ในระหว่าง่เวลาที่พวกเด็กๆ พากันนอนหลับพักกลางวันกันอยู่นั้น ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ ลุงป้าสะใภ้ อาสะใภ้เองก็ไม่ได้อยู่เฉยเช่นเดียวกัน พากันตรวจสอบเช็คเสบียงอาหารแห้ง อาหารสด ต่างๆที่ได้มาจากลูกชิ้นน้อยที่บอกว่าได้เป็รางวัลจากคุณตาเทพเซียนไปด้วย
ณ ห้องเก็บเสบียงบ้านไป๋
“ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆนะครับ จะเห็นอีกกี่ครั้งก็ไม่น่าเชื่อสายตาจริงๆว่ามัน…..!!!!”พ่อ
“จริงมันเหลื่อเชื่อมากๆ….!!!”ลุง อา
“แต่ว่าเสบียงอาหารสด อาหารแห้งมากมายขนาดนี้ บางทีพวกเราน่าจะ……….”แม่
“ใช่น่าจะ……….!!!!!
ปู่ย่า ยาย พ่อ ลุงป้าสะใภ้ อาสะใภ้ ต่างก็พากันคิดแบบเดียวกันหมดเลย
“มันก็น่าจะเป็ไปได้นะ เพราะอย่างที่ลูกชิ้นน้อยได้บอกว่าจะต้องเป็เด็กดี ทำความดีต่อไปเรื่อยๆ”ย่า
“ความหมายนั่นน่าจะครอบคลุมในทุกๆครั้งที่ลูกชิ้นน้อยได้รับรางวัลมาด้วยแน่นอนเลย”ยาย
“จริงด้วยค่ะ”แม่ ป้าสะใภ้ อาสะใภ้
“นี่ยังคงมีเสบียงบางส่วนยังอยู่กับเ้าตัวเล็กด้วยนะคะ”แม่
“จริงสินะ”ยาย
“คุณภาพของอาหารที่ได้มาจากลูกชิ้นน้อยดีจริงๆ อีกด้วยค่ะ ข้าวสารเมล็ดใหญ่หอมมาก แป้งก็มีกลิ่นหอมเช่นเดียวกันค่ะ พวกธัญพืช ถั่วต่างๆ เม็ดก็ใหญ่มากๆอีกด้วยไม่มีเม็ดไหนที่จะฝ่อหรือโดนแมลงกินเลย คือว่าดีหมดทุกๆอย่างจริงๆค่ะ”แม่
“ใช่ๆ….” “หงึก….หงึก……”
ย่า ยาย ป้าสะใภ้ อาสะใภ้ที่เห็นด้วยอย่างยิ่งที่สุด เพราะว่าพวกท่านเองก็เป็กลุ่มแรกเลยที่ได้ตรวจสอบอาหาร และจัดการนำมาทำอาหาร
“วัตถุดิบที่เอามาทำอาหารมันดีทุกๆอย่างจริงๆนั่นแหละครับ ใหม่สดจริงๆ รสชาติอร่อยมากด้วยเหมือนกับว่าคุณตาเทพเซียนของลูกชิ้นน้อยเลือกแต่ของดีๆมาให้เท่านั้น”พ่อ
“ระดับเทพเซียนเบื้องบนส่งมาให้ย่อมไม่ธรรมดาอยู่แล้วล่ะ…!!!!”ตา
“ใช่ๆ…..” “หงึก….หงึก…..”ปู่ย่า ยาย พ่อแม่ ป้าสะใภ้ อาสะใภ้
ปู่ ตา พ่อ ลุง อาเองก็เช่นกันถึงแม้ว่าจะไม่ได้ช่วยพวกภรรยาทำอาหารก็ตามที แต่ว่าพวกท่านได้ลองลิ้มชิมรสชาติอาหารมากมายหลากหลายอย่างที่มีวัตถุดิบมากมายในอาหารแต่ละจาน ก็ต้องบอกได้เลยว่าคุณภาพสดใหม่มากจริงๆ
“เสบียงอาหารมากมายขนาดนี้ สามารถช่วยเหลือคนในหมู่บ้านซินอี๋ของพวกเราได้ทั้งหมดเลยนะ และหมู่บ้านฯอื่นๆได้ด้วย”ตา
“ใช่ๆ….” “หงึก….หงึก……”ปู่ย่า ยาย พ่อแม่ ลุงป้าสะใภ้ อาสะใภ้
“แต่อยู่ที่ว่าจะนำออกไปให้คนอื่นอย่างไรเท่านั้นแหละ”ปู่
“แต่ก็บอกเ้าของเขาหน่อยก็ดีนะ อย่างไรเสียเสบียงทั้งหมดก็เป็ของลูกชิ้นน้อย”ตา
“จริงอย่างที่พวกพี่ว่านั่นแหละ ถึงเ้าตัวเล็กจะบอกว่าให้ก็จริง แต่อย่างน้อยนำไปทำอะไรก็บอกเ้าตัวหน่อย”ยาย
“ใช่ๆ”ปู่ ตา
“พอได้เห็นพวกลูกๆหลานๆได้กินอาหารกลางวันกันเต็มที่แบบนี้ ก็อดคิดถึงพวกเด็กๆคนอื่นๆในหมู่บ้านฯของเราไม่ได้จริงๆนะคะ แต่ละคนตัวผอมแห้งแกรนกันหมดจริงๆ”แม่
“ก็นั่นน่ะสิ …!!!!”ปู่ย่า ยาย พ่อ ลุงป้าสะใภ้ อาสะใภ้
“ขนาดว่าหมู่บ้านฯของพวกเราติดป่า ติดูเาล้อมรอบขนาดนี้ยังคงพึ่งพาหาของป่ามากินกันได้ ก็ยังใช่ว่าจะหาได้มากมายเสียที่ไหนกัน แค่พอกินกันเท่านั้นเอง”อาสะใภ้
“ทำอย่างไรได้กว่า 80-90ปี ที่ผ่านมาั้แ่รุ่นไหนมาแล้ว ไม่ว่าจะเจอภัยน้ำท่วม ภัยจากพวกแมลงกินพืช และภัยแล้งไล่กันมากว่าป่าไม้ ูเา แม่น้ำจะกลับมาคืนสู่สภาพเดิมได้ก็ใช้เวลานานมากจริงๆ ดูดินที่พวกเราอาศัยเพาะปลูกทำการเกษตรสิยังคงมีปัญหาเช่นกัน ผลผลิตที่ได้ก็ไม่ได้อย่างที่้าเลย”ปู่
“จริงค่ะ” “จริงครับ”พ่อแม่ ลุงป้าสะใภ้ อาอาสะใภ้
“พวกเรานี่ยังถือว่าดีมากแล้วนะที่ยังไม่ได้อยู่ใน่สถานการณ์ที่ยากลำบากขนาดนั้น สมัยนั้นผู้คนอดอยากมากนักบรรพบุรุษของพวกเราแต่ละ่ได้เล่าถึง่นั้นมา กว่าจะผ่านพ้นมาได้ไม่ใช่เื่ง่ายๆเลย เด็กๆตายกันเยอะมาก่นั้น โรคภัยถ้าใครติดมาก็ไม่มียาที่จะรักษา อย่าพูดว่าจะไปหาหมอเลยยิ่งยากเข้าไปใหญ่”ตา
“พวกเราทุกๆคนเอง เลยรู้จักคุณค่าของอาหารทุกๆชิ้น ไม่เคยกินเหลือทิ้งเหลือขว้างแม้แต่น้อย ประสบการณ์เก่าๆ ของบรรพบุรุษก็ช่วยย้ำเตือนสั่งสอนพวกเราทุกๆคนไม่ให้หลงทางไปกับสิ่งที่ได้มา และต้องใช้ให้คุ้มค่าที่สุด”ปู่
“ค่ะ” “ครับ” พ่อแม่ ลุงป้าสะใภ้ อาอาสะใภ้
“แต่ขอพูดตามตรงนะคะทุกๆคน พอเห็นแบบนี้แล้ว และยิ่งฟังเ้าลูกชิ้นน้อยพูดเกี่ยวกับคุณตาเทพเซียนนั่นอีก ลูกมีความหวังนะคะ หวังว่าจากนี้ไปอะไรๆคงจะดีขึ้นจริงๆแล้ว ลูกรู้สึกแบบนั้นจริงๆนะคะ”แม่
“เหมือนกันเลย ถ้านักวิชาการจากเมืองใหญ่มาช่วยถึงที่หมู่บ้านฯของพวกเรา ยังไม่มีความหวังมากเท่ากับเห็นสิ่งที่ลูกชิ้นน้อยทำให้เห็นวันนี้เลยนะคะทุกๆคน”ป้าสะใภ้
“จริง….!!!!!”ปู่ย่า ยาย พ่อแม่ ลุง อาสะใภ้
“พูดไปใครจะเชื่อเล่าว่า พวกเราจะมีความหวังจากเด็กอายุเพียงแค่ 3 ปีเท่านั้นน่ะ”ย่า
“ใช่…..!!!!”ปู่ ยาย พ่อแม่ ลุงป้าสะใภ้ อาสะใภ้
“ทั้งๆที่ก็ยังไม่รู้หรอกนะคะว่า ลูกชิ้นน้อยจะได้รางวัลอะไรจากคุณตาเทพเซียนของเขาอีกหรือไม่กัน หรือว่าจะได้รางวัลในแบบอื่นๆอีกหรือไม่ แต่ทั้งใจของตั้นเมี่ยนตอนนี้เชื่อมั่นเลยว่าพวกเราทุกๆคนมีความหวังจริงๆค่ะ”แม่
“ความหวัง……???!!! ใช่ๆ”
“หงึก….หงึก…..”
ปู่ย่า ยาย พ่อแม่ ลุงป้าสะใภ้ อาสะใภ้ เดินมองไปรอบๆโรงเก็บเสบียงแต่ละมุมที่แยกประเภทอาหารต่างๆไว้ด้วยสายตาที่เป็ประกายไฟอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนเลย พวกท่านทุกๆคนที่ไม่เคยมีความสุขเท่ากับวันนี้เลย ความสุขที่ทุกๆคนได้กินอาหารกลางวันกันจริงๆ ไม่ใช่แค่น้ำหรือผลไม้ มันเทศแค่ประทังความหิว เพื่อรอให้ถึงมื้อเย็นกัน
ความสุขที่วันนี้เห็นพวกเด็กๆ ได้กินกันอย่างเอร็ดอร่อยแบบเต็มที่ โดยที่ไม่ต้องจำกัดปริมาณการกิน มีข้าวสวยเม็ดสีขาวร้อนๆกินกันเต็มถ้วย กับข้าวแต่ละจานก็มีทั้งผักสีเขียวสดๆกรอบๆ มีเนื้อสัตว์อย่าง เนื้อหมู เนื้อวัว ปลา ไก่ ไข่ไก่ ให้พวกเด็กๆได้กินทั้งหมดครบเลย
ความสุขที่ไม่ใช่แค่กินข้าว และกับข้าวที่ครบหมู่เพียงเท่านั้น ยังมีตบท้ายด้วยผลไม้สดอร่อยๆที่มีราคาแพงแสนแพงที่ผู้คนในตัวเมืองชอบหาซื้อกินกัน และขนมที่บอกได้เลยว่าเด็กๆตามชนบทนั้นไม่มีกินหรอก นานๆครั้งถึงจะได้ทำกินกัน เพราะเป็ของสิ้นเปลืองที่จะทำกิน ส่วนมากจะเก็บไว้ทำเป็อาหารจานหลักเสียหมด
แต่ที่ทาง ปู่ย่า ยาย พ่อแม่ ลุงป้าสะใภ้ อาสะใภ้ ยังไม่เห็นอาหารอีกประเภทหนึ่ง ที่เ้าลูกชิ้นน้อยเองก็ใช้แลกเปลี่ยนมาเหมือนกัน ก็คืออาหารข้าวจานสำเร็จรูปแล้วนั่นเอง
เพราะที่ระบบนักเลงที่เ้าลูกชิ้นน้อยกำลังดูในหมวดหมู่ของอาหารมันก็มีแยกย่อยไปเช่นพวกอาหารสด อาหารแห้ง อาหารสำเร็จรูป ต่างๆ แน่นอนว่าแต่ละอย่างก็คูณจำนวนสิบเท่าไปด้วย เ้าลูกชิ้นน้อยมีเก็บเอาไว้ในคลังเก็บของเป็ร้อยๆจานเลยทีเดียว
พอพูดถึงเ้าลูกชิ้นน้อยขึ้นมา ตอนนี้ก็กำลังฝันหวานว่าได้กินของเอร็ดอร่อยไม่ได้หยุดเลย หลังจากกินอาหารกลางวันเสร็จแล้ว ก็ตาริบหรี่ลืมไม่ขึ้น พอได้นอนหลับก็นอนฝันถึงของกินมากมายที่ตัวเองได้เลือกแลกเปลี่ยนกับคะแนนในระบบนักเลงเอาไว้
จนเ้าระบบนักเลงเองก็ต้องพาให้งงว่าตอนนี้น่ะเ้านายมันยังคงหลับอยู่จริง หรือว่าพูดกับมันจริงๆ เพราะในตอนแรกๆตัวเ้าระบบเองมันก็ไม่ได้ตั้งตัว ตั้งสติดีๆ
ลูกชิ้นน้อย กับ ระบบนักเลง
“แจ็บๆๆๆ เอาหม้ออบเนื้อผัดมากินหน่อยสิ”ลูกชิ้นน้อย
“ดะได้………”ระบบนักเลง
“คร่อกกก…..ฟฟฟี้….คร่อกฟี้……”ลูกชิ้นน้อย
“.............!!!!!”ระบบนักเลง
“อร่อยจังเลย หง่ำ…..ขอแลกไก่ย่างตัวใหญ่ด้วยไก่ย่างอบน้ำผึ้งนะ”ลูกชิ้นน้อย
“ฟฟฟฟฟฟี้…..คร่อกฟี้…”ลูกชิ้นน้อย
“................”ระบบนักเลง
“เ้านายยยยยย…….?????”ระบบนักเลง
“คร่อกกกก….ฟฟฟี้…..คร่อกกกฟี้…..”ลูกชิ้นน้อย
“นั่นไง….!!!! นั่นไงล่ะชัดเลย ชัดไปกว่านี้ไม่มีอีกแล้วเ้าระบบเอ๋ยให้ตายเถอะ…..!!!! เ้านายกำลังนอนหลับฝันหวานตอนกลางวันถึงของกิน….!!!! ไม่ได้บอกให้เอาออกมาเสียหน่อยเ้าระบบเอ๊ย เกือบไปแล้วไหมเล่า เกือบแล้วเชียว
นี่ไม่อยากจะคิดเลยนะว่า ถ้าเผลอทำการแลกเปลี่ยนของและหักคะแนนออกไปจริงๆ ถ้าเ้านายรู้เข้าเนี่ย คงจะพูดเหน็บแนมทั้งวันแน่ๆ ทีนี้ล่ะก็ได้คลื่นความถี่สั่นระบบไม่นิ่งแน่ๆล่ะ ถ้าใจเ้านายไม่นิ่งน่ะนะ….!!!!!
จำเอาไว้เ้าระบบ ต้องมีสติ สติ น่ะต้องมีสติแยกแยะให้ออกเจอเ้านายตัวแสบ อุ๊บ….!!!! เจอเ้านายเก่งกาจด้านฝีปากเสียด้วยต้องระมัดระวังตัวให้มากขึ้นไปอีกนะ จำเอาไว้เลย เอาล่ะพักบ้างจะได้มีแรงสู้รบกับเ้านายต่อ”ระบบนักเลง
เ้าระบบมันบ่นให้กับตัวเองยาวๆไปเลย ด้วยความที่ไม่ระมัดระวังตัว จะทำแต่ที่เ้านายสั่งไม่ได้สังเกตเลยว่าเ้านายของมันนั้นตอนนี้ยังคงนอนหลับพักกลางวัน เพื่อเติบโตอยู่ยังไม่ตื่นเลย นี่ขนาดว่านอนหลับอยู่เหมือนกับพูดโต้ตอบกับมันได้จริงๆเลยด้วย…!!!
นี่ถ้าไม่ได้ยินเสียงกรนน้อยๆออกมาหลายต่อหลายรอบด้วยนะ มีหวังเ้าระบบนักเลงคงจะเอาของกินที่เ้านายมันบอกออกมาหมดเลย และจะยิ่งซวยไปกว่านั้นอีก ถ้าเผื่อว่าของที่มันดันเอาออกมานั้นไม่ได้อยู่ในคลังเก็บของ แต่ว่ามันดันไปทำการแลกเปลี่ยนคะแนนหักออกไปจริงๆน่ะ……..!!!!! มันจะกลายเป็ฝันร้ายของเ้าระบบนักเลงเลย ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าความฝันเป็อย่างไรก็ตามเถอะ….!!!!
“นี่ขนาดเ้านายนอนหลับกลางวันอยู่นะเนี่ย ยังจะหาเื่ระบบของตัวเองได้เลย ต้องยอมรับฝีมือจริงๆ…!!!”ระบบนักเลง
เ้าระบบ ยังคงนินทาเ้านายมันห้อยท้าย ก่อนที่จะไปพักผ่อนบ้างรอเ้านายมันตื่นนอนกลางวันเสียก่อน ค่อยเริ่มดูแลกระตุ้นให้เ้านายทำภาระกิจบ่อยๆ เพื่อทำการเก็บคะแนนเอาไว้แลกเปลี่ยนในระบบเยอะๆ
ทางด้านพวกเด็กๆ ก็ยังคงพากันนอนหลับสบายท้องกันใต้ร่มต้นไม้ใหญ่บริเวณหน้าบ้านกัน ส่วนทางปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ ลุงป้าสะใภ้ อาอาสะใภ้ ก็กำลังทำการปรึกษาหารือถึงวิธีการที่จะนำอาหารสด อาหารแห้ง ฯลฯ ต่างๆเหล่านี้ว่าจะนำออกไปแจกจ่ายให้กับคนอื่นๆได้อย่างไรกัน
*****************
ตอนนี้เ้าลูกชิ้นน้อยได้กลายเป็ความหวังอันยิ่งใหญ่สำหรับทุกๆคนไปเสียแล้วสิ แต่ที่ทุกๆคนยังไม่รู้ก็คือว่าลูกชิ้นน้อยนั้นยิ่งกว่าจะให้ความหวังอีก เพราะในระบบนักเลง มีเกินกว่าที่พวกท่านคิดเอาไว้มากเลยทีเดียว …………!!!!!
8K
