คุณภรรยาราคาแพงแรง 100%

บทที่ 29 ย้ายบ้าน

เฉียวอันอันหัวเราะเบา ๆ พลางส่ายหัว เดินไปที่ศาลาริมน้ำ

ระหว่างทางเห็นเด็กสาวคนหนึ่งกำลังจูงมือแฟนหนุ่มวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ปากยังพูดอย่างตื่นเต้นว่า "เพื่อนฉันโทรมาบอกว่าที่ศาลาข้างหน้ามีหนุ่มหล่อสองคนกำลังทะเลาะกัน พวกเรารีบไปดูกันเถอะ"

หนุ่มหล่อสองคนทะเลาะกัน? แถมยังเป็นที่ศาลาอีก...

สีหน้าของเฉียวอันอันเปลี่ยนไปเล็กน้อย ภาพของจิ้นเฉินกับจิ้นเหยียนเฟิงก็ปรากฏขึ้นในหัวทันที

"คงไม่ใช่พวกเขาหรอกนะ ? "

เธอไม่รอช้า รีบวิ่งตามไปทันที

พอไปถึง ก็มีคนมุงดูอยู่หน้าศาลาไม่น้อยแล้ว

เฉียวอันอันฝ่าฝูงชนเข้าไป เห็นจิ้นเฉินกำลังจับคอเสื้อของจิ้นเหยียนเฟิง ชกเขาจนล้มลงกับพื้นกองกับพื้น

"เหยียนเฟิง!"

เฉียวอันอันร้องด้วยความตกใจ มองจิ้นเฉินอย่างตำหนิ จากนั้นก็รีบเข้าไปพยุงจิ้นเหยียนเฟิงขึ้นมา ถามอย่างร้อนร่วงว่า "คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?"

"ไม่เป็นไร" จิ้นเหยียนเฟิงใช้นิ้วโป้งเช็ดเลือดที่มุมปาก ยิ้มออกมาอย่างฝืน ๆ

เฉียวอันอันทั้งโกรธทั้งร้อนใจ หยิบกระดาษทิชชูในกระเป๋าออกมาให้เขา "ยังจะบอกไม่เป็นไรอีก เลือดออกขนาดนี้แล้ว"

"แค่กัดโดนปลายลิ้นเอง ไม่เป็นไรหรอก" จิ้นเหยียนเฟิงใช้ปลายลิ้นเดาะมุมปาก หัวเราะเบา ๆ

"บ้วนปากก่อนนะ" เฉียวอันอันเปิดขวดน้ำแร่ยื่นให้เขา

"ขอบคุณ"

มองดูเหตุการณ์ตรงหน้า สีหน้าเย็นชาของจิ้นเฉินก็แผ่รังสีอำมหิตออกมา ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นดูราวกับพายุที่กำลังก่อตัวขึ้น

"ดูเธอจะเป็นห่วงเขามากเลยนะ" ทั้งหยิบกระดาษทิชชู ทั้งยื่นน้ำให้

แถมยังกล้ามาตำหนิเขาอีก

เมื่อได้ยินเสียงเย็นชาไร้ซึ่งอารมณ์ของจิ้นเฉิน ร่างของเฉียวอันอันก็ชะงักไปเล็กน้อย เธอกำซองกระดาษทิชชูในมือแน่น ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเบา ๆ ว่า "เขาเป็นเพื่อนฉัน"

เป็นเพื่อนคนเดียวของเธอ!

แน่นอนว่าเธอต้องเป็นห่วง!

จิ้นเฉินแสยะยิ้มราวกับได้ยินเรื่องตลก "เพื่อนที่คิดไม่ซื่อกับเธอน่ะเหรอ?"

คิดไม่ซื่อ?

เฉียวอันอันขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย เธอหันไปมองจิ้นเหยียนเฟิง

"ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมคุณจิ้นถึงคิดว่าผมคิดไม่ซื่อกับคุณ" จิ้นเหยียนเฟิงยักไหล่ ยิ้มแห้ง ๆ อย่างจนใจ

"คุณจิ้น คุณเข้าใจผิดไปเองหรือเปล่า?" เฉียวอันอันไม่กล้ามองจิ้นเฉิน ได้แต่ก้มหน้าพูดเบา ๆ

จิ้นเฉินหรี่ตาลง บรรยากาศรอบตัวก็ยิ่งเย็นชาขึ้น "งั้นเธอก็เลือกที่จะเชื่อเขา?"

เฉียวอันอันอ้าปากค้าง ลังเลอยู่สองสามวินาที "ใช่..."

เธอเชื่อใจจิ้นเหยียนเฟิง ถ้าเขาคิดไม่ซื่อกับเธอจริง ๆ ทำไมถึงไม่ลงมือตลอดสี่ปีที่ผ่านมา

ยิ่งไปกว่านั้น ตัวเธอมีอะไรให้เขาน่าหลอกใช้กันล่ะ?

"เฉียวอันอัน คุณช่างดีจริง ๆ!" เห็นว่าเธอไม่สำนึก จิ้นเฉินก็โกรธจนหัวเราะออกมา น้ำเสียงเย็นยะเยือก "หวังว่าเธอจะเชื่อเขาแบบนี้ตลอดไปนะ ไม่อย่างนั้นเวลาที่ถูกกัดกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก อย่าร้องไห้วิ่งมาขอร้องให้ฉันช่วยก็แล้วกัน"

พูดจบ เขาก็ปัดเสื้อผ้าบนตัว ไม่มองเฉียวอันอันอีกแล้ว เดินผ่านหน้าเธอออกไปอย่างรวดเร็ว

"อันอัน ขอบคุณที่เชื่อใจฉัน..." จิ้นเหยียนเฟิงลูบมุมปากที่บวมแดง พูดอย่างซาบซึ้ง

เฉียวอันอันหัวเราะเบา ๆ แฝงไปด้วยความขมขื่น "คุณเป็นเพื่อนฉัน ฉันก็ต้องเชื่อใจคุณอยู่แล้ว ว่าแต่เมื่อกี้เขาทำร้ายคุณทำไม?"

"ผมบอกเขาว่าให้เขาทำดีกับคุณหน่อย ไม่อย่างนั้นผมจะพาคุณไปเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่รู้ว่าเพราะแบบนี้หรือเปล่า เขาอาจจะคิดว่าผมคิดไม่ซื่อกับคุณ ให้ผมอยู่ห่างคุณไว้ พอผมไม่ยอม เขาโมโหก็เลยต่อยมาหนึ่งหมัด" จิ้นเหยียนเฟิงถอดแว่นตาออกมาเช็ดพลางพูด

เฉียวอันอันมองไปทางที่จิ้นเฉินจากไป ก่อนถอนหายใจออกมา "เรื่องแบบนี้ ต่อไปอย่าไปพูดกับเขาอีกนะ"

พูดต่อหน้าต่อตาจิ้นเฉินแบบนี้ บอกว่าจะพาผู้หญิงของเขาไป ไม่แปลกที่เขาจะโกรธ

จิ้นเหยียนเฟิงเช็ดแว่นตาเสร็จแล้วก็สวมกลับเข้าไป ยิ้มอย่างรู้สึกผิด "ผมรู้แล้ว ผมไม่รอบคอบเอง ไปเถอะ ผมจะไปส่ง"

"อืม"

กลับถึงบ้านตระกูลเฉียว ก็เป็นช่วงบ่ายแล้ว

คุณลุงหวังได้ยินเสียงรถก็รีบออกมาต้อนรับ

"หมอจิ้น ขอบคุณที่มาส่งคุณหนูนะครับ"

"ไม่เป็นไรครับ" จิ้นเหยียนเฟิงยิ้มให้คุณลุงหวัง แล้วหันไปมองเฉียวอันอัน ยื่นมือไปลูบหัวเธอ "กลับไปพักผ่อนให้ดีนะ อาทิตย์หน้าค่อยมาตรวจที่โรงพยาบาลอีกครั้ง"

"เข้าใจแล้วค่ะ ขับรถดี ๆ นะคะ" เฉียวอันอันโบกมือพลางพยักหน้า

จิ้นเหยียนเฟิงพยักหน้า แล้วก็ขึ้นรถขับออกไป

จนกระทั่งมองไม่เห็นรถแล้ว เธอถึงได้หันหลังกลับเข้าไปในบ้าน

ฉินเหลียนกำลังนั่งคุยโทรศัพท์อยู่บนโซฟา ดูเหมือนอารมณ์จะดี พอเห็นเฉียวอันอัน เธอก็แค่มองอย่างดูถูก ไม่ได้เย้ยหยันเสียดสีอะไร

เฉียวอันอันก็ไม่อยากสนใจเธอ เดินขึ้นบันไดไปชั้นบนทันที

พอเข้าห้องมา เธอก็ลากกระเป๋าเดินทางสองใบออกมาจากห้องแต่งตัว

"ลุงหวัง ช่วยฉันเก็บกระเป๋าหน่อยค่ะ"

ลุงหวังตกใจเล็กน้อย "คุณหนูไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วเหรอครับ"

"ที่นี่ไม่ใช่บ้านของฉันอีกต่อไปแล้ว ทั้งข้างนอกข้างในเต็มไปด้วยบรรยากาศที่น่ารังเกียจ ตอนแรกฉันตั้งใจจะให้ลุงช่วยเช่าอพาร์ตเมนต์ให้ แต่คุณจิ้นให้ฉันย้ายไปอยู่กับเขา ฉันก็เลยตกลง"

"อะไรนะ? ไปอยู่บ้านตระกูลจิ้น? ไม่ได้ครับ ไม่ได้" ลุงหวังส่ายหน้าคัดค้านสุดกำลัง

ในความคิดของเขา การไปอยู่บ้านตระกูลจิ้นก็เหมือนกับอยู่ที่นี่ ไม่ต่างกันเท่าไหร่ ที่ไหนก็ถูกรังแกอยู่ดี ไม่สู้ไปเช่าบ้านอยู่ข้างนอกดีกว่า

เฉียวอันอันจับมือลุงหวังไว้ ยิ้มอ่อนโยน "ลุงหวัง ฉันรู้ว่าลุงกังวลอะไร แต่ฉันเซ็นสัญญากับจิ้นเฉินไปแล้ว ผิดสัญญาไม่ได้"

ตอนนี้ เธอไม่มีปัญญาจ่ายเงินหกสิบล้านหยวน...

"แต่ว่า..."

ลุงหวังยังไม่ทันพูดจบ เฉียวอันอันรีบขัดขึ้นมาทันที แววตาแน่วแน่มั่นคง "ลุงหวัง ฟังฉันนะคะ ฉันรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่"

สุดท้ายลุงหวังก็ถอนหายใจ จำใจตอบตกลง แล้วเริ่มช่วยเธอเก็บของ

ข้าวของเธอไม่ได้มีมากมายอะไร พอดีกับกระเป๋าเดินทางสองใบ

ลุงหวังลากกระเป๋าใบใหญ่ขึ้นมา "ไปกันเถอะ ฉันจะไปส่งเธอที่ตระกูลจิ้น"

"ไม่ต้องรับขนาดนั้นก็ได้ค่ะ ลุงหวัง มีเรื่องหนึ่งที่ฉันอยากถามความเห็นลุง"

เฉียวอันอันนั่งอยู่ที่ขอบเตียง มองไปที่เขา "ไม่กี่วันก่อน พี่ต้าหนานมาหาฉัน บอกว่าจะย้ายไปอยู่ต่างประเทศ อยากพาลุงไปด้วย ให้ฉันช่วยพูดกับลุง"

"เขาย้ายไปแล้วผมจะไปทำอะไร ผมฟังภาษาต่างชาติไม่รู้เรื่องสักคำ" ลุงหวังขมวดคิ้ว ทำหน้ารังเกียจ "ไม่ไปหรอก ไม่ไป ยิ่งคุณหนูเป็นแบบนี้ ผมจะวางใจได้ยังไง"

"พี่ต้าหนานเขารู้ไงคะ ว่าลุงเป็นห่วงฉัน เขาเลยให้ฉันมาพูดกับลุง จริง ๆ แล้วฉันก็อยากให้ลุงไปกับพี่ต้าหนาน ได้ยินมาว่าลูกของพี่ต้าหนานกำลังจะคลอดแล้ว ลุงไม่อยากเห็นหน้าหลานเหรอคะ?"

คำพูดของเฉียวอันอัน ทำให้ลุงหวังลังเลใจอยู่บ้าง

เมื่อเห็นท่าทางแบบนั้น เธอก็ยิ้มแล้วพูดต่อ ฉันเป็นห่วงลุงที่ต้องอยู่ที่บ้านตระกูลเฉียว ตระกูลจิ้นลุงก็ไปไม่ได้ ลุงหวังตามพี่ต้าหนานไปเถอะ ลุงลำบากเพื่อพวกเรามาสิบปีแล้ว ได้เวลาที่ครอบครัวจะได้อยู่พร้อมหน้ากันแล้ว"

"ผมจะลองคิดดู" ลุงหวังลากกระเป๋าเดินทางออกไป

เฉียวอันอันลากกระเป๋าใบเล็กเดินตามหลังไป พอถึงหน้าประตู เธอก็หยุดไม่นาน มองไปรอบห้องเป็นครั้งสุดท้ายจากนั้นก็ปิดประตูลง

ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหน เธอถึงจะได้กลับมาที่นี่อีก

เดินลงมาชั้นล่าง ฉินเหลียนเพิ่งวางสายพอดี เมื่อเห็นกระเป๋าเดินทางในมือของทั้งสองคน ก็พูดจาประชดประชันทันที "ย้ายบ้านเหรอ?"

"ใช่" เฉียวอันอันมองเธอแวบหนึ่ง ตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ

ไม่มีอะไรที่ต้องปิดบังอยู่แล้ว

"ย้ายไปไหน? เผื่อฉันจะได้ไปเยี่ยม" ฉินเหลียนปอกแอปเปิล เสแสร้งยิ้มเต็มหน้า

ดวงตาเฉียวอันอันฉายแววเจ้าเล่ห์ ริมฝีปากสีแดงเรื่อเหยียดยิ้มเล็กน้อย "ไปบ้านของคุณจิ้นค่ะ"

มีดที่อยู่ในมือเกือบบาดฉินเหลียนเข้า

เธอจ้องมองเฉียวอันอันด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว "เธอก็เป็นแค่ชู้รัก ที่ย้ายไปอยู่กับคุณจิ้น ใครให้สิทธิ์เธอ?"

"คุณฉิน ระวังปากหน่อย!" คุณลุงหวังโกรธจัด ชี้หน้าฉินเหลียนแล้วตะคอก

"ลุงหวังอย่าโกรธไปเลยค่ะ" เฉียวอันอันดึงมือคุณลุงหวังลง ส่ายหน้ายิ้มให้เขา

จากนั้นก็มองฉินเหลียน พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า "แน่นอนว่าคุณจิ้นอนุญาตให้ย้ายไปอยู่ด้วยค่ะ ถ้าคุณจิ้นไม่อนุญาต ฉันก็ย้ายไปไม่ได้หรอก มีปัญหาอะไร คุณก็ไปถามคุณจิ้นเอาเองสิคะ"

พูดจบ เฉียวอันอันก็เรียกคุณลุงหวังเดินจากไป

ฉินเหลียนโกรธจนหน้าแดงก่ำ เธอขว้างแอปเปิลในมือลงพื้นอย่างแรง กัดฟันพูดว่า "จิ้นเฉิน แกกล้าดียังไง!"

เขาเลี้ยงดูเฉียวอันอัน เธอไม่ขัดข้อง ห้ามก็ไม่ได้

แต่ตอนนี้เขาเป็นคู่หมั้นของอวี่โม่ คู่หมั้นยังไม่ได้ย้ายเข้าไปอยู่กับเขา เขากลับให้ชู้รักย้ายเข้าไปอยู่ก่อน เขาไม่เห็นอวี่โม่อยู่ในสายตาแล้วเหรอไง?

"ไม่ได้ ต้องหาวิธีให้อวี่โม่แต่งงานกับเขาโดยเร็วที่สุด"

ถ้าชักช้าไปกว่านี้ ไม่รู้ว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง

ฉินเหลียนครุ่นคิดด้วยสายตาลึกล้ำ