ชีวิตคนท้องในวันสิ้นโลก

มะยมกับน้ำมลคุยกันอยู่นานมากจนงานจะเลิกอยู่แล้วธารินก็ยังคงไม่กลับมา จนเธอต้องขอตัวกับน้ำมลเพื่อไปเดินแฟนหนุ่มของตัวเอง ระหว่างที่เดินหาเธอรู้สึกเหมือนเห็นริน แต่อาจเป็นเพราะตาฝาดทำให้มองผิดไปเพราะพอลองมองดีๆ คนคนนั้นก็ไม่ใช่ริน เธอจึงเดินจากไปอย่างไม่สนใจคนๆ นั้นอีกสงสัยระแวงจนเบลอซะแล้วสิเรามะยมเดินหาธารินจนกระทั่งเจอชายหนุ่มนั่งมองดาวอยู่ในด้านหลังของโถงจัดงาน เธอนึกสนุกจึงเดินเข้าไปหลอกให้เขาตกใจ แต่ผลที่ได้กลับทำให้เธอเองเสียอีกที่ตกใจ"จ๊ะเอ๋""นี่คุณเล่นบ้าอะไรเนี่ย" ธารินตวาดมะยมอย่างลืมตัว"..." มะยมอึ้งไปกับการกระทำของแฟนหนุ่ม ตั้งแต่คบกันมาธารินไม่เคยขึ้นเสียงใส่เธอ เพราะเธอเองก็จะไม่มีทางทำแบบนั้นกับเขา แต่นี่มันอะไรเธอก็แค่จ๊ะเอ๋เขาแค่นั้นมันถึงขนาดที่เขาจะต้องตวาดเธอเลยเหรอ"อย่าทำตัวเหมือนเด็กได้ไหมเล่นอะไรไม่รู้จักเล่น อายุตั้งเท่าไหร่แล้ว หัดทำตัวให้สมอายุบ้าง ดูสิอารมณ์ดีๆ ของผมเสียหมด" ธารินขึ้นเสียงดังจนคนในงานได้ยิน จนพากันออกมาดู"..." มะยมยังคงเงียบเธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น"ยังจะยืนโง่ๆ อยู่อีก" ธารินยังคงพูดเสียงดังต่อไปเรื่อยๆ แต่ในตอนนี้มะยมไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น เธอยังคงช็อกที่แฟนหนุ่มที่ไม่เคยแสดงความก้าวร้าวใส่เธอ อยู่ดีๆ เขาก็ระเบิดออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย มะยมมารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่น้ำมลวิ่งมากอดเธอไว้แล้วชี้หน้าด่าธาริน"บ้าไปแล้วรึไงไอ้ธาริน แกจะมาตวาดใส่มะยมทำไม หรือเพราะไปมีคนใหม่คนเก่าก็เลยหมดประโยชน์แล้วรึไง" น้ำมลกอดเพื่อนสาวไว้เพราะดูเหมือนเพื่อนเธอจะสติหลุดไปแล้วคนในงานส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่เป็นเพื่อนในโรงเรียนเตรียมทหารเดียวกัน เป็นอาจารย์ที่เคยสอนพวกเธอบ้าง เป็นนายพลมาจากอีกสามเมืองหลักบ้าง สมาชิกรัฐสภาบ้าง พวกเขาต่างรู้ว่าน้ำมลมีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่งชื่อมะยมที่มีแฟนชื่อธาริน ข้อมูลพวกนี้ใครๆ ก็รู้ นอกจากเพื่อนหรืออาจารย์ที่หวังดีต่างก็เป็นห่วงมะยมและน้ำมลเพราะว่าอย่างไรนี่ก็เป็นงานใหญ่ แต่ที่เหลือกลับออกันมาดูเรื่องสนุกซะมากกว่า"เธอจะยุ่งอะไรด้วยน้ำมล หรือคิดว่าได้ตำแหน่งเป็นนายพลแล้วก็คิดจะสอดมือมายุ่งกับเรื่องในบ้านของคนอื่น" ธารินในตอนนี้เหมือนไม่ใช่คนที่พวกเขารู้จักชายหนุ่มดูเหมือนสัตว์ป่าที่ดุร้ายอาละวาดไปทั่วอย่างไรอย่างนั้น จนกระทั่งมีอาจารย์คนหนึ่งทนไม่ไหวผลัวะเสียงหมัดของชายวัยกลางคนซัดลงบนใบหน้าของธารินจนเจ้าตัวล้มลงไป"แกเป็นบ้าอะไรห๊ะไอ้ลูกหมา เที่ยวด่าว่าคนอื่นเขาไปเรื่อย แฟนแกเขายังไม่ทันได้ทำอะไร ฉันเห็นนะว่านังหนูมะยมยังไม่ทันทำอะไรให้แกเลย แกก็มาด่ากราดเขาซะแล้ว สิ่งดีๆที่เขาทำให้กับแกจำได้ไหม หรือเลือดมันไปเลี้ยงหว่างขาหมดก็เลยไปไม่ถึงสมอง" ชายวัยกลางคนคนนี้เป็นหนึ่งในอาจารย์ที่ธารินนับถือและเชื่อฟังมาแต่ไหนแต่ไรกล่าวอย่างทนไม่ไหวชายหนุ่มมองหน้าอาจารย์อย่างตกใจ "อาจารย์พูดเรื่องอะไร"ธารินกล่าวอย่างหงุดหงิด "อาจารย์อย่ามาว่าผม ที่ผมพูดมันไม่จริงตรงไหนโตขนาดนี้แล้วยังเล่นเป็นเด็กอยู่อีก"มะยมทนไม่ไหวอีกต่อไป แค่เพราะเธอเล่นจ๊ะเอ๋ก็ต้องโดนเขาทำกิริยาแบบนี้ใส่เลยหรือ แล้วต่อไปหลังแต่งงานจะเกิดอะไรขึ้น งานแต่งของพวกเธอจะจัดในอีกสามเดือนข้างหน้า การ์ดเชิญได้ส่งไปหมดแล้ว ของขวัญสำหรับแจกแขกในงาน สถานที่ต่างๆ ล้วนแล้วแต่จัดไว้หมดแล้ว ที่เป็นแบบนี้คงไม่ใช่มีคนอื่นแล้วจริงๆหรอกนะแต่ว่าจะเป็นใครมะยมมองไปรอบๆ ก่อนจะเห็นรินเกาะประตูมองดูพวกเธออยู่ที่สำคัญรินกำลังยิ้ม!! แต่พอเห็นเธอมองไปรินกลับทำหน้ากังวลเสียอย่างนั้น มะยมต้องละสายตาจากรินเพราะธารินกระชากตัวเธอออกมาจากน้ำมล"ผมคุยกับคุณอยู่คุณมัวแต่มองอะไร" ธารินเขย่ามะยมไปมาจนหญิงสาวหัวสั่นหัวคลอน คนที่เหลือเห็นว่าไม่เข้าทีจึงจะเข้าไปแยกทั้งคู่ออกจากกัน แต่คงไม่ต้องถึงมือคนอื่นเพราะมะยมได้ทำมันด้วยตัวเองไปแล้วเรียบร้อย"คุณหยุดบ้าเดียวนี้นะคะธาริน" หญิงสาวจัดการกระชากตัวชายหนุ่มมาฟันเข่าก่อนจะจับเขาทุ่มไปนอนแอ้งแม้งอยู่ที่พื้น ในตอนที่เรียนนั้นมะยมมีคะแนนในการต่อสู้ระยะประชิด ไม่ว่าจะการยิงปืนฟันดาบหรือหมัดมวยในระยะประชิดทุกคนในชั้นไม่มีใครเทียบเธอได้แม้แต่ธารินเองก็ไม่เคยสู้ชนะเธอตัวต่อตัวมาก่อน อาจเพราะเธอได้รับบาดเจ็บที่ตาข้างซ้าย บวกกับหลังๆ เขาไม่ค่อยมาฝึกสู้ตัวๆ กับเธอทำให้ชายหนุ่มลืมไปว่าเขาไม่เคยล้มเธอได้ในระยะประชิด"คุณเป็นอะไรแค่เพราะฉันเล่นจ๊ะเอ๋คุณก็เลยโกรธ ถ้าอย่างนั้นฉันก็ต้องขอโทษด้วยแต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่คุณจะมาตะคอกใส่ฉัน ฉันซะอีกที่ต้องโกรธงานเลี้ยงเริ่มมาตั้งนานแล้วจนงานจะเลิก คุณมัวไปอยู่ไหนมา คุณคงไม่ได้ลืมใช่ไหมคะว่าตอนนี้คุณมีฉันเป็นแฟนและถึงแม้เราจะยังไม่ได้แต่งงานกันแต่โดยพฤตินัยแล้วใครเขาก็รู้ว่าฉันเป็นภรรยาของคุณไม่ใช่ผู้หญิงคนอื่น" ระหว่างที่พูดเธอก็สังเกตคนสองคนก็คือแฟนเธอ กับเพื่อนที่ตอนนี่ไม่รู้จะเรียกว่าเพื่อนได้อีกไหม ต่างหน้าเสียจากการเน้นสถานะของตัวเอง ใจของมะยมปวดแปลบเมื่อคิดว่าเธออาจกำลังโดนคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนกับเพื่อนหักหลัง "คุณคงไม่ใช่อยากจะไปมีผู้หญิงคนใหม่หรอกนะคะ" มะยมถามต่อธารินหายมึนงงทันทีที่ได้ยินคำถามของหญิงสาว หน้าของเขาเปลี่ยนไปหน่อยนึงก่อนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิน “ผมจะไปมีคนอื่นได้ยังไง” ชายหนุ่มยังไม่ทันกล่าวจบ มะยมก็สวนขึ้นทันที“ถ้าอย่างนั้นคุณเป็นอะไร คุณไม่เคยเป็นแบบนี้วันๆ เอาแต่เหม่อลอย ฟุ้งซ่านไปเรื่อย ขนาดโทรศัพท์ของคุณที่เมื่อก่อนแทบจะยกให้ฉัน เดียวนี้แค่จะจับยังไม่ได้ เราออกไปข้างนอกด้วยกันเมื่อก่อนเป็นคุณเสียอีกที่เอาแต่จะอยากจับมือกับฉัน เดียวนี้แค่ฉันจับมือคุณก็ทำเป็นไม่พอใจ บอกฉันสิว่าคุณเป็นอะไร”คนที่ยืนอยู่โดยรอบต่างพากันขมวดคิ้วเพราะพวกเขากว่าครึ่งต่างได้รับบัตรเชิญไปงานแต่งของทั้งคู่นี่ยังไม่ทันแต่งงานก็ดูท่างานจะล่มเสียแล้วกระมัง แน่นอนว่ามีคนเสียดายกับทั้งคู่ก็ย่อมต้องมีคนสะใจเช่นกัน“มะยมเรื่องแบบนี้ทำไมพวกเธอไม่ไปคุณกันดีๆ ที่บ้านล่ะ” รินเดินเข้ามาขัดบรรยากาศด้วยใบหน้ากังวลใจ ท่ามกลางความสงสัยของทุกคนเพราะตั้งแต่เริ่ม รินที่ได้ชื่อว่าเป็นทั้งเพื่อนและเจ้านายของมะยมไม่เคยออกมาแสดงตัวปกป้องเพื่อนแต่พอเพื่อนต้องการคำตอบจากแฟน รินก็เข้ามาขัดทันที“ตอนที่ธารินมันว่ามะยมไม่เห็นเธอจะออกมาช่วยเพื่อนเลย ทำไมพอมะยมแค่ต้องการคำตอบจากมัน เธอก็ออกมาขัดเสียแล้วล่ะรินคงไม่ใช่ว่าพวกเธอสองคนไปแอบกินกันลับหลังมะยมหรอกนะ” หนึ่งในคนที่มุงดูกล่าวแทรกออกมาอย่างสงสัย“จะเป็นไปได้ยังไงกัน ฉันแค่ไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายต่างหาก” รินเถียงกลับทันที“มันคงไม่บานปลายไปมากกว่านี้แล้วล่ะริน” มะยมขมวดคิ้วมองริน “ว่ายังไงคะธาริน ตอบคำถามของฉันไม่ได้เหรอคะ” มะยมถามชายหนุ่มเสียงเรียบ“ธารินมันคงเมาน่ะมะยม ยังไงรอถามมันพรุ่งนี้เอาไหม” เพื่อนคนหนึ่งของธารินกล่าวขึ้น เพราะอย่างไรเขาก็ไม่เชื่อว่าเพื่อนของตัวเองจะนอกใจแฟนจะอย่างไรทั้งคู่ก็คบกันมาเป็นสิบปีเรื่องแบบนั้นไม่น่าจะเกิดขึ้นธารินเห็นดังนั้นจึงแกล้งหลับไปตอนที่ไม่มีใครสังเกต “เห็นไหมมันหลับไปแล้ว” ชายคนเดิมกล่าวอีกครั้งเมื่อเห็นว่าคงจะไม่สามารถถามเอาคำตอบจากผู้ชายของตัวเองได้อีก มะยมจึงต้องล้มเลิกความตั้งใจที่จะเค้นถามได้แต่ให้เพื่อนๆ ช่วยแบกธารินไปส่งยังห้องที่โรงแรมที่เธอจองไว้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่1.2

นิยายแนะนำ

ชีวิตคนท้องในวันสิ้นโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่1.2

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้