เซี่ยเหยาฮวาแม้จะไม่พอใจนายท่านหลงอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เล่าเื่นี้ให้กับบิดาฟัง เพราะยังไม่อยากเอาเื่ไม่สบายใจไปให้บิดาของนางรับรู้เพิ่ม อย่าว่าแต่เวลาไปเล่าให้ฟังเลย แม้แต่เวลาทานข้าวร่วมกันยังหาได้ยากยิ่งนัก
จะว่าไปหลังจากกลับมาครั้งนี้ทุกคนดูวุ่นวายและมีงานล้นมือไปหมด ตัวนางเองก็นางไม่เห็นสถานการณ์เช่นนี้มานานแล้วเช่นกัน แม้ใจอยากจะห้าม ให้พักผ่อนเสียบ้าง แต่เมื่อเห็นว่าเขาทำงานด้วยความสุขนางก็กลืนคำพวกนั้นลงคอไปเสียหมด
เอาเถิดถึงอย่างไรนางก็บอกนายท่านหลงแล้วว่าตนเองนั้นยังไม่มีว่างมากพอที่จะพาเขาตระเวนไปทั่วเมืองหลวง เอาไว้เมื่อบิดาว่างค่อยปรึกษากันจะได้คิดกันต่อไปว่าจะเอาอย่างไรต่อ
ตัวนางนั้นเป็กังวลเื่การค้าของตระกูลเซี่ยและนายท่านหลง จึงไม่กล้าขยับตัวทำอะไรมากมายนัก เพราะนางแน่ใจว่าการที่เขาเข้ามาตีสนิทนางเช่นนี้ย่อมต้องมีเป้าหมายอะไรบางอย่างแน่นอน เพียงแต่นางยังคิดไม่ออกว่าตัวนางนั้นจะไปมีผลประโยชน์อะไรกับเขาได้
“คุณหนูเ้าคะ คุณหนูไม่คิดถึงความเป็ไปได้อย่างอื่นเลยหรือเ้าคะ” ลี่ถังเองก็คิดเื่นี้เอาไว้สักพักแล้ว เพียงแต่ไม่กล้าพูดเท่านั้น ตอนนี้เมื่อเห็นว่าคุณหนูของตนเป็กังวลไม่น้อยจึงตัดสินใจที่จะพูด บางอย่างออกไป
“ลี่ถัง เ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร”
“คือบ่าวกำลังคิดว่า ที่นายท่านหลงเข้ามาตีสนิทคุณหนูเช่นนี้อาจจะเป็เพราะว่าเขากำลังมีใจให้คุณหนูก็ได้นะเ้าคะ”
“นี่มันเป็ไปได้ที่ไหนกันเ้าก็มองโลกในแง่ดีเกินไป นายท่านหลงนั้นเขามีหญิงงามรอบกายตั้งเท่าไหร่ จะมาสนใจผู้หญิงที่ถูกถอนหมั้นเช่นข้าได้อย่างไร”
“ก็ไม่แน่นะเ้าคะ ถึงอย่างไรคุณหนูก็ได้เชื่อเป็หญิงงามเป็อันดับต้นๆ อีกทั้งยังมีความสามารถไม่น้อย ตัวนายท่านหลงเองก็ชื่นชอบสตรีเช่นคุณหนูนี่เ้าคะ” เมื่อคิดอย่างถี่ถ้วนแล้วลี่ถังก็ค่อนข้างมั่นใจในความคิดของตนเองไม่น้อย
เซี่ยเหยาฮวาเมื่อได้ยินคำพูดของสาวใช้แม้ว่าใจหนึ่งนางจะปฏิเสธ แต่ว่าในใจลึกๆก็อดที่จะคิดเช่นนั้นไม่ได้ เพราะไม่ว่านางจะพยายามขบคิดขนาดไหน ก็ไม่สามารถหาคำมาอธิบายการกระทำของนายท่านหลงได้เลยแม้แต่น้อย หรือบางทีเขาอาจจะมีใจให้นางอย่างที่ลี่ถังว่าก็เป็ได้
“ช่างเถอะ เื่นั้นค่อยว่ากัน ตอนนข้าเหนื่อยมากอยากจะพักเต็มที”
“เช่นนั้นเรารีบกลับเรือนกันเถิดเ้าค่ะ บ่าวจะเตรียมน้ำอุ่นให้คุณหนูแช่เท้านะเ้าคะ” โชคดีที่่นี้นางไม่ได้ออกไปทำงานข้างนอก จึงใช้เวลาเพียงไม่นานก็กลับมาถึงเรือนของตนเองได้
“ลี่ถัง จะว่าที่นี่มีอะไรแปลกๆหรือไม่” ทันทีที่เข้าไปในเรือนนางก็รู้สึกว่าภายในเรือนมีบางอย่างแปลกไป มันดูเงียบกว่าปกติ
“อะไรหรือเ้าคะ”
“ข้าเองก็ไม่แน่ใจเช่นกัน เข้าไปดูในห้องเถอะ”
แม้ว่าลี่ถังจะไม่เข้าใจว่าคุณหนูของตนเป็อะไรแต่ก็เลือกที่จะก้าวขึ้นมาเดินนำหน้าแทนคุณหนูของตน แต่หลังจากที่ลี่ถังเปิดประตูห้องนอนของคุณหนูเข้าไปก็พบบางอย่างที่ทำให้นาถึงกับพูดไม่ออก
“คุณหนูเ้าคะ คือว่า”
“เกิดอะไรขึ้น” เมื่อเห็นว่าสาวใช้ของตนมีท่าทีอึกอัก เซี่ยเหยาฮวาจึงตัดสินใจดันสาวใช้ออกไปด้านข้างแทน นี่ท่าน มาที่นี่ได้อย่างไร!!” คนที่กำลังนั่งอยู่ในห้องของนางก็คือนายท่านหลงนั่นเอง
“พอดีข้ามีเวลาว่างเล็กน้อย จึงอยากมาชวนเ้าออกไปเที่ยว” เขาตอบด้วยท่าทีสบายๆ
“ท่านจะบ้าหรืออย่างไร เข้ามาในห้องของคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตเช่นนี้” ตอนนี้นอกจากความโมโหคือความหวาดกลัวที่นางรู้สึกได้ จวนของนางไม่ปลอดภัยถึงขั้นที่เขาสามารถเข้ามาถึงห้องของนางได้โดยไม่มีใครรู้เชียวหรือ
ส่วนลี่ถังนั้นเมื่อเห็นว่ามีชายอื่นอยู่ในห้องของคุณหนูของตน ก็รีบวิ่งไปปิดประตูทันที แม้จะไม่รู้ ที่มาของเื่นี้สักเท่าไหร่ แต่ถึงอย่างไรนางก็จะต้องรักษาชื่อเสียงของคุณหนูเอาไว้ให้ดีที่สุด
“ข้าเห็นว่ามืดค่ำแล้วจะมาขอพบเ้าอีกครั้งก็คงจะไม่งามนัก อีกอย่างข้าเอง กไม่อยากให้ประเจิดประเจ้อจึงมารับเ้าที่นี้แทน”
“ท่านคิดว่าตัวเองเป็ใครกัน ถึงได้คิดว่าจะสามารถบังคับใครให้ทำอะไรตามใจตัวเองก็ได้” ตอนนี้นางโมโหแล้วจริงๆ การที่เขาทำเช่นนี้คิดว่านางเป็ตัวอะไรกัน ตอนนี้นางไม่ได้สนใจอีกต่อไปว่าตนเองยังต้องทำการค้ากับเขาอีกมาก ถึงอย่างไรวันนี้นางก็จะต้องคุยกับเค้าให้รู้เื่
ทางนายท่านหลงเอง เมื่อเห็นว่าหญิงสาวตรงหน้า โกรธเขาแล้วจริงๆก็เลิกทำท่าที่ล้อเล่น แล้วเปลี่ยนมาจริงจังแทน “ต้องขออภัยคุณหนูเซี่ยที่ทำการล่วงเกินเช่นนี้ เพียงแต่ข้ามีเหตุผลบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับความปลอดภัย จึงไม่อยากให้ใครรู้การเคลื่อนไหวเท่าไรนัก”
“ท่านเป็ห่วงความปลอดภัยแล้วอย่างไร ไม่ใช่เหตุผลที่จะเข้ามาในห้องของผู้อื่นเช่นนี้ ถึงอย่างไรข้าก็เป็สตรี ท่านคิดจะไม่ให้ข้ามีชื่อเสียงดีๆหลงเหลืออยู่เลยเช่นนั้นหรือ”
“ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น คุณหนูโปรดอย่าเข้าใจผิด”
“เช่นนั้นหมายความว่าอย่างไรก็พูดมา” ครั้งนี้นางจะไม่ยอมอ่อนข้อให้เขาอีกต่อไป
ถึงอย่างไรนางก็ต้องทำให้เขารู้ว่านางไม่ใช่คนที่จะยอมให้เขาทำอะไรตามใจก็ได้ แม้ว่าเขาจะสามารถใช้อำนาจของตนเองที่ไหนหรือกับใครก็ตามแต่ต้องไม่ใช่นาง
“เอาล่ะ ข้าจะบอกความจริงให้กับเ้าก็ได้ จริงๆแล้วข้ามีเื่ที่ต้องคุยกับเ้า เพียงแต่เื่นี้ไม่เหมาะสมที่จะป่าวประกาศออกไปให้ใครรู้ อีกอย่างเื่ความปลอดภัยที่ข้าบอกไปั้แ่ต้นก็เป็เื่จริงเช่นกัน” เขาตัดสินใจบอกความจริงให้นางฟัง บางทีมันอาจง่ายกว่าเดิมก็เป็ได้
“เื่ที่ว่าคือเื่อะไร”
“เื่มารดาของเ้า”
เมื่อได้ยินคำพูดเขาเซี่ยเหยาฮวาก็นิ่งไปทันที เื่มารดาของนางงั้นหรือ ั้แ่จำความได้ก็ไม่ค่อยมีใครพูดถึงมารดาของนางสักเท่าไรนัก ทุกคนล้วนพยายามหลีกเลี่ยงเื่นี้กันทั้งนั้นไม่เว้นแม้แต่บิดาของนางเอง
“มารดาของข้า แล้วไปเกี่ยวข้องอะไรกับท่าน”
“มากับข้าสิ แล้วข้าจะบอกให้เ้าฟัง”
หลังจากได้ยินเช่นนั้นเซี่ยเหยาฮวาก็ต้องนิ่งไปอีกครั้ง ถึงแม้ว่านางจะค่อนข้างมั่นใจว่าเขาจะไม่ทำ อันตรายนาง แต่ก็ไม่ได้มั่นใจทั้งร้อยส่วน ถึงอย่างไรเขากับนางก็เป็เพียงแค่คนที่ทำธุรกิจร่วมกันเท่านั้น จะให้ไว้ใจไปเสียหมดก็คงจะเป็ไปไม่ได้
ทางด้านหลี่ถังเองก็พยายามส่งสายตาให้คุณหนูปฏิเสธออกไป นี่มันอันตรายเกินไป นางไม่อยากให้คุณหนูไปเสี่ยงกับอะไรเช่นนี้ เื่ของนายหญิงเอง นายท่านก็ไม่ได้ปกปิดเพียงแต่ไม่อยากพูดให้คุณหนูรู้สึกเสียใจเท่านั้น หากมีเื่อะไรก็ไปถามกับนายท่านเอาจะดีกว่า
ตัวเซี่ยเหยาฮวาเองก็เข้าใจในความหมายที่สาวใช้ของตนกำลังสื่อ แต่ถึงอย่างไรเื่ของมารดา ก็เย้ายวนยิ่งกว่านัก
“ก็ได้ ข้าจะไปกับท่าน”
“คุณหนูเ้าคะ” ลี่ถังขัดขึ้นมารด้วยความใ นางไม่คิดว่าคุณหนูจะตัดสินใจเช่นนี้
“ไม่เป็ไร เ้าก็ปิดประตู อยู่แต่ในเื่เงียบๆ รอข้ากลับมาเข้าใจหรือไม่”
“แต่ว่าคุณหนูเ้าคะ”
นายท่านหลงเองเมื่อเห็นท่าทีเป็กังวลของสาวใช้ก็ตัดสินใจพูดออกไป “ไม่ต้องเป็ห่วง ข้าสัญญา ว่าจะพาคุณหนูๆของเ้ามาส่งอย่างปลอดภัย” คำพูดของเขาไม่เคยมีครั้งไหนที่พูดแล้วทำไม่ได้ ยิ่งเป็คำสัญญาก็ยิ่งเชื่อใจได้มากที่สุด
ตัวลี่ถังเองเมื่อเห็นว่าคุณหนูของตนตัดสินใจไปแล้วร่วมกับคำสัญญาของนายท่านหลง นางก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้อีกได้แต่รับคำคุณหนูและอยู่ในห้องเงียบๆ ไม่ให้ใครรู้เื่ที่คุณออกไปข้างนอกอย่างเด็ดขาด
“ไปกันเถอะ ข้าหวังว่าข้าจะได้คำตอบที่คุ้มกับความเสี่ยงของข้านะเ้าคะ นายท่านหลง”
144
