ห้าโมงเย็น
"ขนาดเปิดเทอมวันแรกนะ อาจารย์ยังอัดเนื้อหาตรงเวลาขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดถึงอนาคตเลยอะ"ริสาบ่นหลังจากเดินออกมาจากห้องเรียนด้วยความเหนื่อยล้าพอสมควร นั่งหลับไปก็หลายที
"ปวดหัวจริงๆ เย็นนี้ไปหาอะไรกินกันปะ อยากกินอะไรเย็นๆ"น้ำหนึ่งเห็นด้วย เธอก็กุมขมับแล้วรู้สึกหมดแรง แต่ยังไม่ทันที่จะได้คำตอบอะไรกลับไปก็ต้องหันไปเห็นพี่ชายที่เดินเข้ามาหาน้องสาวั้แ่เธอเดินออกมาจากตึกเรียน
"เป่าเปา"
"พี่เปอร์ เลิกแล้วหรอคะ"
"เลิกั้แ่สี่โมง แต่รอเราอยู่"เปอร์ตอบน้องสาว แต่ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้จะรอเพื่อนไปส่งเธอกลับห้อง
"มีอะไรหรอคะ จะไปไหนกันเนี่ย"เป่าเปามองไปยังกลุ่มเพื่อนของพี่ชายก็เห็นว่าพวกเขากำลังนั่งรออยู่เช่นกัน
"พี่จะไปเตะบอลกับพวกไอ้อิฐ เลยจะถามว่าเปาจะไปด้วยกันไหม"เขาพูดแล้วก็ทำหน้าตื่นเต้นอยากจะให้น้องสาวไปนั่งเชียร์เขาเตะบอลกับเพื่อนๆ
"เปามีงานต้องทำน่ะค่ะ วันนี้อาจารย์ให้สรุปรายงานมา"เธอตอบแล้วก็หันมองเพื่อนอีกสองคน
"อ๋อ แล้วจะให้พี่ไปส่งก่อนไหม?"เขาถามแล้วก็ก้มหน้ามองนาฬิกา เวลายังเหลืออยู่
"ไม่เป็ไรค่ะพี่เปอร์ เปากลับได้น่า ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ วันนี้ริสาเอารถมา เดี๋ยวไปกับริสาก็ได้"
"ริสาเอารถมาเหรอ?"เพื่อความแน่ใจเปอร์หันมาถามคนด้านข้างที่ชอบเขินเขาเป็ประจำ
"ใช่ค่ะพี่เปอร์ ไม่ต้องห่วงนะคะ เดี๋ยวเราไปแวะกินของหวานแล้วริสาจะไปส่งให้ถึงห้องเลยค่ะ"คนพูด พูดไปก็หน้าแดงตัวบิดไปมา เปอร์ที่รู้อยู่แล้วว่าริสาคิดอะไรก็ได้แต่มองแล้วยิ้ม แต่ไม่เคยคิดจะจีบเพื่อนของน้องสาว เพราะเขาเองก็รู้ดีว่าตัวเองยังไม่พร้อมหยุดที่ใครเหมือนกัน
"ถ้างั้นพี่ฝากด้วยนะ"เปอร์บอกก่อนจะเอื้อมมือมาลูบผมริสา ยิ่งทำให้เธอยิ้มแบบเก็บอาการไม่อยู่ ทั้งน้ำหนึ่งและน้องสาวอย่างเป่าเปาเองก็ได้แต่ยืนยิ้มเอ็นดู
"รับทราบค่ะ"
"ยังไงก็โทรหาพี่ด้วยนะคะ"เปอร์หันมาพูดใส่น้องสาวแล้วดึงมาหอมหน้าผากเป็เื่ปกติ
"ค่ะพี่เปอร์"เป่าเปาตกลงอย่างง่ายดาย พี่ชายถึงได้ยอมไปกับเพื่อนของเขา แม้ว่าจะห่วงน้องมากแต่เขาก็ไม่อยากทำให้เป่าเปารู้สึกอึดอัดเกินไป
"เขินอะ"
"น้อยๆ หน่อย"น้ำหนึ่งหันไปหยิกแขนริสาทันที เป่าเปาไม่ว่าหรอกถ้าพี่ชายจะคบใคร เพื่อนของเธอหรือใครก็ได้เธอไม่ติด
"ก็พี่เปอร์หล่อนี่"ริสาพูดแล้วก็จับมือเป่าเปาเดี๋ยวนั้น ก่อนที่ทั้งสามคนจะพากันเดินไปที่รถเพื่อออกไปหาของหวานทาน ทานเสร็จก็กลับมาส่งเป่าเปาถึงที่หอพักที่เธออยู่ ซึ่งไม่ห่างจากมหาวิทยาลัยเท่าไหร่นัก
หอพักวีไลฟ์
ตึก
เสียงประตูห้องถูกเปิด เป่าเปาแตะคีย์การ์ดเหมือนเคย ก่อนจะเก็บมันลงกระเป๋า ทันทีที่ผลักประตูเข้ามาก็เห็นเพื่อนสนิทของตัวเองนอนอยู่ แต่กลับต้องถอยหลังออกจากห้องเมื่อมันมีบางสิ่งบางอย่างอยู่บนเตียง
"เฮือก"
"เป่าเปา เฮ้ย"คนในห้องร้องเสียงหลงด้วยความใ แต่คงไม่สู้คนที่เพิ่งมาใหม่แล้วต้องมาเห็นอะไรแบบนี้
"น็อตแต่งตัวก่อน"เอวารีบบอกผู้ชายที่เธอกำลังมีอะไรด้วยทันที ก่อนที่เธอจะลุกและหยิบผ้าขนหนูมาพันตัว ส่วนเป่าเปาใช็อคจนตาตั้งไปแล้ว มือสองข้างเอาปิดตาเดี๋ยวนั้น
"นี่มันอะไรเนี่ยเอ"เป่าเปาถามแบบไม่เอามือออก
"คือ ฉันขอโทษ ฉันไม่คิดว่าแกจะกลับมา นึกว่าจะไปกับพี่เปอร์แบบทุกทีอะ เข้ามาก่อนนะ"เอวาบอกแล้วจับมือเป่าเปาให้กลับเข้ามาในห้องที่เธอสองคนนั้นอยู่ด้วยกัน แต่เอวากลับพาแฟนของเธอมามีอะไรด้วยบนเตียงที่สองคนนอนด้วยกัน
"เรากลับก่อนนะ"ชายผิวแทนเอ่ย ก่อนจะคว้ากระเป๋าออกไปในทันที ทำให้เป่าเปานั้นทำหน้าเหวอไม่หาย
“ใมากเลยใช่ไหม ฉันขอโทษนะ”เอวาบอกแล้วก็รีบจับเป่าเปามานั่งลงบนเตียง
“ใสิ”จะไม่ได้ใได้ยังไงในเมื่อเป่าเปาไม่เคยมีอะไรกับใครแล้วต้องมาเห็นภาพชวนสยิวแบบนี้
“อ๊า ก็ต้องใเป็ธรรมดาสินะ ก็เพื่อนฉันไม่เคยมีอะไรกับใคร ขนาดแฟนยังไม่เคยมีเลยนี่นา”เอวาดึงสถานการณ์แล้วพยายามที่จะทำให้เป่าเปาอารมณ์ดี ซึ่งมันก็ได้ผลเพราะเธอไม่เคยโกรธใคร
“ป้องกันไหม”เป่าเปาเป็ห่วงก็เลยถาม เื่เพศสัมพันธ์เป็เื่ที่เข้าใจได้ เธอเลยไม่โกรธแค่กลับรู้สึกผิดแทนที่มาขัดจังหวะเพื่อนสนิท
“ป้องกันสิ”เอวาพยักหน้าอย่างรวดเร็ว
“แล้วเจ็บรึเปล่า”เป่าเปาถามต่อเพราะเธอแอบได้ยินเพื่อนตัวเองร้องครางเหมือนจะเจ็บ
"ไม่เจ็บ ฟินจะตาย แล้วยังไง ไปเรียนมามีงานอะไรหรือเปล่า"เอวาอธิบายพลางทำหน้าชอบใจ ก่อนจะเดินมาสวมเสื้อผ้าต่อหน้าต่อตาเป่าเปาที่คุ้นชินกับเธอไปแล้ว
"มีนะ อาจารย์ให้สรุปรายงานที่สอนมาวันนี้ ฉันก็เลยอัดวิดีโอมาเผื่อแกแล้วเพราะอาจารย์ไม่ได้เช็คชื่อ"เป่าเปาบอกก่อนจะเดินมาวางกระเป๋าลงที่โต๊ะทำงานภายในห้องของเธอ จากนั้นก็เปิดไอแพดของตัวเองเพื่อให้เอวาเห็นคลิปที่อาจารย์สอนในวันนี้
"น่ารักที่สุดเลยยยย"เอวารีบเดินมากอดมาฟัดเหมือนที่ชอบทำ เป่าเปาเองก็ชินไปหมดแล้วเลยยอมให้กอดส่วนเ้าตัวก็นั่งจดรายงานตามที่อาจารย์สั่งมา เอวาเองก็จดไป ฟังไป และกินมื้อเย็นไปด้วยกัน ทุกอย่างก็เหมือนชีวิตของนิสิตปีหนึ่งที่เรียน ทำงานส่ง วนลูปอยู่แบบนั้น แต่เชื่อเถอะว่าชีวิตของเป่าเปาจะไม่ได้สงบสุขเหมือนเก่าอีกต่อไป