ข้ามาทำฟาร์มในโลกเซียน

ภาพน่าเหลือเชื่อตรงหน้า ทำให้คนของสำนักฮั่วชิงตะลึงงันอยู่นาน...

ล้อกันเล่นหรืออย่างไร!

หากพวกเขาไปเที่ยวบอกใครต่อใครว่าเห็นคนธรรมดาคนหนึ่ง สามารถจับอสูรมารระดับแดนสร้างแก่นมาต่อยได้ คนอื่น ๆ คงต้องคิดว่าพวกเขาเสียสติเป็นแน่ และต้องไล่ให้พวกเขาไปหาหมออย่างแน่นอน

แต่นี่มันบ้าไปแล้วกระมัง สตรีธรรมดาผู้หนึ่งต่อยคน…ไม่ใช่สิ ต่อยอสูรมารระดับแดนสร้างแก่นตัวหนึ่งยังไม่พอ ยังบิดหูอสูรมารตัวนั้นให้มันนำทางไป เพื่อตามหาอสูรมารระดับแดนสร้างแก่นตัวอื่น ทั้ง ๆ ที่มันมีพลังแข็งแกร่งและน่าสะพรึงกลัว แต่กลับหวาดกลัวคนธรรมดาจนตัวสั่นเทา 

จากนั้นอสูรมารระดับแดนสร้างแก่นทั้งหมดต่างก็ก้มหน้าลง พลางหมอบอยู่ตรงหน้าของสตรีธรรมดาผู้นี้ ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้านางด้วยซ้ำ บางตัวก็ทำท่าทางน่าสงสาร ส่วนบางตัวก็เชื่อฟังจนผิดวิสัย

นี่มันคือเรื่องจริงอย่างนั้นหรือ!!!

สิ่งที่น่าเหลือเชื่อก็คือ พวกเขาจำอสูรมารหนึ่งในนั้นได้! 

ขนที่สง่างามและแวววาว ท่าทางที่ทรงพลังและปราดเปรียว เห็นได้ชัดว่าเป็นสายเลือดบริสุทธิ์ นกชิงหลวนที่สูงส่งและลึกลับ!

ที่มาของชื่อ ‘สำนักฮั่วชิง’ ของพวกเขา มาจากอสูรที่บรรพจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักทำพันธสัญญาด้วยนั่นก็คือ ฮั่วชิงหลวน!

ฮั่วชิงหลวนในตำนานตัวนั้นทรงพลัง สวยสง่างาม และสูงส่ง แม้มันจะตายไปแล้ว แต่ลูกหลานและเปลวไฟที่สืบทอดมายังคงส่องแสงเจิดจ้าอยู่ในสำนักฮั่วชิงจนถึงทุกวันนี้ ซึ่งถือเป็นความภาคภูมิใจของสำนักพวกเขา!

อย่างไรก็ตาม ฮั่วชิงหลวนเป็นเพียงสายเลือดแยกของ ‘สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ชิงหลวน’ หาใช่ชิงหลวนที่แท้จริงไม่ พลังของลูกหลานมันจึงยิ่งอ่อนแอลงเรื่อย ๆ ฮั่วชิงหลวนรุ่นที่อยู่ตรงหน้านี้ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ เพราะสามารถตายได้ตลอดเวลา

ฮั่วชิงหลวนเป็นสัญลักษณ์ทางจิตวิญญาณของสำนักฮั่วชิง พวกเขาไม่สามารถสูญเสียมันไปได้ พวกเขาเองก็เคยขอความช่วยเหลือจากนิกายอวี่โซ่ว แต่นิกายอวี่โซ่วก็มีกฎของพวกเขาอยู่ นั่นคือ ‘ต้องตอบแทนด้วยราคาที่สมน้ำสมเนื้อ’ อีกฝ่ายจึงจะยื่นมือมาช่วย

และราคาที่นิกายอวี่โซ่วเสนอต่อสำนักฮั่วชิงไม่ใช่หินวิญญาณ ไม่ใช่สมบัติ แต่เป็น ‘ของวิเศษ’

เพื่อช่วยฮั่วชิงหลวน พวกเขาจึงตระเวนไปทุกหนแห่งเพื่อตามหาของวิเศษ

คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะได้พบนกชิงหลวนอีกตัวในที่ทุรกันดารเช่นนี้!

แต่สิ่งที่น่าเหลือเชื่อยิ่งกว่าคือ สายเลือดของนกชิงหลวนตัวนี้บริสุทธิ์กว่าฮั่วชิงหลวนในสำนักพวกเขาเสียอีก!

นี่มัน...

นี่มันคือที่เช่นไรกันแน่!?

เฉินเหมียวเหมี่ยวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ คลึงขมับของตนเองเล็กน้อย “อย่ามาแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ พันธุ์พืชของข้าเหลือเท่าใด?”

เหล่าอสูรยังคงนิ่งเงียบ เหมือนจะแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ให้ถึงที่สุด

เฉินเหมียวเหมี่ยวขบกรามแน่น “ตัวไหนที่กินพันธุ์พืชเหล่านั้นเข้าไป!”

เหล่าอสูร “…”

“ไม่ตอบงั้นหรือ?” เฉินเหมียวเหมี่ยวเลิกคิ้วสูง ก่อนจะเอ่ยอย่างสนุก “ไม่อยากตอบก็ไม่ต้องตอบ อย่างไรซะภูเขาของข้าก็ถูกเผาไปแล้ว พันธุ์พืชก็ถูกพวกเจ้าทำลายไปแล้ว ที่ดินผืนนี้ปลูกอะไรไม่ได้แล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ไม่สู้ตุ๋นพวกเจ้ากินซะน่าจะดีกว่า วันนี้มีแขกมาพอดี เชิญแขกกินเนื้อตุ๋น แล้วค่อยให้พวกแขกไปหาเรือนหลังใหม่ให้ข้าไม่ดีกว่าหรือ?”

ศิษย์สำนักฮั่วชิง “...” 

ไม่ ๆ ๆ พวกเราไม่กล้าหรอกนายหญิง!

เหล่าอสูร “อิ๋งอิ๋งอิ๋ง!!!”

‘สตรีผู้นี้ไร้หัวใจ!’

ดังคำกล่าวที่ว่า เพื่อประโยชน์ของตัวเอง อย่าลังเลที่จะทำลายผลประโยชน์ของผู้อื่น กระต่ายสีชมพูผันตัวเป็นพยานทันที มันยกอุ้งเท้าชี้ไปทางหมูที่พยายามแสร้งทำเป็นหมอบอยู่นิ่ง ๆ

“อิ๋งอิ๋ง...” ‘นายหญิง เป็นเจ้าหมู!’

หมู “...” 

บัดซบ เจ้ากระต่ายน่าชังตัวนี้กินเยอะที่สุดชัด ๆ!

เมื่อมีตัวแรกก็ต้องมีตัวที่สอง นกทั้งสองตัวก็ยกปีกขึ้นชี้ไปยังเจ้าหมู พลางส่งเสียงออกมาเบา ๆ

“จิ๊บจิ๊บ!”

“ชิ้วชิ้ว!”

‘ถูกต้อง เป็นเจ้าหมู!’

เป็นเจ้าหมูที่บอกว่าของเหล่านั้นล้วนเป็นของดี ต้องกินให้หมด ในนั้นมีไอวิญญาณ สามารถอิ่มท้องได้ พวกมันจึงพากันกินตาม

แต่เรื่องนี้ก็โทษพวกมันไม่ได้นะ เพราะหลังจากที่พวกมันตื่นขึ้นมา จู่ ๆ สายเลือดก็ถูกปลุก และกำลังหิวพอดี แต่ด้านนอกมีสายฟ้าฟาดลงมาไม่หยุด พวกมันจึงไม่สามารถออกไปหาอาหารได้ ทำได้เพียงกินเมล็ดพันธุ์และพืชวิญญาณที่นิกายเทียนเอี้ยนมอบให้เฉินเหมียวเหมี่ยว

จะว่าอย่างไรดี รสชาตินั่นธรรมดามากจริง ๆ

พวกมันคิดว่าตัวเองถูกปลุกสายเลือดแล้ว มีพลังแข็งแกร่งระดับแดนสร้างแก่นแล้วแท้ ๆ นายหญิงควรจะเอาใจพวกมันไม่ใช่หรือ ต่อให้พวกมันกินพืชพันธุ์ของนางเข้าไป นางไม่ควรโกรธพวกมันสิถึงจะถูก...คิดไม่ถึงว่าสิ่งที่นางตอบแทนจะเป็นการโดนอัดเช่นนี้ อิ๋งอิ๋งอิ๋ง

อสูรมารระดับแดนสร้างแก่นตัวไหนจะไร้ศักดิ์ศรีเท่าพวกเขาอีก?

ฮือฮือ...

แต่ตัวเดียวที่ไม่ได้ชี้ไปที่เจ้าหมูคือเจ้าวัวผู้ซื่อสัตย์ มันร้องออกมาเบา ๆ อย่างน่าสงสาร ใช้หัวถูไถไปมาที่มือของเฉินเหมียวเหมี่ยว เหมือนกำลังบอกว่า ‘นายหญิงอย่าได้โมโหไปเลย พวกเราผิดไปแล้ว’

เหล่าอสูรตัวอื่น “???”

บัดซบ ประมาทเกินไปแล้ว เจ้าวัวตัวนี้ดูเซ่อ ๆ คิดไม่ถึงว่าจะเจ้าเล่ห์เช่นนี้!

เจ้าหมู เจ้าวัว เจ้ากระต่าย และพวกเจ้านก เริ่มส่งเสียงแข่งกันขึ้นมา สุดท้ายก็เริ่มด่ากัน หากไม่ใช่เพราะมีผู้สงบศึกที่มีพละกำลังอันน่าสะพรึงกลัวอย่างเฉินเหมียวเหมี่ยวอยู่ด้วย เกรงว่าคงจะเกิดการตะลุมบอนขึ้นเป็นแน่

“พอได้แล้ว!”

เฉินเหมียวเหมี่ยวทุบไปที่เสาข้างกายอย่างแรงทันที ชุดคลุมขาวยังพันอยู่บนแขนของนาง จึงทำให้เสาต้นนั้นแตกกระจุย ช่างน่าตกใจยิ่งนัก!

เหล่าอสูรมารรวมถึงศิษย์สำนักฮั่วชิงต่างก็เงียบกริบพร้อม ๆ กัน เงียบเพื่อรอให้เฉินเหมียวเหมี่ยวเอ่ยต่อ

เฉินเหมียวเหมี่ยวคลึงที่หว่างคิ้วของตัวเอง แล้วเอ่ยกับศิษย์ของสำนักฮั่วชิง “พวกเจ้ามีเรื่องอะไร ข้าบอกให้พวกเจ้าพักอยู่ที่โถงด้านหน้าไม่ใช่หรือ?”

หลี่อวิ๋นกำลังคิดหาคำอธิบาย ทว่าสตรีใบหน้ากลม หรือก็คือบุตรสาวของเจ้าสำนักฮั่วชิง ตี๋ชิงเหยา จู่ ๆ ก็ก้าวมาด้านหน้า พลางโค้งคำนับให้กับเฉินเหมียวเหมี่ยวอย่างนอบน้อม ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ขออภัยด้วยเจ้าค่ะ นี่เป็นความผิดของเรา...ความจริงแล้ว ที่พวกเราออกจากสำนักมาในครั้งนี้ก็เพื่อต้องการหาของวิเศษ เห็นว่าเรือนของท่านอยู่ท่ามกลางสายฟ้าแต่กลับไม่เป็นอะไรเลย พวกเราจึงคิดว่า ที่นี่ต้องมีของวิเศษซ่อนอยู่เป็นแน่ จึงบุกเข้ามาโดยพลการ”

เฉินเหมียวเหมี่ยวหัวเราะเสียงเย็น “อย่างที่พวกเจ้าเห็น ข้าเป็นเพียงคนธรรมดา ไม่มีพลังวิญญาณ พวกเจ้าบุกเข้ามาโดยพลการเช่นนี้ คิดจะฆ่าคนเพื่อชิงสมบัติไปอย่างนั้นหรือ?”

ทุกคนใจกระตุกทันที นับจากนี้ไปเกรงว่าพวกเขาคงไม่รู้จักคำว่า ‘คนธรรมดา’ อีกแล้ว

“ไม่ไม่ไม่...” ตี๋ชิงเหยารีบส่ายหน้าไปมา “ไม่ใช่เจ้าค่ะ สำนักฮั่วชิงของเราไม่มีทางทำเช่นนั้น พวกเราเพียงต้องการหาของวิเศษ จากนั้นก็จะทำการแลกเปลี่ยนกับท่าน...”

“แลกเปลี่ยน ต้องการบังคับให้ข้าแลกเปลี่ยนด้วยงั้นหรือ อย่างไรซะข้าก็เป็นเพียงคนธรรมดาที่ไร้ไอวิญญาณ ดังนั้นพวกเจ้าจึงไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาใช่หรือไม่?”

เมื่อถูกเฉินเหมียวเหมี่ยวเปิดโปงแผนการ ตี๋ชิงเหยาก็อับอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี นางสะอึกสะอื้นออกมา “ขออภัยด้วย...ฮือฮือ...”

เรื่องน่าตกใจที่เกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าทำให้ตี๋ชิงเหยาทนไม่ไหวอีกต่อไป ไม่ว่าจะเป็นสายฟ้าในวันนี้ หรือกระต่ายสีชมพูที่พูดได้เมื่อครู่ ต่างก็น่ากลัวทั้งสิ้น

ในตอนแรกนางยังพยายามสะกดมันเอาไว้ได้ ทว่านาน ๆ เข้าเมื่อหนักขึ้นเรื่อย ๆ จึงได้ร้องไห้เสียงดังออกมา เฉินเหมียวเหมี่ยวถึงกับปวดหัวอย่างมาก

“เหตุใดเจ้าถึงร้องไห้เช่นนี้?”

“ฮือฮือ...ขออภัย...ข้าไม่มีวิธีแล้วจริง ๆ ขออภัย...ท่านช่วยมอบของวิเศษให้พวกเราได้หรือไม่ ข้าจะจ่ายเงินให้ ข้ามีเงิน ข้าจะให้ท่านหมดเลย ฮือฮือ!”

“...ไม่ว่าเจ้าจะเชื่อหรือไม่ แต่ข้าไม่มีสมบัติจริง ๆ”

“ฮือฮือ ขอร้องละ...ข้าคุกเข่าให้ท่านก็ได้ ท่านสงสารข้าเถอะนะ...ท่านมีฝีมือร้ายกาจเช่นนี้ ท่านยอมมอบให้ข้าเถอะนะ พวกเราหมดหนทางแล้วจริง ๆ...ท่านเป็นผู้แข็งแกร่ง ผู้แข็งแกร่งต้องมีเมตตาสิ ท่านช่วยเมตตาพวกเราสักครั้งเถอะ...”

ท่าทางราวกับผู้อ่อนแอของตี๋ชิงเหยา ทำให้เฉินเหมียวเหมี่ยวรู้สึกขันยิ่งนัก 

เฉินเหมียวเหมี่ยวกำลังจะเอ่ยบางอย่าง ทันใดนั้นร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งวิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าของนาง พลางเอ่ยด้วยท่าทางดุดัน “เจ้าอย่าบีบบังคับเหมียวเหมี่ยวของข้านะ”

เด็กน้อยมีท่าทางเกรี้ยวกราด ใบหน้าเล็กแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าคงแอบอยู่ด้านหลังมาพักใหญ่แล้ว

เฉินเหมียวเหมี่ยวมองด้วยความประหลาดใจ แต่เห็นม่อเสวียนหมิงถือผักป่าจานหนึ่งยืนอยู่ด้านหลังด้วย พลางพยักหน้าน้อย ๆ ให้นางแล้วเอ่ยขึ้น “ล้างผักเสร็จแล้ว กำลังรอเจ้าอยู่”

บุรุษหนุ่มยืนอยู่เงียบ ๆ ภายใต้แสงจันทร์ ทว่าเสียงที่ก้องกังวานและลอยมาตามลมนั้น กลับปัดเป่าความหงุดหงิดในใจของเฉินเหมียวเหมี่ยวไปจนสิ้นได้อย่างง่ายดาย

“อืม” เฉินเหมียวเหมี่ยวเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้ม “ลำบากเจ้าแล้ว ขอบคุณนะ”