บทที่ 25 ร่ำรวยมหาศาล
"ทำอวดดีไปได้! ก็แค่หัวหน้าได้ตำแหน่งนี้ เลยอยากจะดันหลานตัวเองขึ้นมาน่ะสิ! ตัวเองไม่มีฝีมือ คนอื่นจะขึ้นมาแทนไม่ได้รึไง?"
เฉินฉีหงุดหงิดมาก แต่กู้จี้เฉินกลับนิ่งเฉย
แต่ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นแววตาเ็าแวบหนึ่งในดวงตาของเขา
เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย "ฉันยังไม่ถึงขนาดไม่มีสิทธิ์ให้ลูกน้องลางานหรอกนะ"
เื่คนในกองทัพส่งข้อมูลปลอมร่วมมือกับคนฝ่ายอื่น เขาจะค่อยๆ ตามหาแล้วจับตัวพวกมันออกมาทีละคน
แต่ตอนนี้ ต้องจัดการกับคนร้ายที่หลบหนีไปก่อน ไม่อย่างนั้นพวกมันอาจเป็ภัยต่อชาวบ้านแถวนี้ได้
เฉินฉีถอนหายใจ "แบบนี้จะเรียกว่ามาฝึกได้ยังไง หัวหน้า ผมว่าพวกเรามาหาเื่ปวดหัวใส่ตัวแท้ๆ"
ทุกคนต่างก็เป็เพื่อนร่วมรบ ไม่ใช่ศัตรู จะเล่นเกมชิงไหวชิงพริบกันไปทำไม?
จะอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขไม่ได้รึไง?
กู้จี้เฉินลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "เฉินฉี ดูแลลู่เฮ่าให้ดี พรุ่งนี้เช้าฉันจะส่งคนมาเปลี่ยนกับนาย"
"ครับ!" เฉินฉีทำความเคารพทันที
กู้จี้เฉินตอบรับเบาๆ แล้วหันหลังเดินออกจากห้องพัก
ทางด้านหนิงหราน หลังจากหนิงเฉิงฮุยไปหาลุงหลิวและบอกว่าอยากจะขอให้ช่วยขนของ ลุงหลิวคิดว่าฐานะทางบ้านของพวกเขาลำบาก คงจะซื้อของไม่มากนัก จึงตกลงช่วยทันที
เมื่อมาถึงสหกรณ์ เห็นของกองโตอยู่ข้างๆ หนิงหรานและสวี๋อวี้จู ลุงหลิวคิดว่าเขาคงจำคนผิด
ลุงหลิวขยี้ตา มองดูอีกหลายครั้ง
ดูเหมือนเขาจะไม่ได้จำคนผิด
ตาเบิกโพลงในทันที
"นี่...นี่...พวกเธอเอาเงินที่ไหนมาซื้อของเยอะแยะขนาดนี้เนี่ย?!"
หนิงเฉิงฮุยพูดอย่างเขินๆ "นี่ หรานหรานขายสมุนไพรได้เงินมาน่ะ"
เขาพูดอย่างไม่มั่นใจ เพราะจริงๆ แล้วในใจหนิงเฉิงฮุยก็ไม่เชื่อเช่นกัน
หนิงหรานยิ้มและเดินเข้าไปหา "ต้องรบกวนลุงหลิวแล้วค่ะ หนูกับคุณตาคุณยายมีลูกอมติดไม้ติดมือมาฝากลุงหลิวกับเด็กๆ ด้วยนะคะ"
เมื่อเห็นรอยยิ้มที่ดูเป็ธรรมชาติของหนิงหราน ลุงหลิวถึงกับพูดไม่ออก
ตอนเช้าเขายังพูดอยู่เลยว่าครอบครัวของหนิงหรานลำบาก เด็กคนนี้ต้องลำบากไปด้วย ผลปรากฏว่าตอนบ่าย...
เขาถึงกับพูดอะไรไม่ออก
แบบนี้จะเรียกว่าลำบากได้ยังไง?
...
หลังจากที่หนิงชิงเฟิ่งพาจางหลิงหลานไปซื้อยาแล้วก็รีบกลับมาที่หมู่บ้าน
ยาในมือมีราคาแพงมาก หนิงชิงเฟิ่งไม่ยอมให้คนอื่นแตะต้อง เธอลงมือต้มยาด้วยตัวเองเพราะกลัวว่าคนอื่นจะทำเสียหาย
ส่วนจางหลิงหลาน ถูกไล่ให้ไปตามจางต้าจู้ที่บ้านหมอประจำหมู่บ้าน ให้พาจางเสี้ยวเทียนที่ยังคงหมดสติอยู่กลับมาดื่มยาที่บ้าน
จางหลิงหลานรู้สึกอิจฉาจนแทบบ้าที่แม่ยอมเสียเงินซื้อยาตั้งสิบกว่าหยวนให้น้องชาย
ทำไมน้องชายป่วยนิดหน่อยทุกคนต้องวุ่นวายขนาดนี้ด้วย แต่ทำไมตอนที่เธอเป็หวัด ทั้งยังอาการหนัก ยังไม่ได้ไปโรงพยาบาลเลย?!
จางหลิงหลานกลัวหนิงชิงเฟิ่งจะเอาค่าเทอมเธอไปจ่ายค่ายาให้น้องชาย
ระหว่างทางเจอหญิงวัยกลางคนกลุ่มหนึ่ง เธอรู้สึกหงุดหงิดจึงเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่พอได้ยินชื่อคุ้นเคยก็ชะงักฝีเท้าลง
"รู้กันหรือยัง? ครอบครัวหนิงเฉิงฮุยให้ลุงหลิวขนของมาเต็มรถเลยนะ!"
"ใช่! มีแป้งสาลี ข้าวสาร เกือบสี่สิบกิโล กินได้เกือบเดือนเลยนะ!"
"บ้านนั้นจนจะตายไม่ใช่เหรอว? หรือหนิงชิงเฟิ่งจะใจดีให้เงินพวกนั้น?"
"ไม่มีทาง! ของพวกนั้นแพงจะตาย เท่ากับเงินเดือนผัวเธอตั้งเดือนกว่า ยัยนั่นไม่มีทางใจดีหรอก"
"จริงด้วย หรือถูกล็อตเตอรี่?"
"ใครจะไปรู้ล่ะ! ไปดูกันดีกว่า!"
จางหลิงหลานใจเต้นตึกตัก
หมายความว่าไง?
หนิงหรานกับคนแก่สองคนนั่นมีของเต็มรถ?
เธอรู้สึกอิจฉามากเพราะแป้งสาลี ข้าวสาร เธอก็ไม่ได้กินมานานแล้ว!
ดังนั้นจางหลิงหลานจึงกัดฟันวิ่งกลับไปหาหนิงชิงเฟิ่งไม่สนใจจางต้าจู้กับจางเสี้ยวเทียนอีก
2K
