ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        ล่าสัตว์? คิดจะวางแผนอะไรอีกเล่า?

        คำถามพลันปรากฏขึ้นในหัว หรือฮ่องเต้หมิงจะติดนิสัยจากตอนอยู่บ้านดังนั้นจึงมาล่าสัตว์ที่ต้าจิ้น?

        “ได้ ข้ารู้แล้วเจ้าจงกลับไปทูลท่านอ๋องว่าข้าจะตระเตรียมทุกอย่างเอง”

        ดูเหมือนนางจะต้องติดสอยห้อยตามไปด้วยสินะ

        ชิงหูครุ่นคิดขณะมองด้านนอกประตู ร่องรอยของความสงสัยถูกวาดในดวงตา

        “เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่?”

        ตอนที่ข้าออกไปข้างนอกวันนี้ ข้าได้เห็นสัญลักษณ์ของเถาฮวาอู๋มีเพียงคนของเถาฮวาอู๋เท่านั้นที่จะรู้จักสัญลักษณ์นี้”

        หลินเมิ้งหยาคิดไม่ถึงเลยว่าเถาฮวาอู๋ที่สงบเงียบมานานจะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง

        “เจ้าสามารถสืบให้ข้าได้หรือไม่ว่าพวกเขามีจุดมุ่งหมายใด?”

        ชิงหูเคยบอกว่านักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋ไม่มีทางมาที่เมืองหลวงได้ง่ายๆ

        น่าแปลก ทั้งที่รังของพวกเขาอยู่แถบชานเมืองของเมืองหลวงแต่พวกเขากลับถูกเตือนว่าห้ามไม่ให้เปิดเผยตัวที่เมืองหลวงอีกทั้งห้ามก่อเรื่องในเมืองหลวงเด็ดขาด

        หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด ควรระวังตัวเอาไว้ก่อน

        “ได้ หลังจากนี้อีกสองชั่วโมง ข้าจะนำข้อมูลกลับมาให้เจ้า”

        แม้ปกติชิงหูจะมีท่าทางไม่เอาอ่าวแต่เรื่องงานกลับพึ่งพาเขาได้มากที่สุด

        เมื่อเขาพยักหน้า ร่างของเขาก็หายไป

        ไม่นาน คำสั่งจากไท่จื่อก็มาถึง

        นอกจากหลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้แล้ว เจียงหรู๋ฉินหลินเมิ้งหวู่จำต้องเข้าร่วมการล่าสัตว์ด้วย

        หรือยังไม่คิดยอมแพ้เรื่องดูตัวในงานวันนั้นดังนั้นจึงคิดจะจับคู่ในงานล่าสัตว์อีกครั้ง

        หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด จะต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ

        “เย่ อยู่หรือไม่?”

        ทันทีที่สิ้นเสียงของหลินเมิ้งหยา ร่างของเย่พลันปรากฏตรงหน้า

        เจ้าพวกมีวิทยายุทธ์ขั้นสูงพวกนี้นี่หนา คิดอยากจะโผล่ก็โผล่คิดอยากจะหายก็หาย โชคดีที่นางมิใช่คนขวัญอ่อน

        “ข้าน้อยอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ เชิญพระชายารับสั่งมาได้”

        เย่ยังคงมีท่าทางเย็นชาบางทีใบหน้าภายใต้หน้ากากเองก็คงเย็นชามิแพ้กัน

        “ข้าอยากยืมคนของเจ้าสักคนหนึ่ง วันมะรืนจะต้องไปงานล่าสัตว์ข้าอยากพาทุกคนในตำหนักไปด้วย เจ้าสามารถหาคนมาเฝ้าตำหนักของข้าได้หรือไม่?”

        หากมีคนคิดจะทำเรื่องอะไรลับหลังแล้วละก็ คนผู้นั้นอาจขัดขวางแผนการของคนเหล่านั้นได้

        นางมิอยากปล่อยให้คนในตำหนักต้องได้รับบาดเจ็บดังนั้นท่ามกลางสถานการณ์ลุ่ม ๆ ดอน ๆ เช่นนี้ นางจำต้องปกป้องดูแลทุกคน

        “พระชายาได้โปรดวางใจ องครักษ์ลับจะถูกส่งมาเฝ้าตำหนักของพระชายา”

        เย่ส่งเสียงหนักแน่นเพียงได้ยินก็รู้ได้ว่าเขาเป็นคนสามารถพึ่งพาอาศัยได้

        หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง หากมีเย่อยู่ตำหนักของนางจะต้องปลอดภัยอย่างแน่นอน

        “ดี เช่นนั้นข้าก็วางใจ”

        เมื่อคิดๆ ดู หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าหากปล่อยพระสนมเต๋อเฟยอยู่ที่จวนเพียงคนเดียวจะต้องเหงามากอย่างแน่นอนดังนั้นนางที่เป็นสะใภ้ควรเข้าไปถวายคำนับ

        “เข้ามา ไปตำหนักหยาเสวียน”

        เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียว เวลาผ่านไปแล้วถึงสองวัน

        เมื่อถึงรุ่งสางหลินเมิ้งหยาที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วพาสาวใช้ทั้งสี่และหลินจงอวี้ออกจากประตูไป

        “ทูลพระชายา ท่านอ๋องตามไท่จื่อและองค์รัชทายาทล่วงหน้าไปก่อนแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

        เสี่ยวซีคนหนึ่งเข้ามากราบทูล

        หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง

        “ดี ข้ารู้แล้ว ออกเดินทางได้”

        “ไป”

        หลินขุ๋ยติดตามหลงเทียนอวี้ไป พ่อบ้านเติ้งติดตามหลินเมิ้งหยา

        รถม้าหรูหราสง่างามโลดแล่นบนถนนใหญ่ปรากฏเป็นภาพเบื้องหลังอันสวยงาม

        ราษฎร์พากันออกมาดูความสวยงาม

        “นายหญิง ไม่มีคนอยู่เฝ้าตำหนักเช่นนี้จะไม่เป็นอะไรจริงหรือเจ้าคะ?”

        ป๋ายจีที่มักสงบนิ่งตลอดเวลารู้สึกดีใจที่ได้ออกมาเที่ยว

        ทุกครั้งนางจะต้องอยู่เฝ้าตำหนักแต่ครั้งนี้ตำหนักกลับว่างเปล่าไร้ผู้คน นางกังวลว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น

        “จะเกิดอะไรได้เล่า? วางใจเถิด ข้าเตรียมการเอาไว้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเกรงว่าการเดินทางในครั้งนี้มิได้ราบรื่นอย่างที่ควรจะเป็น”

        ชิงหูปะปนอยู่กับเหล่าองครักษ์เพื่อคุ้มครองอารักขาหลินเมิ้งหยาบนรถม้า

        รายงานที่เขาได้รับเมื่อวานคือนักฆ่าทุกคนล้วนไปรอท่าอยู่ที่เขาหลิงจู

        แม้เป้าหมายอาจจะไม่ใช่หลินเมิ้งหยาแต่ถึงกระนั้นกลอุบายก็ถูกวางเอาไว้แล้ว

        เพื่อความปลอดภัยของทุกคน หลินเมิ้งหยาจึงเตรียมการเอาไว้ล่วงหน้า

        “นั่นซิ พี่ป๋ายจีวางใจเถิด หากพี่สาวพูดว่าเตรียมการเอาไว้แล้วจะต้องไม่เป็นอะไรอย่างแน่นอน”

        หลินจงอวี้ช่วยพูด วันนี้เขาสวมใส่ชุดขนจิ้งจอกสีขาวที่ป๋ายจีทำให้

        เสื้อผ้าชุดนี้ขับให้เขาหล่อเหลาราวกับหยก

        “ใช่แล้ว คนในจวนของเราควรออกมาเที่ยวเล่นบ้างวันนี้พวกเรามาผ่อนคลายด้วยกันเถอะ”

        หลินเมิ้งหยาที่นั่งอยู่มุมหนึ่งพลิกอ่านหนังสือ

        แม้จะไม่รู้ว่าฮ่องเต้หมิงมีวัตถุประสงค์อันใดแต่ถึงกระนั้นก็มิอาจหลีกเลี่ยงได้

        ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีความสุขของป๋ายจื่ออีก

        รถม้าของจวนอวี้คันไม่เล็ก ทั้งหกคนนั่งได้สบาย ๆ

        หลินจงอวี้กลับรู้สึกเบื่อหน่าย เขาอยากขอออกไปขี่ม้า

        บอกให้พ่อบ้านเติ้งตระเตรียมก่อนที่ม้าสีแดงดั่งลูกพุทราจะถูกจูงเข้ามา

        “นายน้อยอวี้ ม้าตัวนี้ชื่อเลี่ยฮั่วเป็นม้าที่ท่านอ๋องเตรียมไว้ให้ท่านเป็นพิเศษ งดงามเป็นอย่างยิ่ง”

พ่อบ้านเติ้งเอ่ยอธิบายอยู่นอกรถม้า

        หลินจงอวี้ชื่นชอบเป็นอย่างมาก ลูบไล้หัวม้า ทันทีที่พลิกตัวขึ้น

        มองดูม้าสีแดง ด้านบนคือคุณชายตัวน้อยมุมปากของหลินเมิ้งหยาพลันหยักยิ้มเล็กน้อย

        คำพูดของพ่อบ้านเติ้งทำให้หัวใจของนางอบอุ่น

        ตระเตรียมเอาไว้ให้เป็นพิเศษ?

        ที่แท้ หลงเทียนอวี้ล้วนใส่ใจคนในตำหนักของนางทุกคน

        “ท่านอ๋องดีกับนายหญิงมากจริงๆ”

        ป๋ายจีเป็นคนใส่ใจรายละเอียดเพียงได้เห็นสีหน้าของพระชายาก็รู้ได้ทันทีว่านางกำลังคิดอะไร

        “มีแต่คนบอกว่าท่านอ๋องเป็นคนเย็นชา แต่ในสายตาของหนู่ปี้[1]ท่านอ๋องดีกับพระชายามากเหลือเกินพระชายาไอเพียงสองครั้งก็รีบจัดหายาชวนป๋วยปีแป่ก่อ[2]มาให้เมื่ออากาศเย็น ภายในห้องครัวเล็กมีฟืนไฟตระเตรียมเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว  พระชายาชอบกินอะไรก็จัดหามาให้ แม้แต่น้ำแข็งที่มีราคาสูงเสียดฟ้าเองก็ถูกเตรียมไว้ในห้องเย็นพวกหนู่ปี้ล้วนอิจฉาความรักความเมตตาที่ท่านอ๋องมอบให้พระชายาเหลือเกินเจ้าค่ะ”

        หลินเมิ้งหยาไม่เคยรู้เลยว่าหลงเทียนอวี้จะทำเพื่อนางมากมายถึงเพียงนี้

        รอยยิ้มที่มุมปากพลันอ่อนโยนมากขึ้น

        แต่ถึงอย่างไร นางก็มิอาจเทียบกับท่านหญิงหลินหลางได้

        อยากรู้เหลือเกินว่าหัวใจของหลงเทียนอวี้จะมีพื้นที่ว่างให้นางสักนิดหรือไม่?

        วางหนังสือในมือลง เลื่อนสายตามองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง

        หลินเมิ้งหยาถอนหายใจ นางและเขาอาจไม่มีวาสนาต่อกัน

        แต่ถึงกระนั้นพวกนางก็ยังเป็นเพื่อนกันได้ใช่หรือไม่?

        เช่นนั้นนางจะคิดมากให้รกสมองเพื่อสิ่งใดกัน?

        มองหลินจงอวี้ที่กำลังขี่ม้าด้วยความสนุกสนาน หลินเมิ้งหยาตัดสินใจล้มเลิกที่จะหาความวุ่นวายให้สมอง

        เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว

        รถม้าโคลงเคลง แล่นไปบนถนนอยู่นานในที่สุดก็เดินทางมาถึงภูเขาหลิงจูอันเป็นเขตล่าสัตว์ของฮ่องเต้

        แม้จะเป็นป่าทึบ แต่มีทุ่งหญ้าโล่งกว้างที่ตีนเขา

        ทุกคนล้วนหาที่ตั้งกันบริเวณตีนเขา

        แม้จะเดินทางอย่างยากลำบากตลอดทั้งวัน แต่ถึงกระนั้นความกระตือรือร้นของพวกบุรุษจึงมิได้จางหายไปเลย

        ทันทีที่มาถึงเขตล่าสัตว์ มีคนจัดเตรียมงานเลี้ยงเล็กๆรออยู่ก่อนแล้ว

        หลินเมิ้งหยาเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะพาสาวใช้ไปยังกระโจมที่ถูกกางไว้ก่อนแล้ว

        “ท่านอ๋อง พระชายามาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

        หลินขุ๋ยกระซิบที่ข้างหูของหลงเทียนอวี้ หลงเทียนอวี้วางแก้วเหล้าในมือก่อนจะหันมองทางด้านหน้ากระโจม

        พวกบุรุษทั้งหมดล้วนเปลี่ยนเป็นชุดเกราะหนังกันหมดแล้ว

        รูปงามสง่า อีกทั้งยังหล่อเหลากว่าพวกบุรุษในเมืองหลวง

        ส่วนพวกสตรีแต่งตัวแตกต่างกันออกไปบางคนสวมใส่กระโปรงยาวประหนึ่งเทพธิดา

        แต่ส่วนใหญ่เปลี่ยนเป็นชุดขี่ม้าที่สะดวกสบายและรัดกุมกว่ามาก

        ทว่าหลินเมิ้งหยากลับโดดเด่นที่สุด

        ด้านหน้ากระโจม ร่างบางสวมใส่ชุดสีแดงดึงดูดสายตาทุกคู่

        บนชุดสีแดงปักดิ้นทองลายดอกโบตั๋น ส่งผลให้เรือนร่างอรชรอ้อนแอ้นของนางยิ่งดูงดงามมากขึ้น

        เส้นผมถูกรวบและประดับไว้ซึ่งมงกุฎหยกสีม่วง

        แตกต่างจากท่วงท่าสง่างามในเวลาปกติตอนนี้หลินเมิ้งหยางดงามมีเสน่ห์จนมิอาจมีใครละสายตาไปจากนางได้

        “พี่หาน พี่สะใภ้สามหาได้เหมือนพระชายาไม่แต่นางเหมือนแม่ทัพหญิงมากกว่า”

        ข้างกายของหลงชิงหานคือเด็กสาวหน้าขาวปากแดงคนหนึ่ง

        เด็กสาวอายุเพียงสิบสองสิบสามปีเท่านั้น ทว่าหน้าตาน่ารักน่าชังแต่ถึงกระนั้นกลับส่งความรู้สึกเย่อหยิ่งออกมาเล็กน้อย ในอนาคตจะต้องทำให้เหล่าบุรุษยุ่งยากลำบากใจอย่างแน่นอน

        “เจ้าคงไม่รู้สินะว่าพี่สะใภ้ท่านนี้เก่งกาจเหนือมนุษย์”

        หลงชิงหานยกพัดขึ้นปิดบังใบหน้าทว่าเขากลับไม่อาจเก็บซ่อนความตื่นตะลึงเอาไว้ได้

        เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าสตรีจะสามารถมีความหล่อเหลาเช่นบุรุษได้เช่นนี้

        หยินและหยางรวมเข้าหากันอย่างสวยงามแม้แต่เขาเองยังอดที่จะรู้สึกกระชุ่มกระชวยไม่ได้

        ขณะเดียวกัน เขารู้สึกอิจฉาพี่สามขึ้นมา

        “พระชายาอวี้เสด็จ...”

        ขันทีร้องประกาศแสดงตัวตนของหลินเมิ้งหยา

        ส่งยิ้มอ่อนหวาน หลินเมิ้งหยาเดินเข้าไปหยุดข้างกายหลงเทียนอวี้

        “ท่านอ๋อง”

        ริมฝีปากอ้าออก กลิ่นเหล้าคละเคล้าอยู่ในคำพูดทำให้คนฟังรู้สึกเมามาย

        “นั่งเถิด”

        หลงเทียนอวี้พยักหน้า แต่กลับไม่รู้สึกประหลาดใจ

        ทว่า ร่องรอยของความตกตะลึงปรากฏขึ้นในนัยน์ตาของเขา

        ชายาของเขา ทำให้ทุกคนรู้สึกอิจฉา

        “ฮ่าๆ ทุกครั้งที่ได้เห็นชายาของน้องสาม ก็อดรู้สึกตกตะลึงไม่ได้น้องสามโชคดีเหลือเกิน ข้าขอดื่มให้เจ้าหนึ่งจอก”

        ไท่จื่อดื่มเหล้าเข้าไปหลายจอกแล้วดังนั้นเสียงจึงอ้อแอ้ประหนึ่งคนเมา

        โชคดีที่ที่นี่มิใช่งานเลี้ยงอย่างเป็นทางการดังนั้นหากใครได้ยินคงคิดว่าสองพี่น้องแซวกันเล่นแต่เพียงเท่านั้น

        หลินเมิ้งหยาหุบยิ้ม แต่มิได้ตอบกลับใด ๆ

        นัยน์ตาเผยให้เห็นร่องรอยของความเย็นชาคนบ้ากามเช่นนี้จะขึ้นครองราชย์ได้อย่างไร?

        “ไท่จื่อเอ่ยชมมากเกินไป ข้าว่าสตรียิ่งสวย ยิ่งอันตราย”

[1]หนู่ปี้ คือคำที่ข้ารับใช้แทนตัวเอง แปลว่าบ่าว

[2]ชวนป๋วยปีแป่ก่อ คือ ยาแก้ไอ