“ท่านพ่อท่านแม่บอกให้ข้าเข้มแข็งเ้าตัวประหลาดนั่นมิอาจทำให้ข้าร้องไห้ได้หรอกเ้าค่ะ!”
“อีกอย่างขนาดกระต่ายป่าข้าก็ยังช่วยท่านแม่ลอกหนังทำอาหารมาแล้วข้านั้นไร้ซึ่งความกลัวเ้าค่ะ!” เด็กน้อยกล่าวตอบด้วยวาจาฉะฉานกิริยาท่าทางดูสูงส่งเฉกเช่นจักรพรรดินีอันองอาจ
“ทะ..ท่านผู้สูงส่งอย่าไปถือสาวาจาของเด็กน้อยเลยนะเ้าคะ! นางยังเด็กนักมิรู้ความอันใด” เหมยลี่รีบเดินมากอดตัวเด็กสาวพลางเอาร่างของตัวเองบังเอาไว้ก่อนจะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นกลัว
หัวหน้ากลุ่มจันทราทมิฬไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมาเขาเพียงจ้องมองไปยังเด็กน้อยที่ถูกร่างของหญิงกลางคนบดบังเอาไว้ราวกับจะมองให้ทะลุถึงอะไรบางอย่างก่อนที่จะฉีกยิ้มออกมา
“ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าชอบเ้ายิ่งนัก! ผู้ที่จะเป็ใหญ่ได้จะต้องมีกิริยาเช่นนี้! มิใช่แค่เห็นมารร้ายก็หวาดกลัวจนหัวหดเสียแล้ว!”หัวหน้ากลุ่มจันทราทมิฬหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ
“เ้าชื่ออะไรกันแม่หนูน้อย?” แน่นอนว่าเขาย่อมทราบชื่อของเด็กน้อยตรงหน้าอยู่แล้วแต่ก็ยังกล่าวถามออกมาเพื่อจะดูการตอบกลับของอีกฝ่ายก็เท่านั้น
“ซิ่วอิงฮวาเ้าค่ะ!” เด็กน้อยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยพลังนางยื่นหน้าออกมาตอบอีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้ม
“ข้าจะจำเ้าไว้! เอาล่ะเ้าทั้งสองคนเล่าเื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ข้าฟังโดยละเอียดห้ามตกหล่นโดยเด็ดขาด!” หลังจากพยักหน้าพลางกล่าวกับเด็กสาวจบหัวหน้ากลุ่มจันทราทมิฬก็หันไปพูดกับหรูเป้ยเฟิงและเหมยลี่ต่อในทันที
“ขอรับ / เ้าค่ะ”ทั้งสองคนได้แต่ตอบรับด้วยความสุภาพก่อนจะกล่าวเื่ทั้งหมดออกมาโดยไม่มีการปิดบังแม้แต่น้อยเพราะพวกเขาปิดบังเื่เหล่านี้ไปมันก็ไม่มีผลดีอันใด
การสอบสวนอันแสนยาวนานจึงได้เริ่มต้นขึ้นแต่บรรยากาศที่ตรึงเครียดกลับจางหายไปเพราะการพูดคุยของเด็กสาวตัวน้อยและหัวหน้ากลุ่มของหน่วยจันทราทมิฬเสมือนว่าเด็กสาวตัวน้อยมีเสน่ห์ที่ชวนให้ผู้คนคล้อยตามได้อย่างน่าประหลาดใจ
...
พระอาทิตย์โผล่พ้นเส้นขอบฟ้า
เหล่าข้ารับใช้ต่างพากันเร่งมือในงานที่ตนกำลังทำอยู่ในทันทีเพราะเมื่อพระอาทิตย์ปรากฏมันหมายความว่าเหล่าสมาชิกของตระกูลเมิ่งกำลังจะตื่นจากนิทราแล้วนั่นเองถึงแม้ในยามน้ำจะกำลังเผชิญกับปัญหาเื่มารร้ายที่ยังไม่ได้รับการคลี่คลายแต่ก็มิอาจใช้มันเป็ข้ออ้างละเลยการปฏิบัติหน้าที่ประจำวันได้
ซึ่งนั่นก็รวมถึงครอบครัวของซิ่วอิงฮวาเช่นกัน...
“เ้าไม่เป็อะไรแน่นะ?พักผ่อนก่อนสักวันจะดีหรือไม่ งานของเ้าข้าจะรับมาทำเอง”หรูเป้ยเฟิงกล่าวถามภรรยาของตนเองที่มีใบหน้าซีดเล็กน้อยด้วยความเป็ห่วง
“ไม่ต้องหรอกข้าเพียงแค่เสียขวัญเล็กน้อยไม่ได้เป็หญิงอ่อนแอที่จะให้สามีทำทุกอย่างแทนเพราะเื่แค่นี้หรอก” เหมยลี่ตอบกลับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรัก
ในความเป็จริงแล้วนางก็ไม่ได้เป็อันใดจริงๆ เพราะหลังจากที่นางสลบไปก็เหมือนจะไม่มีอันใดเกิดขึ้นกับนางแม้แต่น้อยตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็เพราะถูกผู้พิทักษ์ตระกูลมาปลุกและพาตัวไปพบกับครอบครัวเพื่อสอบสวนเท่านั้น
เพียงแต่หลังจากนางได้รับรู้เื่ที่เกิดขึ้นทั้งหมดก็เกิดความหวาดกลัวอยู่ในเบื้องลึกของจิตใจเป็ความกลัวต่อมารร้ายตามสัญชาตญาณของมนุษย์ทั่วไปที่มิอาจเลี่ยงได้มันจึงทำให้นางนอนไม่หลับแม้แต่น้อยหลังจากถูกปล่อยตัวกลับมา
ซึ่งในเื่นี้แม้แต่หรูเป้ยเฟิงก็เป็เช่นกันเพียงแต่เขาแข็งแรงมากกว่าภรรยาก็เท่านั้น
“ท่านแม่พักผ่อนเถอะเ้าค่ะ! ข้าจะช่วยท่านพ่อเองถึงยังไงคุณลุงชุดดำเขาก็บอกแล้วว่าครอบครัวเราไม่จำเป็ต้องทำงานหนักดังเก่าก็ได้” อิงฮวาที่นั่งเย็บผ้าอยู่กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงสดใส
ครึ่งหลัง
พูดถึงเื่นี้แล้วมันก็ทำให้ชายและหญิงกลางคนผู้เป็ผู้ปกครองของเด็กน้อยประหลาดใจเป็อย่างมากเพราะก่อนจะจากกันหัวหน้ากลุ่มหน่วยจันทราทมิฬได้บอกกล่าวแก่เหล่าผู้พิทักษ์ตระกูลรวมถึงหัวหน้าข้ารับใช้ว่าให้ลดงานที่ครอบครัวของเด็กสาวตัวน้อย ซิ่วอิงฮวา ทำอยู่ลง ไม่จำเป็ต้องทำงานหนักเช่นเดิม
“ต้องขอบคุณท่านผู้นั้นจริง ๆถึงแม้จะไม่เข้าใจเหตุผลของท่านก็เถอะ”หรูเป้ยเฟิงกล่าวขึ้นมาด้วยความระแวงเล็กน้อย แต่ไม่นานเขาก็เลิกนำมันมาใส่ใจ
เพราะถึงยังไงตัวเขาก็ไม่ได้มีอำนาจหรือส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับบุคคลระดับนั้นอยู่แล้วถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่ได้บอกว่าหน่วยจันทราทมิฬคืออะไรแต่การที่สามารถสั่งให้ผู้พิทักษ์ตระกูลทำตามได้นั้นแสดงให้เห็นว่าหน่วยจันทราทมิฬจะต้องมีอำนาจอยู่ไม่น้อย
ข้ารับใช้ชั้นต่ำเช่นครอบครัวของเขาย่อมไม่มีสิทธิไปคิดสงสัยอันใดกับกลุ่มคนผู้สูงส่งเหล่านั่นอยู่แล้วเอาแค่ผู้พิทักษ์ตระกูลซึ่งพบเห็นได้ทั่วไปเป็ตัวอย่างครอบครัวของเขาก็มิได้สนิทสนมกับใครสักคน
เรียกได้ว่าไร้ผู้หนุนหลังอย่างแท้จริง
“ท่านลุงชุดดำใจดีมากเลยเ้าค่ะ! เพราะงั้นท่านแม่พักผ่อนเถอะนะเ้าคะ”เด็กน้อยกล่าวสบทบคำพูดของผู้เป็บิดาด้วยท่าทางน่ารักน่าชัง
“แต่ว่า...”เหมยลี่ผู้ซึ่งรู้สึกว่าถ้าตนไม่ทำงานทำการแล้วนอนพักจะกลายเป็ตัวถ่วงของครอบครัวนางพยายามกล่าวแย้งออกมาแต่หรูเป้ยเฟิงก็ยกมือขึ้นห้ามเอาไว้ก่อน
“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้นแหละข้าออกไปทำงานก่อนนะ” ชายกลางคนผู้เปรียบเสมือนหัวหน้าของครอบครัวกล่าวจบก็เดินจากไปในทันทีในวันนี้เขาต้องล่าสัตว์เพื่อนำกลับมาทำอาหารให้กับสมาชิกของตระกูลเมิ่ง
ด้วยความช่วยเหลือจากหัวหน้ากลุ่มหน่วยจันทราทมิฬเมื่อใดที่เขานำสัตว์ที่ล่ามาได้ไปแลกเงินรางวัลเขาก็จะได้รับเงินรางวัลมากขึ้นสามส่วนนับว่าเป็สิทธิพิเศษที่เขาไม่เคยคาดฝันอย่างแท้จริง
“เฮ้องั้นเดี๋ยวแม่ทำความสะอาดบ้านสักหน่อยก็แล้วกัน ถ้าลูกเหนื่อยก็พักผ่อนได้เลยนะ” เหมยลี่ถอนหายใจออกมาด้วยความอัดอั้นก่อนจะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“รับทราบแล้วเ้าค่ะ! ลูกว่าจะออกไปเดินเล่นเสียหน่อยท่านแม่คงไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ?”เด็กน้อยกล่าวรอบคำก่อนจะกล่าวถามต่อในทันที
“แต่ว่า..ลูกแน่ใจหรือที่จะออกไปเดินเล่น?แม่กังวลว่าลูกอาจถูกรังแกอีกได้”เหมยลี่กล่าวท้วงด้วยความเป็ห่วง
“ไม่เป็ไรหรอกเ้าค่ะ! ถ้ามีใครกล้ามารังแกข้าข้าจะใช้กำปั้นคู่นี้ทุบหน้ามันให้เละเอง!” เด็กน้อยชูกำปั้นทั้งสองข้างขึ้นมาก่อนจะเชิดหน้ากล่าวด้วยท่าทางอวดเบ่งผู้เป็แม่เห็นดังนั้นก็ได้แต่หัวเราะออกมาด้วยความขบขัน
…
บนทางเดินซึ่งเต็มไปด้วยร้านรวงริมทางมากมาย
ไม่ว่าจะมองไปทิศทางใดก็จะเห็นพ่อค้าแม่ขายอยู่เต็มไปหมดผู้คนพากันเดินเลือกซื้อสิ่งที่ตน้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ภายใต้การปกครองของตระกูลเมิ่งจึงทำให้เมืองบัวบานแห่งนี้กลายเป็เมืองที่ผู้คนเต็มไปด้วยความสุขได้นอกจากนี้พ่อค้าเร่จากเมืองอื่นก็มักจะแวะเวียนมายังเมืองแห่งนี้เป็ประจำ
“ท่านลุงข้ามาขอซื้อลูกพลับสักหนึ่งจินราคาเท่าไรหรือเ้าคะ?”มีร่างของเด็กสาวอายุห้าขวบเดินเข้าไปถามร้านรถเข็นผลไม้ข้างทางด้วยความร่าเริงนางเป็เด็กสาวหน้าตาดีที่ไว้ผมทรงซาลาเปาคู่้าศีรษะ
“อ้าว! แม่หนูนี่เองลูกพลับวันนี้เก็บมาสด ๆ จากที่ไร้ของค่าเลยนะ ราคา 10 เหรียญทองแดงต่อหนึ่งจินน่ะ” ชายกลางคนท่าทางแข็งแรงในชุดผ้าฝ่ายสวมหมวกไม้ไผ่สานทรงกรวยแหลมกล่าวออกมาด้วยความเป็มิตร
“แต่ข้ามีเงินแค่ 20 เหรียญทองแดงเท่านั้นเองแถมยังต้องไปซื้ออย่างอื่นอีก”เด็กน้อยที่ได้ยินราคาก็มีใบหน้าที่หมองลงเล็กน้อย นางกล่าวออกมาด้วยความน่าสงสาร
“งั้นข้าลดให้เ้าเหลือ 5เหรียญทองแดงต่อหนึ่งจินก็แล้วกัน” ชายกลางคนยิ้มก่อนจะกล่าวออกมาทุกครั้งที่เด็กน้อยตรงหน้ามาซื้อผลไม้จากเขาเขาก็ต้องใจอ่อนลดราคาให้นางทุกครั้งไปแน่นอนว่าหลายครั้งก็เป็เพียงราคาทุนเท่านั้นที่เขาได้กลับมา
“ขอบคุณท่านมากเ้าค่ะ! ข้าขอลูกพลับหนึ่งจินนะเ้าคะ”
หลังจากเด็กสาวตัวน้อยซื้อลูกพลับของนางเสร็จแล้วนางก็เดินไปยังร้านอื่นๆ อีกหลายแห่ง ไม่ว่าจะเป็ร้านขายพืชผัก ร้านขายเนื้อสัตว์ ร้านขายขนมพ่อค้าแม่ขายทุกคนก็ล้วนรู้จักเด็กสาวตัวน้อยกันหมด
และจะมีหนึ่งสิ่งที่พวกเขามักจะกระทำเหมือนกันก็คือลดราคาหรือแถมสิ่งของเล็กน้อยให้กับอีกฝ่ายเพราะไม่ว่าจะเป็ใครก็ล้วนต้านทานเสน่ห์ของเด็กสาวตัวน้อยมิได้จริง ๆ
เหล่าพ่อค้าแม่ขายภายในเมืองนี้ล้วนขนานนามอีกฝ่ายว่าซิ่วอิงฮวา เด็กสาวผู้เป็ที่รักใคร่เด็กสาวที่เพียงได้พูดคุยด้วยก็ต้องรู้สึกใจอ่อนจนยอมโอนอ่อนต่อนางเสมอไป
429
