหลุมดำสีหมึกขึ้นในความว่างเปล่าครั้งแล้วครั้งเล่า

        ร่างของหวังเทียนอีพุ่งทะยานผ่านหลุมดำเหล่านั้นไปอย่างต่อเนื่องเพียงพริบตาเดียวเขาก็หนีห่างออกไปหลายร้อยเมตร และกำลังจะพ้นจากสายตาของลู่เซิ่ง

        ทว่าในวินาทีวิกฤตนั้นเอง

        “โรคทรมาน: ลำไส้เน่าเฟะ”

        วิ้ง...

        ทันใดนั้นสัญลักษณ์ประหลาดพลันปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของหวังเทียนอีอย่างไร้ที่มา

        “เอ๊ะ? อะไรน่ะ?”

        หวังเทียนอียังไม่ทันตอบโต้ว่าเกิดอะไรขึ้นเขาก็รู้สึกปวดมวนในช่องท้องอย่างรุนแรงจนรู้สึกเหมือนจะท้องเสียตรงนั้น

        แต่ในเวลานี้เขาไม่มีเวลามาใส่ใจเรื่องอื่นแล้ว

        เพื่อเลี่ยงไม่ให้ลู่เซิ่งตามมาพัวพันอีกหวังเทียนอีได้แต่กัดฟันกรอด ไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น ร่ายสกิล‘วอยด์แฟลช’ ต่อเนื่องอีกสองครั้งจนในที่สุดก็หนีพ้นระยะโจมตีของลู่เซิ่งได้สำเร็จ และหายลับเข้าไปในป่าเขาที่รกชัฏ

        ในขณะเดียวกันณ แนวป่าที่อยู่ไม่ไกล

        “นายท่าน มันกำลังจะหนีไปแล้ว จะให้ข้าตามไปไหม?”

        ออสการ์เอ่ยถามเสียงเข้มพลางจ้องมองแผ่นหลังของหวังเทียนอีที่จากไป

        “ไม่ต้อง”

        แต่สิ่งที่ผิดคาดคือลู่เซิ่งกลับส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด

        “ไอ้เดรัจฉานนั่นจัดการยาก ต่อให้เป็นฉัน ถ้าไม่ใช้ไม้ตายก้นหีบอย่างอื่นการจะล้มมันในเวลาสั้นๆ ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”

        ลู่เซิ่งรู้สึกจนปัญญา

        แม้ในเวลานี้เขาจะเกลียดหน้าหมาอย่างหวังเทียนอีเข้ากระดูกดำแล้วก็ตาม

        แต่จากการปะทะเมื่อครู่เขาก็ตระหนักได้ว่าหวังเทียนอีนั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่เคี้ยวง่าย

        แม้พฤติกรรมของหมอนี่จะน่ารังเกียจเพียงใด

        แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าในฐานะผู้ใช้อาชีพระดับสูงสุดเขามีความสามารถที่เหนือชั้นจริงๆ

        ประกอบกับในตอนนี้เขายังอยู่ในสนามสอบระดับชาติสิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่การคิดบัญชีกับไอ้หน้าหมานั่นแต่เป็นการรับมือกับการทดสอบที่กำลังดำเนินอยู่

        เมื่อคิดได้ดังนี้ลู่เซิ่งจึงรีบเอ่ยกับออสการ์ที่ตนเองขี่อยู่ว่า “เวลาสอบครั้งนี้มีจำกัดเราควรรีบไปเก็บคะแนนดีกว่า ไว้มีเวลาค่อยกลับมาจัดการไอ้คนขายชาตินั่นก็ยังไม่สาย”

        “ได้ขอรับ ข้าพร้อมทำตามที่นายท่านสั่งทุกประการ”

        ออสการ์พยักหน้ารับแล้วถามต่อ“นายท่าน แล้วเราจะไปที่ไหนกันต่อดีจะไปล่ามอนสเตอร์ระดับบอสทั้งสี่ตัวนั่นไหม?”

        “มอนสเตอร์ระดับบอสมีแค่สี่ตัว นอกจากจะจัดการยากแล้วยังต้องไปแย่งชิงจากปากของพวกสี่ผู้ใช้อาชีพระดับสูงสุดอีก”

        ลู่เซิ่งส่ายหน้าอีกครั้งพร้อมวิเคราะห์อย่างใจเย็น“แทนที่จะเอาเวลาและพลังงานไปเสียกับการชิงชัยกับพวกสี่ผู้ใช้อาชีพระดับสูงสุดเราไปฆ่ามอนสเตอร์ระดับอื่นให้มากขึ้นจะดีกว่ายังไงการสอบครั้งนี้วัดกันที่คะแนนสุดท้าย ต่อให้เราไม่ฆ่ามอนสเตอร์ระดับบอสแต่ถ้าคะแนนเราสูงพอ เราก็ยังคว้าอันดับหนึ่งได้อยู่ดี”

        “นั่นก็จริง”

        ออสการ์ได้ฟังดังนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

        “ไป เราเข้าไปดูข้างในกันก่อน”

        เมื่อวางแผนขั้นต่อไปได้ชัดเจนลู่เซิ่งก็ไม่รอช้าอยู่ที่เดิมอีกต่อไป เขาสะบัดมือให้สัญญาณทันที

        ...

        ในขณะเดียวกันบนท้องฟ้าที่สูงขึ้นไปนับหมื่นจั้ง

        “มอนสเตอร์กลายพันธุ์ตัวนี้... มันน่ากลัวขนาดนี้เชียวรึ? แม้แต่หวังเทียนอียังทำอะไรมันไม่ได้?”

        เมื่อได้เห็นภาพเหตุการณ์อันน่าตกตะลึงบนหน้าจอโปร่งแสง

        ในยามนี้แม้แต่หลินรั่วเยวียน คณบดีของสถาบันจิงหลงก็ไม่อาจรักษาความสงบเยือกเย็นไว้ได้อีกต่อไป

        “หวังเทียนอีเชี่ยวชาญเรื่องความเร็วที่สุดแต่เจ้ามอนสเตอร์กลายพันธุ์ตัวนี้ กลับมีความเร็วเหนือกว่าเขาเสียอีก”

        อู่เหมิงเอินที่อยู่ข้างๆก็ขมวดคิ้วมุ่นพลางถามออกไปเช่นกัน “ท่านคณบดีท่านคิดว่าสุนัขสามหัวแห่งขุมนรกตัวนี้จะเป็นมอนสเตอร์กลายพันธุ์สายว่องไวหรือเปล่าครับ?”

        “มีความเป็นไปได้สูงมาก”

        หลินรั่วเยวียนพยักหน้าอย่างหนักแน่นก่อนจะเสริมว่า“มีแต่มอนสเตอร์กลายพันธุ์สายว่องไวเท่านั้นถึงจะระเบิดความเร็วที่น่าเหลือเชื่อขนาดนี้ออกมาได้”

        “มิน่าล่ะไอ้พาลาดินขยะนั่นถึงได้สร้างเรื่องน่าตกใจอย่างการคว้าอันดับหนึ่งในรอบแรกมาได้ที่แท้ก็มีมอนสเตอร์กลายพันธุ์สายว่องไวคอยช่วยอยู่นี่เอง”

        อู่เหมิงเอินเข้าใจในทันทีพร้อมกับพูดอย่างเจ็บใจว่า “แต่จะว่าไปไอ้หมอนี่มันดวงดีจริงๆที่สามารถทำพันธสัญญากับมอนสเตอร์กลายพันธุ์ที่แข็งแกร่งขนาดนี้ได้แถมยังเป็นพันธสัญญานายบ่าวที่เผด็จการที่สุดอีก”

        เมื่อพูดถึงตรงนี้เขาก็เสริมอีกว่า “แต่ยังไงซะพาลาดินก็ไม่ใช่‘ผู้ฝึกสัตว์’ ไม่มีแม้แต่สกิลที่จะช่วยบัฟให้สัตว์อัญเชิญต่อให้สัตว์พาหนะจะเก่งกาจแค่ไหน มันก็คงแสดงอานุภาพที่แท้จริงออกมาไม่ได้”

        พูดจบอู่เหมิงเอินก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้งพร้อมกล่าวอย่างไม่ยอมรับว่า“ในสายตาของผม การที่มอนสเตอร์กลายพันธุ์ตัวนี้ไปอยู่กับมันเป็นการปล่อยให้ของล้ำค่าเสียเปล่าจริงๆ”

        “ก็น่าเสียดายอยู่ถ้าคนที่ครอบครองมอนสเตอร์กลายพันธุ์ตัวนี้เป็นผู้ฝึกสัตว์บางทีอาจจะพอมีค่าให้บ่มเพาะต่อ แต่กับพาลาดิน...”

        หลินรั่วเยวียนเองก็ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจและกล่าวด้วยเสียงทุ้ม“ยังดีที่การสอบรอบที่สองนี้เน้นไปที่พลังการต่อสู้เป็นหลักไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับความเร็วมากนักถึงแม้ลู่เซิ่งจะมีมอนสเตอร์กลายพันธุ์คอยช่วยเขาก็ไม่มีทางจะพลิกล็อกเอาชนะมาได้อีกแน่นอน”