เช้าวันรุ่งขึ้นลี่ถืงที่วันนี้ตื่นเช้ากว่าปกติ นางตรงเข้าครัวเพื่อทำอาหารเพราะวันนี้สหายของสามีจะมากินมื้อเช้าที่บ้านของนาง ความสามารถในการกินอาหารของพวกผู้ชายนั้นช่างน่ากลัวนัก หากนางทำน้อยไปก็กลัวว่าพวกเขาจะกินไม่อิ่ม วันนี้นางจึงได้ใจจะทำให้มากหน่อย และทำเผื่อเอาไว้สำหรับกินมื้อกลางวันตอนเข้าเมืองอีกด้วย สามีของนางเองก็ตื่นแต่เช้าด้วยเช่นกัน เฉิงคุณออกไปตักน้ำมาใส่ถังไม้ที่เขาวางเอาไว้บริเวณแปลงผักจนเต็ม
น้องชายทั้งสองตื่นขึ้นมาในเวลาปกติพวกเขารีบล้างหน้าบ้วนปาก หลังจากนั้นก็ไปที่แปลงผัก รดน้ำถอนหย้าออกจากแปลงผักจนเสร็จ หลังจากนั้นก็ไปล้างมือและเตรียมกินมื้อเช้า ปลายยามเหม่าเซียวอี้ก็มาถึงบ้านตามเวลานัดหมายที่ได้บอกเอาไว้ สำหรับเซียวอี้แล้วการที่สหายมีโชคดี ได้แต่งเมียที่ดีเข้าบ้านเหมือนตัวเขาเองที่เป็สหายก็พลอยได้รับโชคดีนั้นไปด้วย
เมื่อวานหลังจากเขากลับไปพร้อมกับหมูครึ่งตัวและปลาตากแห้ง น้องๆของเขาดีใจจนน้ำตาจะไหลเพราะเขาบอกว่าหมูจะไม่นำไปขายเพราะเฉิงคุณแบ่งให้เขาเอากลับมากินที่บ้าน และยังมีปลากแดดเดียวที่อร่อยมาก หลังจากที่ท่านแม่ทอดจนสุกเหลืองสวยแล้ว เพียงแค่เห็นก็ทำให้คนน้ำลายไหลได้เมื่อวานเขากินข้าวเข้าไปเยอะมาก น้องๆเองก็มีความสุขท่านแม่ของเขาพูดอยู่ตลอดว่าอาคุณได้เมียดี ต่อไปนี้ครอบครัวของอาคุณจะมีแต่ความสุข
“ข้ามาแล้ว”
“อ้าว อรุณสวัสดิ์เ้าค่ะ พี่เซียว”
“อื้อๆ อาคุณล่ะเด็กๆด้วย”
“ท่านพี่ออกไปเก็บปลาเ้าค่ะ ส่วนเด็กๆน่าจะฝักคัดตัวอักษรอยู่”
ยังไม่ทันที่ลี่ถิงและเซียวอี้จะได้พูดอะไรต่อ เฉิงคุณที่กลับมาพร้อมปลาก็เดินกลับเข้ามาถึงพอดี หลังจากนั้นเขาก็เริ่มใช้งานสหายของเขาทันที โดยงานแรกคือการแยกขนาดปลา เมื่อเซียวอี้เห็นกุ้งตัวใหญ่ก็ตาโตทันทีเขานึกถึงกุ้งเผาที่เขาได้กินเมื่อวาน รสชาติหวานๆของเนื้อกุ้ง กินกับน้ำจิ้มเปร้ยวๆเผ้ดนิดๆหวานหน่อยๆอร่อยมากเลย
“อาอี้ ทำไมมาช้า รีบมาช่วยงานข้าเร็วเข้าจะได้กินข้าว”
“ลี่ถิง เ้าช่วยเพิ่มกุ้งเผาให้ด้วยได้หรือไม่”
“นี่ เ้ากล้าสั่งเมียข้าหรือ เ้าอยากมีชีวิตอยุ่ไหม”
“เพ้ย อาคุณเ้าพูดเกินไปแล้ว ข้าไมไ่้ดสั่งแต่ขอร้อง เมื่อวานกุ้งเผาอร่อยมากข้าเพียงแค่อยากกินอีกเท่านั้น ”
“เอาล่ะๆท่านพี่รีบไปแยกปลาเถอะเ้าค่ะ ส่วนกุ้งข้าทำเสร็จแล้วมีพอให้ได้กินแน่นอน”
“ได้ ขอบใจเ้ามากถิงเอ๋อร์ ไปกันได้แล้ว อาอี้ แล้วอย่ามาบังอาจร้องขอนั่นนี่กับเมียข้าอีก ต่อให้เป็สหายข้าก็ไม่เว้นนะ”
“อะไรของเ้า เกินไปแล้ว เกินไปแล้วจริงๆ”
หลังจากที่ทั้งสองคนออกไปลี่ถิงเองก็บ่นออกมาด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย เพราะตลอดเวลาเฉิงคุฯนั้นปฎิบัติต่อเธออย่างดีและให้เกียรตินางในฐานะภรรยา และมีอำนาจการตัดสินใจในบ้านทุกอย่าง แต่มันยังมีบางอย่างที่ไม่ถูกต้องไม่ใช่ว่าเขาพานางกลับมาเพื่อเป็ภรรยาของเขาหรอกหรือ แต่จนป่านนี้เขายังไมไ่ด้ร่วมหอกับนางเลย
“เหอะเมียข้า ช่างกล้าพูด ตาทึ่มเอ๊ย ข้าไปเปผ้นเมียของเ้าั้แ่ตอนไหนกัน เข้าหอก็ยังไมไ่ด้เข้ายังมีหน้ามาพูดอีก หรือจะให้ข้างลงมือเองหรือยังไง ทึ่มจริงๆ”
ถ้าหากเฉิงคุณล่วงรู้ความคิดของภรรยา เขาคงจะกู่ร้องดีใจที่เขายังไม่กล้าทำอะไรนางมากไปกว่าการแอบกินเต้าหู้นั้น เพราะเขากลัวว่านางจะกลัวจึงได้แต่กดข่มอารมณ์ความ้าเอาไว้เพียงเท่านั้น ถ้าหากเขารู้ว่านางมีความคิดเช่นนี้ล่ะก็ ถ้าไม่ครบ 3 วันก็อย่าหวังจะได้ลงจากเตียงเลย
“ปลาเยอะมากเลยนะอาคุณ เมื่อก่อนปลาที่พวกเราจับไปขายถึงแม้มันจะยังสดอยู่ แต่มันก็ตายหมดแล้วทำให้ได้ราคาไม่ค่อยดีนัก”
“อืม เพราะมันตายแล้วเลยได้ราคาไม่ดี เพราะปลาราคาไม่กี่อิแปะชาวบ้านจึงไม่ค่อยมีคนนำไปขายเพียงแค่จับมาทำอาหารกินเองเท่านั้น”
“แต่เมียของเ้านางเก่งมากจริงๆคิดวิธีทำกับดักออกมาได้ นี่อาคุณต่อไปเ้าต้องระวังให้ดี มีชาวบ้านอีกมากที่ไม่หวังดีกับครอบครัวเ้า เื่กับดักจับปลานี้เ้าอย่าได้ไปพูดให้คนอื่นล่วงรู้”
“อืม ข้ารู้แล้ว เพราะเหตุนี้พวกข้าจึงเลือกทำกำแพงก่อนที่จะทำบ้าน เมียข้าบอกว่าต้องค่อยๆเป็ค่อยๆไปหากกำแพงบ้านยังไม่ดีแล้วจะทำบ้านดีๆออกมาทำไม มันจะไปป้องกันอะไรได้ ต่อให้เราอยู่ในกระท่อมแต่ถ้ากระท่อมนั้นรั้วรอบขอบชิดย่อมมีความปลอดภัยกว่า ”
“นางพูดถูก นางคิดได้ละเอียดรอบคอบมาก เพราะที่ผ่านมามีแต่พวกเ้าผู้ชายอะไรก็เลยทำง่ายๆ รั้วบ้านก็แทบจะไม่ใช่รั่วบ้านแล้ว”
“อืม ถึงเอ๋อร์บอกว่ารอกำแพงสร้างเสร็จแล้วนางถึงจะเริ่มลงมือปลูกพืชผัก เพราะนางไม่้าตกเป็เป้าสายตาชาวบ้านอีกอย่างนาง้าแบ่งเขตให้ชัดเจนจะได้ไม่ต้องมาคอยมองว่าจะทำอะไรลุกล้ำที่ของชาวบ้าน”
“อืม นับว่านางมีความคิดและการวางแผนที่ดี เ้าได้เมียดีมากแล้วสหาย”
“แน่ล่ะ เมียของข้าเชียวนะ ข้าคนนี้จะไม่แต่งเมียที่โง่และี้เีเข้าบ้านมาหรอก”
“ข้าดีใจแทบแย่ ที่นางผู้หญิงร้ายกาจนั่นถอนหมั้นเ้า ”
“ใช่ ขอบคุณ์ ที่ทำให้ข้ามีวันนี้ได้ เ้ารู้หรือไม่ั้แ่ที่นางเข้ามาบ้านของข้าก็เปลี่ยนแปลงไปเยอะมาก นางเข้ามาปรับเปลี่ยนการกินอาหาร จากวันละ2 มื้อเป็3 มื้อ นางมีความรู้มากมาย นางรู้หนังสือนับว่าสำหรับหญิงสาวในหมู่บ้านแล้วนางสูงส่งกว่าจริงๆ ”
“อืมใช่ ข้าเห็นด้วยกับเ้านะ นางทั้งฉลาดทั้งเก่ง ต่อไปเ้าต้องดีกับนางให้มากๆเล่า”
“เื่แบบนี้ไม่ต้องมาบอกข้าหรอกข้าย่อมต้องทำอยู่แล้ว”
หลังจากที่ทั้งสองสหายช่วยกันแยกขนาดปลาเสร็จแล้ว ก็ยกให้เกวียนเตรียมเอาไว้ก่อนเมื่อเสร็จแล้วก็ถึงเวลากินมื้อเช้าที่ทุกคนรอคอย หลังจากอิ่มอร่อยจากมื้อเช้าแล้วผู้ใหญ่ทั้งสามคนเตรียมตัวเข้าเมืองส่วนน้องชายทั้งสองมีหน้าที่ดูแลบ้านและฝึกเขียนและอ่านตัวอักษร
“พี่สะใภ้ปลาที่เหลือให้ข้าทำความสะอาดรอเลยหรือไม่ขอรับ"
“ไม่ต้องหรอกน้องรอง เอาไว้รอให้ข้ากับพี่ใหญ่ของเ้ากลับมาก่อนค่อยทำ ข้ากลัวมันจะมีกลื่นน่ะอากาศก็ร้อนด้วย”
“ได้ขอรับ เดินทางปลอดภัยนะขอรับ พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ พี่อี้”
“อืมๆ ขอบใจมากเอาไว้ข้าจะซื้อขนมมาฝากนะ”
เฉิงคุณเอาต้าหวังเทียมเข้ากับเกวียนจากนั้นรอให้ทุกคนขึ้นไปนั่งบนเกวียนเสร็จแล้วต้าหวังเดินมุ่งหน้าเข้าเมืองทันที เซียวอี้มองอย่างแปลกใจ สหายเขาไม่แม้แต่จะยกแส้ขึ้นฟาดหรือพูดออกคำสั่งเ้าลานี่ก็ออกเดินเองโดยที่สหายของเขาไม่ต้องบังคับเลยด้วย เหมือนจ้าหวังจะรู้ว่าเซียวอี้กำลังสงสัยในตัวมัน มันจึงหยุดเดินแล้วหันหน้ามาปรายตามองเขาอย่างดูิ่ จากนั้นมันก็ออกเดินต่อ
“อาคุณ ลาของเ้าไม่พอใจอะไรข้าหรือเปล่า”
“ข้าจะไปรู้ได้ยังไง เ้าไปทำอะไรไม่ดีเอาไว้หรือเปล่า ต้าหวังเลยไม่ชอบใจเ้า หรือว่าเ้าคิดดูถูกต้าหวังของบ้านข้า มันถึงได้มองเ้าด้วยสายตาเหยียดหยามเช่นนั้น ลาบ้านข้าฉลาดมากนะ”
“ข้าไมได้ทำอะไรสักหน่อย อย่ามาใส่ร้ายข้านะ”
ใช้เวลาไม่รานยทั้งสามคนก็เดินทางมาถึงตัวเมือง ต้าหวังเดินตรงไปยังเหลาอาหารทันที เมื่อไปุคงเสี่ยวเออร์ที่ทำหน้าที่รับซื้อก็รออยู่ก่อนแล้วด้วยความร้อนใจเพราะปลาสดทั้ง 80 ตัวเมื่อวานขายหมดแล้ว วันนี้เขาจึงกลัวว่าปลาสดจะไม่มีมาส่งอีก จึงได้ออกมารอั้แ่ประตูเหลาเปิด เมื่อเห้นลาสีเทากำลังลากเกวียนเดินมาทางนี้เขาจึงได้ถอนหายใจออกมา
“มาแล้วหรือ รีบยกลงมาเร็วๆ เข้า ”
“อรุณสวัสดิ์ขอรับ ท่านใจเย็นๆก่อนลายังไม่หยุดเดินเลย ”
“ข้า ขอโทษ ข้าตื่นเต้นไปหน่อย ปลาของเ้าเมื่อวานไม่พอให้พ่อครัวทำอาหารเลย วันนี้ข้าเลยร้อนใจออกมารอพวกเ้า เพราะปลาสดๆนั้นทำอาหารได้อร่อยกว่าแลาที่ตายแล้ว และได้รับคำชมไม่ขาดปากจากลูกค้า หลงจู๊เองก็ร้อนใจให้ข้าออกมารอเ้านี่แหละ”
“ขอรับ ท่านรอสักครู่”
หลังจากที่ยกถังใส่ปลาลงมาแล้ว เสี่ยวเออร์ทำการตรวจนับปลาเสร็จก็รีบให้เสี่ยวเออร์ในร้านมาช่วยกันยกเข้าไปเก็บด้านใน วันนี้ปลาที่จับได้มีจำนวนมากกว่าเมื่อวาน ปลาที่มีขนาดใหญ่วันนี้มี 120 ตัว ส่วนตัวขนาดเล็กลงมาหน่อยมี 30 ตัว
“เอ้านี่เงินของเ้า วันนี้หลงจู๊ขึ้นราคาปลาให้เ้าตัวละ 5อิแปะ ทั้งหมดเป็เงิน 43 ทองแดง 50อิแปะ นับดูว่าครบหรือไม่”
“ขอบคุณมากขอรับ ฝากขอบคุณหลงจู๊ด้วยขอรับ พวกข้าไปก่อน”
หลังจากนั้นเฉิงคุณมุ่งหน้าไปยังนร้านขายข้าวสารก่อน ขเา้าซื้อข้าวเพิ่ม และให้สหายพาลี่ถิงไปที่ร้านขายเครื่องประดับ เพื่อที่จะให้ลี่ถิงช่วยเซียวอี้แลกของหมั้นเขาจึงแยกตัวไปซื้อของก่อนจะได้รีบกลับบ้าน หลังจากตกลงกันได้แล้ว ทุกคนแยกย้ายกันไป ลี่ถิงเลือก ต่างหูและปิ่นปักผม ราคาไม่แพงแต่ดูดีและสวยงาม เข้าคู่กันหลังจากนั้นก็ไปซื้อผ้า เมื่อซื้อของครับทุกอย่างแล้ว ก็เดินไปหาเฉิงคุณที่ร้านขายข้าวสารตามที่ได้นัดแนะกันเอาไว้
“ซื้อเสร็จแล้วหรือ ถูกใจเ้าหรือไม่ล่ะอาอี้”
“ก็สวยดี แต่จะเอาความถูกใจของข้าไปทำไมกัน ข้าซื้อไปเป็สิ้นสอดทองหมั้นไม่ได้ซื้อไปใส่เองเสียเมื่อไหร่”
“เอาล่ะๆ ข้าถามผิดเอง งั้นก็กลับกันเถอะ พรุ่งนี้นายช่างจะพาคนเข้ามาสร้างกำแพงบ้านแล้ว ข้ามีงานอีกมากต้องไปทำ ข้าไปส่งเ้าที่บ้านเลยละกันจะได้พาถิงเอ๋อร์ไปคารวะท่านลุงท่านป้าด้วย”
“อืม เอาตามนั้นก็ได้ แต่ว่าเ้าไม่มีอะไรให้ข้าต้องช่วยหรือ”
“ไม่ต้อง เ้าไปเตรียมงานแต่งของเ้าเถอะ”
“อืม ได้ วันงานข้าพวกเ้าต้องไปนะ”
“ไปสิ ไปแน่ๆอยู่แล้ว งานแต่งเ้าจะขาดข้าไปได้อย่างไร”
ต้าหวังเมื่อมันเห็นว่าเ้านายบอกจะไปส่งสหายที่ไม่ค่อยจะฉลาดคนนี้มันก็รีบเดินออกจากเมืองไปอย่างรู้ความและเดินมุ่งหน้าตรงไปยังหมู่บ้านของเซียวอี้ทันที เซียวอี้เองก็อดจะมองไปที่มันบ่อยๆ ในใจคิดว่าเ้าลาตัวนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ ในอนาคตหากเขาจะซื้อวัวหรือลา เขาต้องให้สหายไปช่วยเลือกให้เสียแล้ว จะได้มีสัตว์เลี้ยงที่ฉลาดแบบเ้าลาตัวนี้
216
