เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        เมื่อมี “ความช่วยเหลือ”จากสองสามีภรรยาตระกูลหลิงสองวันหลังจากนั้นทะเบียนบ้านของซูอินก็ถูกย้ายกลับมาที่ตระกูลซูอย่างราบรื่น

        วันนั้นเป็นวันเกิดอายุครบสี่สิบปีของเมิ่งเถียนเฟินพอดีก่อนหน้านี้หล่อนไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องนี้ แต่ตอนที่ได้รับเล่มทะเบียนบ้านกลับมาซูอินถึงได้รู้ เวลาค่อนข้างกระชั้นชิด แต่โชคดีที่เวลานี้พวกเธออยู่ในเมืองทำให้ค่อนข้างสะดวกในหลายๆ ด้าน

        ในห้องพักผู้ป่วยอันหรูหรา มีเค้กสองชั้นและอาหารมากมายเต็มโต๊ะ

        สองสามีภรรยาตระกูลซูไปจัดการเรื่องย้ายทะเบียนบ้านที่สถานีตำรวจเสร็จแล้วก็รีบนำสมุดทะเบียนบ้านเล่มใหม่กลับมาเมื่อเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยก็พบภาพบรรยากาศนี้

        เมิ่งเถียนเฟิน “วันเกิดอินอินหรือ ไม่ใช่สิ เพิ่งจะผ่านวันเกิดของอินอินมาเมื่อไม่นานนี้วันเกิดของอันอันก็อยู่ช่วงฤดูหนาว…”

        เป็นซูเจี้ยนจวินที่มีปฏิกิริยาตอบสนองก่อนที่เขาจะขยับตัวเล็กน้อย

        “สุขสันต์วันเกิด!”

        ประตูห้องพักผู้ป่วยด้านข้างเปิดออกสองพี่น้องสวมมงกุฎกระดาษสีทองที่ร้านแถมให้พร้อมกับคำว่าสุขสันต์วันเกิดใบหน้าของทั้งสองคนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เดินตรงเข้ามาตรงหน้าเมิ่งเถียนเฟิน

        “นี่…”

        เมิ่งเถียนเฟินเพิ่งจะเข้าใจและเริ่มรู้สึกตัว ใบหน้าค่อยๆเผยความรู้สึกประทับใจ แต่สิ่งที่เอ่ยออกมากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่ชอบใจ “ฉันอายุมากขนาดนี้แล้วจะมาฉลองวันเกิดอะไรกัน เสียเงินเปล่าๆ …”

        “เอาละ นี่เป็นความจริงใจจากลูกๆ นะ”

        ซูเจี้ยนจวินหยุดไม่ให้เธอบ่น สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกปลง

        ซูอินลากเด็กชายตัวน้อยเข้ามาสมทบ “ใช่แล้ว วันนี้ไม่ได้เป็นแค่วันเกิดของแม่แต่ยังเป็นวันที่ครอบครัวของเราได้กลับมารวมกันจริงๆ สักทีเรื่องมงคลคู่เลย...ไม่ใช่สิ…”

        เมื่อเอ่ยมาถึงตรงนี้ซูอินชะงักเล็กน้อย ภายใต้แววตาฉงนของคนในครอบครัวทั้งสามคนเธอหมุนตัวเดินไปที่โซฟาซึ่งมีกระเป๋าถือที่หลิวชิ่งกั๋วนำมาให้เมื่อวานนี้วางอยู่

        “พ่อคะ แม่คะ มาดูนี่สิ”

        เมิ่งเถียนเฟินรับมันไว้ จากนั้นหยิบสมุดสีแดงเล่มหนึ่งออกมา

        “หนังสือรับรองการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ นี่มันอะไรกัน”

        ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสงสัยเมื่อเห็นเนื้อหาข้างในชัดเจนแล้วก็ชะงักไปทันที

        “นี่…”

        เธอตัวแข็งทื่อส่งหนังสือรับรองการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ให้ซูเจี้ยนจวินหลังจากที่เขาดูอย่างชัดเจนแล้วก็แสดงปฏิกิริยาเดียวกัน

        ความรู้สึกสับสนมากมายในตอนแรกหายไป เหลือไว้เพียงความตกตะลึง

        ผ่านไปครู่ใหญ่ ซูเจี้ยนจวินถึงได้มีปฏิกิริยาเขาหันไปมองซูอินด้วยความสงสัยอย่างเห็นได้ชัด

        “นี่…ของลูกหรือ”

        ซูอินพยักหน้าโดยไม่คิดปิดบัง

        “ก่อนหน้านี้เคยบอกแล้วไม่ใช่หรือคะว่าหนูเคยช่วยเด็กคนหนึ่ง…”

        ในที่สุดเมิ่งเถียนเฟินก็มีปฏิกิริยาตอบสนอง “เด็กคนนั้นคือเด็กที่ทำให้ตระกูลหลิงพยายามทุกวิถีทางเพื่อรั้งตัวลูกไว้ใช่ไหม”

        “ใช่ค่ะ บ้านของเด็กคนนั้นมีฐานะ เพื่อแสดงความขอบคุณพวกเขาไม่เพียงช่วยจัดเตรียมที่พักให้หนูได้เตรียมอ่านหนังสือสอบอย่างสบายใจยังมอบเงินให้ห้าพันหยวน ก่อนหน้านี้ไม่นานมีแข่งฟุตบอลโลกมีการขายลอตเตอรี่ฟุตบอล หนูก็เลยลองซื้อสักหน่อย แต่กลับถูกรางวัล”

        สองสามีภรรยาตระกูลหลิงไม่ค่อยเข้าใจเรื่องลอตเตอรี่สวัสดิการลอตเตอรี่กีฬา รวมถึงลอตเตอรี่แบบขูดไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเงินรางวัลแบ่งเป็นระดับต่างๆ ในความเข้าใจของพวกเขาหากถูกลอตเตอรี่ก็จะได้เงินรางวัลทั้งหมดห้าล้านหยวน

        “ถูกลอตเตอรี่ห้าล้านหยวนหรือ”

        “ไม่มากขนาดนั้นค่ะ ประมาณเจ็ดถึงแปดแสนหยวน”

        เสียงสูดหายใจของทั้งคู่ประสานกัน ย้อนกลับไปเมื่อสิบปีก่อนในประเทศจีนหากครัวเรือนใดมีเงินเท่านี้ก็ถือว่ามั่งคั่งแล้วในสายตาของสองสามีภรรยาตระกูลซูตอนนี้ แค่เงินมากกว่าหนึ่งแสนหยวนก็เยอะมากแล้ว

        เจ็ดถึงแปดแสนหยวน…นี่มันเป็นเงินก้อนโตมาก

        มีเพียงเด็กชายตัวน้อยที่ไม่สนใจเรื่องเงิน ใบหน้าน่ารักเงยหน้าดวงตากลมโตราวกับผลองุ่นมองไปทางซูอิน

        “พี่ครับ เงินมากขนาดนี้สามารถซื้อต้าต้าเจวี่ยน[1]ได้เยอะเลยใช่ไหม”

        ซูอินลูบศีรษะน้องชาย “ใช่ ต่อจากนี้ไปเงินที่ซื้อต้าต้าเจวี่ยนของอันอันพี่จะเป็นคนรับผิดชอบเอง”

        แววตาของเด็กชายตัวน้อยเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “พี่สาวดีที่สุดเลย”

        ซูอินยิ้มเช่นกัน “พ่อคะ แม่คะ นี่ถือเป็นเรื่องดี อย่าคิดมากเลยจุดเทียนและร้องเพลงกันดีกว่า เดี๋ยวอาหารจะเย็นเสียก่อน”

        เมิ่งเถียนเฟินพยักหน้าด้วยท่าทีแข็งทื่อ “ใช่ นี่เป็นเรื่องดี…เรื่องดี…”

        เธอเอ่ยซ้ำๆ หลายครั้ง ความรู้สึกในใจค่อยๆ สงบลงแต่ในตอนที่มองอาหารเต็มโต๊ะ เธอก็บ่นอีกครั้งอย่างอดไม่ได้

        “มีเงิน…แต่จะสิ้นเปลืองแบบนี้ไม่ได้…”

        ซูเจี้ยนจวินพยักหน้าเช่นกัน เขาเห็นด้วยกับเรื่องนี้เป็นอย่างยิ่ง

        แม้ในใจของเขาจะยังคงตกใจ แต่สติกลับรับรู้อย่างชัดเจนอย่าบอกว่าพวกเขาไม่เคยเลี้ยงดูอินอินหลายปีที่ผ่านมาเลยต่อให้เลี้ยงตั้งแต่เล็กจนโต เงินของลูกอย่างไรก็เป็นเงินของลูก

        ลูกมีความสามารถ พวกเขาเป็นพ่อแม่ย่อมภาคภูมิใจ ในเวลาเดียวกันกลับหันมามองตนเองว่าเหตุใดไร้ความสามารถในการทำให้ลูกได้ใช้ชีวิตสุขสบาย

        ซูอินไม่รู้เลยว่าซูเจี้ยนจวินคิดเช่นนี้แต่คำพูดแค่ประโยคเดียวกลับทำให้เธอหมดความกังวลสุดท้ายนี้ลงได้

        เธอได้สารภาพเรื่องทรัพย์สินของตนเองเมื่อเผชิญหน้าเงินจำนวนมากขนาดนี้ บิดามารดาแท้ๆกลับไม่แสดงท่าทีโลภในทรัพย์สินเหล่านี้ ยังคงเหมือนเมื่อก่อนไม่เปลี่ยนแปลง

        “ที่แม่พูดมาก็ไม่ผิดค่ะ ต่อให้มีเงิน แต่สิ่งใดที่ควรประหยัดก็ต้องประหยัดแต่วันนี้สถานการณ์ต่างออกไป วันเกิดของแม่ หนูได้ทะเบียนบ้านคืนโฉนดครอบครองที่ดินก็ได้มา เรื่องมงคลตั้งสามอย่างมารออยู่ ก็ควรฉลองสักหน่อย”

        “เฮ้อ~”

        เมิ่งเถียนเฟินถอนหายใจยาว แต่สีหน้าปกปิดความสุขไว้ไม่มิด

        จุดเทียน ร้องเพลงวันเกิด อธิษฐาน…พวกเขาสี่คนนั่งล้อมโต๊ะกลางโซฟา ฉลองวันเกิดด้วยกันด้วยความรื่นเริง

        หลังจากร่วมฉลองวันเกิดอย่างมีความสุขซูอินยังคงพักฟื้นต่ออยู่ที่โรงพยาบาล

        อาการ “ป่วย”ของเธอดีขึ้นนานแล้ว แต่ยังเหลือผลข้างเคียงที่ห้วงมิติทิ้งไว้ ทางโรงพยาบาลได้ตรวจสอบในส่วนต่างๆและพบว่ายังไม่พ้นขีดอันตรายหยางอวี้หลานซึ่งเป็นหมอเจ้าของไข้จึงเสนอให้เธออยู่ที่โรงพยาบาลต่อเพื่อตรวจดูอาการ

        “อินอิน สิ่งที่เกี่ยวข้องกับสมองล้วนเป็นเรื่องใหญ่ ต่อให้ประหยัดแต่ก็ไม่ควรใช้กับเรื่องรักษาพยาบาล ฉันรู้ว่าเธอยังมีความรู้สึกต่อตระกูลหลิงแต่ข้อแรก การรักษาเป็นเรื่องสำคัญ ข้อสอง พวกเขาไม่ใช่ไม่มีเงิน…”

        ซูอิน : …

        ทำไมทุกคนต่างคิดว่าเธอยังรู้สึกผูกพันกับตระกูลหลิงให้สวรรค์เป็นพยาน ในใจของเธอคาดหวังอย่างยิ่งว่าตระกูลหลิงจะได้พบความโชคร้าย

        แต่การที่เธออยู่ที่นี่ต่อก็สามารถขุดหลุมฝังหลิงเมิ่ง

        ถ้าเช่นนั้นก็อยู่ต่อไป!

        เธอตัดสินใจอย่างรวดเร็ว ซูอินพักอยู่ที่ห้องหรูต่อไปและช่วยดูแลน้องชายตัวน้อยของเธอ

        เพราะถ้าเทียบกันแล้ว เขาต่างหากที่ได้รับบาดเจ็บ ตอนนี้เขาอายุสี่ขวบครึ่งอีกทั้งตั้งแต่คลอดออกมาสุขภาพก็ไม่ดีนักก่อนหน้านี้เมื่อเจอเหตุการณ์ที่ทำให้ช็อก เรียกว่าอาการรุนแรงได้เช่นกัน

        ระหว่างนี้ยังอยู่ในช่วงวุ่นวายกับการทำนาในหมู่บ้านตงผิงทำนากันเยอะ ก่อนหน้านี้เมิ่งเถียนเฟินอยู่ที่โรงพยาบาลเพื่อคอยดูแลสองพี่น้องมีเพียงซูเจี้ยนจวินที่ทำงาน เรื่องนี้ทำให้เมิ่งเถียนเฟินบ่นไม่น้อย

        อันที่จริงเรื่องทำนาในความหมายของซูอินคือให้คนอื่นทำโดยให้เช่าที่ดินเพราะอย่างไรในตอนนี้เธอก็ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน ทำไมต้องลำบากขนาดนั้น

        แต่เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ ก็ถูกเมิ่งเถียนเฟินปฏิเสธ

        “ทุกคนในชนบทต่างทำนาหากเป็นเหมือนคุณลุงเมิ่งของลูกที่ออกไปทำงานที่อื่นถือเป็นเพียงส่วนน้อยแม่กับพ่อของลูกทำการเกษตรมานาน ทำอยู่หลายปีก็คุ้นชิน ไม่คิดว่ามันเหนื่อยหรือพูดง่ายๆ คือ การได้ตรากตรำทำงานทำให้ในใจรู้สึกมั่นคง”

        ซูอิน : …

        เธอยังจะพูดอะไรได้อีก

        เมิ่งเถียนเฟินกลับชนบทไปทำงานซูอินพักอยู่ที่โรงพยาบาลต่อเพื่อดูอาการ และเธอก็จะได้ดูแลเจ้าตัวน้อยไปด้วย

        ในที่สุดน้ำพุแห่งจิตวิญญาณในห้วงมิติที่อัปเกรดก็สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้เสียที

        ในอ่างอาบน้ำของห้องพักผู้ป่วย เจ้าตัวน้อยยืนแก้ผ้าอยู่ในนั้นมือที่ไม่ค่อยมีเนื้อมีหนังปิดถั่วลิสงน้อยของตนเอง

        “พี่ครับ พี่พยาบาลบอกว่าตรงนี้ให้คนอื่นเห็นไม่ได้”

        ซูอินนำฝักบัวมาเปิดน้ำใส่อ่างห้องน้ำในห้องพักผู้ป่วยมีเครื่องทำน้ำอุ่น จึงสะดวกต่อการอาบน้ำของพวกเขาขณะที่เปิดน้ำอุ่น เธอได้ใส่น้ำพุแห่งจิตวิญญาณลงไปในสัดส่วนที่เหมาะสม

        “อืม พี่พยาบาลพูดถูก จุดที่สวมกางเกงในห้ามให้คนอื่นแตะต้องเด็ดขาดรวมถึงจุดที่ผู้หญิงสวมชุดชั้นในด้วย อันอันห้ามให้คนอื่นจับและอย่าไปจับของคนอื่นมั่วซั่วนะ”

        ดวงตาโตราวกับผลองุ่นแสดงท่าทีงุนงง แต่เขาก็เชื่อพี่สาวเขาครุ่นคิด จากนั้นจึงพยักหน้าแรงๆ

        “จำได้แล้วครับ”

        ทำไมถึงน่ารักเช่นนี้นะ

        เมื่อหนังศีรษะของเขาเปียกแล้ว ซูอินจึงบีบแชมพูสระผมใส่มือถูมือไปมาแล้วนวดศีรษะของเจ้าตัวน้อย

        “พี่ครับ ฟองฟองสนุกมากเลย~”

        เจ้าตัวน้อยชอบเล่นน้ำครั้งก่อนอวี๋ฉิงมาเยี่ยมได้ให้ปืนฉีดน้ำแก่เขาสองพี่น้องจึงอาบน้ำในห้องน้ำอย่างมีความสุข

        ในเวลาเดียวกันที่สถานีของหน่วยสำรวจซึ่งอยู่ห่างจากเมืองผิงไปราวๆหนึ่งร้อยไมล์

        ผมของฉินหล่างเปียกชื้นทั่วศีรษะ เขาสวมเสื้อกล้ามและกางเกงขาสั้นเผยให้เห็นร่างกายที่มีสัดส่วนสวยงาม กล้ามเนื้อที่ไม่แน่นจนเกินไปและอยู่ในช่วงที่ฮอร์โมนเพศชายกำลังพลุ่งพล่าน

        เขาถือกะละมังล้างหน้ากลับห้องพัก เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูก็ถูกชายหนุ่มที่มีท่าทีอ่อนหวานคนหนึ่งขวางไว้

        “อ้าว กลับมาแล้วหรือ”

        “อืม”

        “ผมกลับมาก่อนคุณสองวัน การสำรวจครั้งนี้ราบรื่นมากต้องขอบคุณสำหรับงานก่อนหน้านี้ที่คุณทำไว้ หัวหน้าฉิน ขอบคุณมากจริงๆ”

        ท่าทีของชายหนุ่มอ่อนหวานผู้นี้แสดงอาการยั่วยุและพึงพอใจ

        ฉินหล่างเหลือบมองนาฬิกาปาเต๊ะ ฟิลลิปที่อยู่บนข้อมือของชายตรงหน้า“ยินดีกับหัวหน้าหวงด้วยนะครับที่การสำรวจราบรื่นดี”

        “เอาละ ผมต้องรีบไปรายงานหัวหน้าถึงภารกิจครั้งนี้ ผมไปก่อนนะ”

        ชายหนุ่มอ่อนหวานผู้นั้นหมุนตัวเดินออกไปฉินหล่างดันประตูเข้าไปในห้องพัก กะละมังล้างหน้าถูกวางลงแรงๆ

        ครั้งก่อนที่ไปสำรวจทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือเขาสำรวจไปจนใกล้เสร็จแล้ว เหลือเพียงแค่เขียนรายงาน

        เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ พิงบนโต๊ะเขียนหนังสือ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาครั้งนี้เขาออกไปทำงานราวๆ ครึ่งเดือน มีข้อความและโทรศัพท์เข้ามากมาย เขาค่อยๆทยอยอ่าน และไล่ตอบกลับสั้นๆ

        ไม่นานเขาก็เลื่อนมาเจอข้อความของซูอิน

        เนื้อหาในข้อความพูดถึงเรื่องกองทุนการกุศลโดยบอกว่าเงินห้าพันหยวนของเขาถูกนำไปใช้แล้วอีกทั้งแจกแจงอย่างละเอียดว่าบริจาคให้ใคร และแนบชื่อกับข้อมูลผู้ติดต่อมาให้ด้วยข้อความนี้ยาวมาก เนื่องจากจำนวนตัวอักษรถูกจำกัด ทำให้แบ่งเป็นสามข้อความ

        เขาอ่านข้อความทีละคำอดไม่ได้ที่จะนึกถึงใบหน้าสดใสราวกับดอกลิลลี่บนหุบเขาสูง

        และทำให้เขาอารมณ์สดใสมากขึ้นด้วย

        จากวันที่ได้เข้าร่วมทีมสำรวจ เขาตัดสินใจแล้วว่าจะอุทิศชีวิตนี้ให้กับงานด้านธรณีวิทยาใครออกหน้าไม่สำคัญ สิ่งสำคัญที่สุดคือการสำรวจเป็นไปอย่างราบรื่น

        สำหรับตัวเขา ไม่ใช่คนเที่ยงตรงมากขนาดนั้นมีตระกูลฉินคอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง มันควรเป็นความดีความชอบของเขาหวงเจ๋อไม่ควรได้รับมันไป

        เมื่อเข้าใจในส่วนนี้อย่างชัดเจนแล้ว เขาจึงกระจ่างแจ้งในทันที

        “รับทราบ”

        เมื่อตอบกลับไปแล้ว เขาจึงเลื่อนหน้าจอลงมาก็เห็นข้อความของหลินเฉวียน เมื่อได้อ่านเขาก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง

        ทำไมเกิดเรื่องอีกแล้ว

        เมื่อรู้สึกตัวอีกทีก็พบว่าตนเองกดปุ่มโทรออกไปแล้ว

        อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์หลินเฉวียนกล่าวราวกับรายงานภารกิจเขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในระยะนี้แบบกระชับ น้ำเสียงแสดงความเคารพ

        “ตอนนี้ล่ะ”

        “อินอินติดต่อนักข่าว ทำให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่ แต่สองสามวันมานี้จู่ๆเรื่องก็เงียบไป คุณชายหลินครับผมได้ยินมาว่าหลิงจื้อเฉิงมีความสามารถอย่างไม่คาดคิด เขาไปติดต่อคนในมณฑลผมตรวจสอบแล้ว เหมือนกับว่าคนคนนี้จะอยู่ในหน่วยสำรวจของคุณ และเพื่อเรื่องนี้เขาได้มอบนาฬิกาปาเต๊ะ ฟิลลิปให้โดยเฉพาะด้วยครับ”

        หน่วยสำรวจ นาฬิกาปาเต๊ะ

        ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ปรากฏขึ้นต่อหน้าฉินหล่างทันที

----------------------------------------------------------------------------

[1] ต้าต้าเจวี่ยนหมายถึง ชื่อขนมยี่ห้อหนึ่งที่มีหน้าตาเหมือนกับขนมเยลลี่เทปในไทย