“เ้าจะให้ข้าช่วยอะไร?” หยางชิงหลิงเอ่ยถาม ทว่าอวี้เจินไม่ได้บอกความ้าของตนในทันที นางกลัวว่าจะเป็การเสียเวลาและอาจทำให้หยางชิงหลิงถูกจับได้ หากเป็เช่นนั้นแล้ว นางก็ไม่มีอะไรมาต่อรองให้หยางชิงหลิงช่วยเหลือตน
“เื่นั้นพวกเราค่อยเอาไว้คุยกันทีหลังจะดีกว่า ตอนนี้ข้าคิดว่าคุณหนูกับ...” อวี้เจินเหลือบมองบุรุษร่างกำยำสีผิวคล้ำเข้มที่ยืนอยู่ข้างกายของหยางชิงหลิง นางไม่แน่ใจนักว่าเขามีชื่อแซ่ว่าอย่างไร ถึงนางจะอ่านนิยายเื่นี้มาไม่ต่ำกว่าสามรอบ แต่ก็ใช่ว่านางจะจดจำตัวละครได้ทั้งหมด ยิ่งเป็พวกตัวประกอบใช้แล้วทิ้ง นางยิ่งจดจำใครไม่ได้เลยสักคน
หลี่ถงเห็นสายตาของสตรีตรงหน้าที่มองมาทางตน เขาจึงเอ่ยบอกนางด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เรียกข้าว่าอาถงก็ได้”
อวี้เจินชะงักไปชั่วครู่ เมื่อบุรุษตรงหน้าแนะนำตัวจบ ถ้านางจำไม่ผิด อาถงหรือหลี่ถงผู้นี้เป็ตัวละครที่มีเื้ัไม่ธรรมดาเลยทีเดียว แล้วเหตุใดเขาถึงได้ลักลอบมีความสัมพันธ์ฉันชู้สาวกับหยางชิงหลิงได้ละ? เนื้อหาในนิยายก็ไม่ได้เขียนเื่ราวของทั้งคู่เอาไว้เสียด้วย หรืออาจจะมี...แต่น้อยมาก จนอวี้เจินไม่สามารถจดจำรายละเอียดเ่าั้ได้
อวี้เจินรีบเก็บความสงสัยไว้ในใจ เมื่อเห็นแสงคบเพลิงของบ่าวรับใช้ใกล้เข้ามาทุกที “ข้าว่าคุณหนูกับอาถงควรหลบออกไปจากตรงนี้เสียก่อนที่จะมีคนมาพบเข้า ส่วนบ่าวรับใช้พวกนั้นข้าจะขวางทางไว้ให้เอง”
หยางชิงหลิงพยักหน้าเห็นด้วย สภาพของนางกับหลี่ถงในตอนนี้หาได้น่ามองนัก อีกอย่างสตรีตรงหน้าก็ดูเหมือนจะไม่ได้มีพิษมีภัยอะไร นางเพียงแค่้าความช่วยเหลือเท่านั้น หยางชิงหลิงครุ่นคิดในใจว่าอย่างไรสาวใช้ผู้นี้ก็คงจะขอให้นางช่วยอะไรที่ไม่ได้เหลือบ่าไปกว่าแรง อย่างเช่น...้าไถ่ตัวออกจากจวน หากเป็เื่นี้หยางชิงหลิงย่อมต้องช่วยเหลือนางได้แน่
แต่หยางชิงหลิงหารู้ไม่ว่าความคิดของนางนั้น...ผิดอย่างมหันต์!
“คุณหนู ท่านอยู่แถวนี้หรือไม่” เสียงร้องะโของบ่าวรับใช้ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แสงไฟจากคบเพลิงก็เริ่มสว่างขึ้นทุกที หยางชิงหลิงมิอาจจะเสียเวลาอยู่ตรงนี้ต่อ ถึงแม้ในใจอยากจะรู้ว่าสาวใช้ตรงหน้า้าให้นางช่วยเหลืออะไรกันแน่
“พรุ่งนี้ต้นยามเฉิน[1]มาหาข้าที่เรือน” ก่อนจะจากไปหยางชิงหลิงยังไม่ลืมที่จะกำชับสาวใช้ตรงหน้า
อวี้เจินพยักหน้าเป็คำตอบให้อีกฝ่าย อย่างไรวันพรุ่งนี้นางต้องไปหาหยางชิงหลิงอยู่แล้ว เพียงแต่ว่า...หยางชิงหลิงจะสามารถช่วยเหลือนางได้หรือเปล่า เื่นี้อวี้เจินก็ไม่แน่ใจนัก...
“ค่ำมืดดึกดื่นป่านนี้เ้าออกไปไหนมา!” เมื่อเห็นร่างของบุตรสาวเดินเข้ามาในเรือนนอน หยางฮูหยินจึงรีบตรงไปหานางทันที
หยางชิงหลิงมีสีหน้าตื่นตระหนก เมื่อเห็นว่ามารดามารออยู่ที่เรือนก่อนแล้ว แต่เพียงชั่วครู่นางก็ปรับสีหน้าให้เป็ปกติเพื่อไม่ให้มารดาจับพิรุธได้ โชคดีที่ก่อนมาถึงนางได้จัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อยแล้ว มิเช่นนั้นนางคงถูกมารดาจับได้แน่ๆ
“คืนนี้อากาศอบอ้าวนัก ข้าจึงออกไปเดินเล่นคลายความร้อนก็เท่านั้น ว่าแต่ท่านแม่มีเื่อะไรจะคุยกับข้าหรือเ้าค่ะ”
หยางฮูหยินรู้ดีแก่ใจว่าบุตรสาวกำลังโกหกคำโต นางเป็มารดาจะไม่รู้ความเคลื่อนไหวของลูกๆ ได้อย่างไร แต่ที่นางยังไม่ตำหนิหยางชิงหลิง เพราะนางก็ไม่อยากให้ชื่อเสียงของบุตรสาวต้องมาด่างพร้อย อีกไม่กี่เดือนข้างหน้าหยางชิงหลิงก็ต้องตบแต่งให้กับ ‘เฟิงเยี่ย’ บุตรชายของสหายที่นางหมั้นหมายไว้ให้ั้แ่เด็ก เมื่อเวลานั้นมาถึงหยางฮูหยินหวังว่าบุตรสาวจะสามารถตัดความสัมพันธ์กับบ่าวชายท้ายจวนผู้นั้นได้
“หากไม่ใช่เื่เร่งด่วน ข้าก็คงไม่เรียกพบเ้าดึกดื่นอย่างนี้หรอก”
หยางชิงหลิงเห็นสีหน้าจริงจังของมารดาก็ได้แต่ลอบกลืนน้ำลายลงคอ หรือว่าท่านแม่จะรู้ความสัมพันธ์ของนางกับหลี่ถงแล้ว!
“พรุ่งนี้เตรียมตัวไปตระกูลเฟิงกับข้า”
หลังจากได้ยินคำพูดของมารดา หยางชิงหลิงก็ขมวดคิ้วด้วยความงุนงง แต่นางก็รู้สึกโล่งอกไม่น้อยที่มารดาไม่ได้กล่าวถึงเื่ของตนกับหลี่ถง แสดงว่าความลับของนางยังไม่มีใครรู้ นางจึงแสร้งเอ่ยถามมารดา “เหตุใดท่านแม่ต้องรีบร้อนไปตระกูลเฟิงด้วยละเ้าคะ อย่างไรข้าก็ต้องตบแต่งให้กับพี่เยี่ยอยู่แล้ว”
“ที่ข้าจะไปตระกูลเฟิงหาใช่เื่ของเ้ากับอาเยี่ย แต่ข้าจะไปสู่ขออาเหยาให้กับเฉิงเอ๋อร์ต่างหาก”
หยางชิงหลิงนึกถึงใบหน้าของ ‘เฟิงเหยา’ คุณหนูรองสกุลเฟิงซึ่งเป็น้องสาวต่างมารดาของเฟิงเยี่ยที่เฟิงฮูหยินรักใคร่ประดุจลูกสาวแท้ๆ ของตน แต่หยางชิงหลิงก็หาได้เข้าใจนัก ว่าเหตุใดมารดาต้องรีบร้อนให้น้องชายออกเรือนกับเฟิงเหยาด้วย
หยางฮูหยินกังวลเื่นี้มาหลายวันแล้ว นางถอนหายใจเอ่ยกับบุตรสาว “่นี้เฉิงเอ๋อร์ไถลยิ่งนัก บิดาของเ้าก็มักจะพูดเปรียบเทียบเขากับ ‘เ้าเด็กนั่น’ ให้ข้าฟังอยู่เสมอ ล่าสุดเฉิงเอ๋อร์ก็ไปคว้าสาวใช้ในจวนมาอุ่นเตียงอีกแล้ว หากเขายังทำตัวเสเพลเช่นนี้ เกรงว่าอีกไม่นานตำแหน่งผู้นำตระกูลจะต้องตกไปอยู่ในมือของสองแม่ลูกนั่นแน่ แล้วแบบนี้จะไม่ให้ข้ารีบจัดการได้อย่างไร”
หยางชิงหลิงเข้าใจความหวังดีของมารดาที่มีต่อน้องชาย แต่การจะบังคับให้หยางเฉิงแต่งกับสตรีที่ไม่ได้รักนั้น หยางชิงหลิงเกรงว่า...จะไม่ง่ายเสียแล้ว
[1] ยามเฉิน คือ่เวลาั้แ่ 07.00 – 08.59 น.
2K
