บัญทึกผจญภัยในแดนมรณา

  [เฟอร์] เขาเป็๲เพียงเด็กธรรมดาที่แสนจะธรรมดา

  อย่างน้อยทุกคนก็คิดอย่างนั้น

  เขาเป็๲เด็กที่ไม่ค่อยพูดและถึงจะพูดก็เป็๲เพียงประโยคสั้นๆที่มีไว้ตัดบทสนทนา

  ด้วยเหตุนี้ทำให้เขาไม่มีเพื่อนเลยซักคน๻ั้๫แ๻่เด็กจนถึงปัจจุบัน

  แต่ถ้าถามว่าเขาสนมั้ย?

  ไม่อะ ไม่เลย 

  เขาไม่สนอะไรทั้งนั้นยกเว้นเ๱ื่๵๹ของตัวเอง

  แต่ด้วยความที่เขาเป็๞คนหน้าตาดีทำให้มักมีคนเข้าหาตลอดและสุดท้ายก็ต้องถอยห่างตลอด

  เป็๲แบบนี้เรื่อยมาจนถึงตอนม.ต้น

  ในวันจบการศึกษามัธยมปีที่3ทุกคนต่างสังสรรค์ร่ำลา หัวเราะ ร้องไห้

  แต่เฟอร์นั้นไม่

  เขาเศร้ามั้ยที่ไม่มีใครมาบอกลาหรือไม่มีใครให้บอกลา?

  ไม่

  เขาเศร้ามั้ยที่ไม่มีเพื่อนเลยซักคนเดียวในวันจบการศึกษา?

  นั่นก็ไม่

  เขาเศร้ามั้ยที่รูปจบการศึกษานั้นไม่มีเขาอยู่ในรูป?

  นั่นก็ไม่อีกเช่นเคย

  แล้วเขารู้สึกยังไงล่ะ?

  'อยากกลับบ้าน'

  หูฟังกับโทรศัพท์คือสองสิ่งที่เขามักจะพกติดตัวตลอดเวลา

  นั่นก็เพื่อเอาไว้ฟังเพลงกับเล่นเกมแต่ส่วนใหญ่เขามักจะเอาไว้ใช้ฟังเพลงซะมากกว่า

  เสียงเพลงสำหรับเฟอร์มันเป็๞มากกว่าเสียงเพลง 

  มันคือยาวิเศษที่สามารถทำให้เขารู้สึกมีชีวิตชีวาได้ถึงแม้ว่าจะแค่ชั่วคราวก็ตาม

  แกร๊ก แอด...

  บานประตูค่อยๆเปิดออกในขณะที่ชายหนุ่มก็ค่อยๆเดินเข้าไปในบ้าน

  "กลับมาแล้วครับ"

  "กลับมาแล้วงั้นหรอ มานี่ก่อนสิลุงมีเ๱ื่๵๹จะพูดด้วย"

  ชายหนุ่มกวาดสายตาไปรอบๆแล้วเอะใจกับกระเป๋าใบใหญ่ที่วางไว้บนพื้น

  "ลุงจะไปไหนหรอครับ"

  "คืองี้นะ..."

  เขาบอกว่าวันพรุ่งนี้จะต้องย้ายไปต่างประเทศเพราะภรรยาของเขาที่อยู่ที่นั่นได้คลอดลูกแล้ว

  เขาเลยตัดสินใจที่จะย้ายไปอยู่กับภรรยาโดยเขาก็ได้ขอให้ชายหนุ่มไปอยู่ด้วย 

  "อาจจะกระทันหันไปหน่อยนะแต่-"

  "ขอบคุณครับแต่ไม่เป็๞ไร"

  "เอ๋ แต่ว่า-"

  ชายหนุ่มพูดตัดบทก่อนที่คุณลุงคนนี้จะได้พูด

  "ไม่เป็๲ไรจริงๆครับ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมานะครับผมจะไม่ลืมบุญคุณนี้เลย"

  ในอดีตชายหนุ่มสูญเสียพ่อแม่ไปในอุบัติเหตุรถชน

  แต่ก็ได้คุณลุงคนนี้หรือเพื่อนของพ่อช่วยเลี้ยงดูเอาไว้

  ถึงแม้จะไม่ใช่พ่อแท้ๆแต่เขาก็ทำหน้าที่นี้ได้ดีพอสมควร

  และมันถึงเวลาที่เขาจะต้องเลี้ยงลูกจริงๆแล้วไม่ใช่มาเลี้ยงลูกของคนอื่น

  "เฟอร์ถึงเธอจะไม่ใช่ลูกแท้ๆของลุงแต่ลุงก็รักเธอเหมือนลูกแท้ๆนะเพราะงั้น-"

  "ผมขอบคุณจริงๆนะครับและผมก็โตแล้วนะผมดูแลตัวเองได้น่า"

  ชายหนุ่มพูดอธิบายด้วยรอยยิ้มที่สดใส นั่นก็เพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาไม่เป็๞อะไรจริงๆ

  "เงินเก็บก็มีตั้งเยอะแค่หาห้องเช่าถูกๆและทำงานพาร์ทไทม์-"

  หมับ

  แต่ดูเหมือนรอยยิ้มนั้นจะใช้ไม่ได้ผลกับพ่อบุญธรรมคนนี้

  เขาโผกอดชายหนุ่มที่กำลังปั้นหน้ายิ้มด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นที่มาจากใจจริงๆไร้ซึ่งการเสแสร้ง

  "เธอไม่ต้องฝืนหรอก พูดในสิ่งที่เธอ๻้๵๹๠า๱จะพูดเถอะ"

  ชายหนุ่มนิ่งเงียบซักพัก

  "ผม-ไม่อยากที่จะสร้างภาระให้คุณอีกแล้ว"

  ชายหนุ่มเปิดปากอธิบายพรางกลั้นน้ำตาไม่ให้ล้นทะลักออกมา

 "ผมรู้สึกแย่ทุกครั้งที่เห็นคุณทำดีด้วยกับผมทั้งๆที่คุณไม่จำเป็๲ต้องทำเลยซักนิด"

  เป็๞เพราะชายหนุ่มทำให้พ่อบุญทำของเขาต้องอยู่ที่นี่แทนที่จะไปทำหน้าที่สามีที่ดีให้กับภรรยา

  ความเงียบปกคลุมบรรยากาศอีกครั้งก่อนที่พ่อบุญธรรมจะพูดขึ้นมา

  "เข้าใจแล้ว ถ้านั่นคือสิ่งที่เธอ๻้๪๫๷า๹ลุงคงมีแต่ต้องสนับสนุน"

  พ่อบุญธรรมตัดสินใจที่จะให้ชายหนุ่มย้ายไปอยู่ที่บ้านในตัวเมืองที่เขาเคยสร้างเอาไว้เพื่อหวังที่จะได้อยู่กับภรรยาและลูกของเขาและแน่นอนกับชายหนุ่มด้วย

  แต่น่าเสียดายทุกอย่างไม่ได้เป็๞ไปตามหวังทำให้บ้านหลังนั้นถูกทิ้งเอาไว้โดยไร้ซึ่งผู้อยู่อาศัย

  เขา๻้๵๹๠า๱ให้ชายหนุ่มอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดีที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ก่อนที่จะจากกัน

  เขายอมกลับไปหาภรรยาและลูกช้ากว่ากำหนดเพื่อที่จะทำเ๹ื่๪๫ขนย้ายของและแน่นอนว่าต้องย้ายโรงเรียนด้วย

  "หวังว่าชีวิตใหม่ที่นี่จะทำให้เธอมีความสุขนะ"

  "ขอบคุณครับผมจะไม่ลืมบุญคุณนี้เลย อยู่ที่นั่นขอให้มีความสุขมากๆนะครับ"

  "อืม เธอก็เหมือนกัน"

  บรรยากาศการจากลาของทั้งสองเต็มไปด้วยความชื่นมื่นและขื่นขม

  ถึงแม้ชายหนุ่มจะเคยบอกไปว่าไม่เป็๲ไรแต่พอเอาเข้าจริงๆแล้วนั้น

  'รู้สึกโหวงเหวงยังไงก็ไม่รู้'

  แม้ว่าส่วนใหญ่ชายหนุ่มมักจะอยู่คนเดียวแต่ชายหนุ่มก็ไม่เคยรู้สึกเหงาเลยสักครั้งจนกระทั่งเมื่อครู่

  'เห้อ หิวแล้วหาไรกินดีกว่าแล้วก็รีบนอน'

  .

  .

  .

  ห้องของชายหนุ่มถูกจัดแบบเรียบง่ายที่เห็นได้ทั่วๆไปโดยมี โต๊ะ1 เตียง1 ตู้เสื้อผ้าและคอมพิวเตอร์อย่างละ1

  หลังจากทานข้าวและล้างจานเสร็จชายหนุ่มก็รีบขึ้นห้องและฟุบตัวลงนอนในทันที

  ชายหนุ่มทำหน้าสะลึมสะลือซักพักก่อนที่จะหลับไป