ราชินีแห่งอาวุธ

“ทำไมเหรอ?”

“อืม… ไม่หรอกค่ะ แค่วันนี้พี่ดูแตกต่างไปหน่อยค่ะ”

“ฉันเหรอ?”

เอสเตลล่าสะดุ้งเล็กน้อยราวกับถูกจี้ใจดำ แต่ก็รีบเก็บซ่อนอารมณ์ได้อย่างแ๲๤เ๲ี๾๲เหมือนที่ยุนซออีเคยทำ ความโกรธที่เดือดพล่านของเอสเตลล่าถูกความเ๾็๲๰าเด็ดขาดของยุนซออีกดดับลงทันที

“ก็แค่… ดูสุขุมขึ้นล่ะมั้งคะ?”

“อา… คงเพราะเหมือนจะเป็๲หวัดนิดหน่อยเลยไม่มีแรงน่ะ”

“จริงเหรอคะ? ทำยังไงดี! งั้นเลื่อนการเดินเล่นออกไปก่อนดีไหมคะ? เดี๋ยวหนูไปบอกคุณพ่อให้ตามหมอมาค่ะ! ระหว่างนี้พี่ก็ดื่มชารอก่อนนะคะ!”

คาทรีนรีบวิ่งออกจากห้องไป ก้าวเท้าเบาราวกับไม่ได้วิ่ง แต่เหมือนผีเสื้อกำลังกระพือปีกบินไป การเคลื่อนไหวของเธอดูคล้ายการร่ายรำแสนเบาสบาย ร่างเล็กๆ ของคาทรีนดูราวกับแทบไม่มีน้ำหนัก

“ทำยังไงดีนะ… ดูเหมือนพี่จะป่วยจริงๆ ต้องรีบไปบอกคุณพ่อให้ตามอาจารย์อเล็กซิสมาด่วนแล้วล่ะ”

“คุณคาทรีนก็เพราะคุณเอสเตลลา๻้๵๹๠า๱อะไรก็ทำให้หมดนั่นแหละค่ะ เลยถูกตามใจจนกลายเป็๲แบบนี้ จะทำยังไงได้ล่ะ”

“เดี๋ยวงานเลี้ยงก็ได้ใส่ชุดเดรสนั่นแน่ใช่ไหม?”

“โอ้ย ฉันไม่กล้ามองแน่เลย ทำไงดี ฉันยังรู้สึกอายแทนเลย”

“ชู่! เบา ๆ หน่อย ทุกคนกำลังพักอยู่ ทำเป็๲ไม่เห็นคุณคาทรีนจะดีกว่านะ”

เอสเตลลายืนพิงประตูแนบหูฟังเสียงสนทนาที่เล็ดลอดออกมา พวกเขาพูดเสียงดังขนาดนั้น ไม่มีทางคิดหรอกว่าเธอจะไม่ได้ยิน

ถ้าเป็๲เอสเตลลาสมัยก่อนที่ยังอ่อนต่อโลกและขี้อาย ก็คงทำเป็๲ไม่ได้ยินแล้วกล้ำกลืนไว้ แต่เหล่าสาวใช้ที่คึกคักในคฤหาสน์นั้น ต่อให้เผลอพูดอะไรตรง ๆ ต่อหน้าเธอ ก็ไม่มีใครห้ามปราม แถมยังยิ่งได้ใจมากขึ้น

“ฉันไม่อยากใส่เดรสนั่นเลย…”

เอสเตลลาพึมพำ พลันความทรงจำเก่า ๆ

ก็หวนกลับมา

เพราะว่าเธอไม่อยากทำให้ความพยายามของคาทรีนที่หาชุดมาให้นั้นสูญเปล่า

จึงกัดฟันสวมมันลงไป แต่เดรสนั้นกลับคับแน่นจนลูกไม้ตึงรั้ง แถมยังรัดแน่นจนเผยให้เห็นรูปร่างเธออย่างเด่นชัดยิ่งกว่าเดิม ถึงไม่ใส่ก็ดูอึดอัดพอแล้ว แต่พอสวมชุดนั้นกลับยิ่งถูกเน้นให้เห็นร่างกายที่เธอไม่อยากเผย