ฉันเคยมั่นใจว่าฉันเขียนเื่สั้นได้และเก่งด้วยแต่พอได้ทำจริงฉันถึงได้รู้ว่าฉันทำไม่ได้และไม่เก่งเลยและไม่มีความสามารถเลยฉันไม่ได้ฉลาดไม่ได้เก่งอะไรและไม่มีความสามารถเลยแม้แต่0.01%และฉันทำไม่ได้ฉันเป็แค่คนโง่และไร้ความสามารถที่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปคนหนึ่ง
ฉันไม่มีจินตนาการ
เื่สั้นของฉันไม่มีจุดเด่นอะไรเลย
ฉันไม่เชื่อว่าฉันมีจินตนาการที่สนุกสนาน
ฉันไม่เชื่อว่าฉันมีจินตนาการ
เื่สั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้นขนาดนั้น
เื่สั้นของฉันมันไม่ได้เข้มข้น
เื่สั้นของฉันมันไม่ได้สนุกขนาดนั้น
เื่สั้นของฉันมันไม่สนุก
จินตนาการของฉันมันไม่สนุกขนาดนั้น
จินตนาการของฉันมันไม่สนุก
จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนานขนาดนั้น
จินตนาการของฉันมันไม่สนุกมันไม่สนาน
จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนานขนาดนั้น
จินตนาการของฉันมันไม่สนุกสนาน
ต่อให้ฉันเชื่อคำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง ต่อให้ฉันใช้คำวิจารณ์ของนักวิจารณ์ให้ตายยังไง เื่สั้นของฉันก็ไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เื่สั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก
เื่สั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก เื่สั้น
ของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก
ให้ตายยังไงเื่สั้นของฉันไม่โดดเด่นขึ้นมาได้หรอก ให้ตายยังไงเื่สั้นของฉันไม่เด่นขึ้นมาได้หรอก
เื่สั้นของฉันไม่มีคุณค่า
เื่สั้นของฉันไม่เคยส่งต่อคุณค่าให้ผู้อ่าน
เื่สั้นของฉันไม่ได้ทำหน้าที่สำเร็จลุล่วงด้วยตัวมันเองเลยแม้แต่น้อย
เื่สั้นของฉันมันเพ้อฝัน
เื่สั้นของฉันมันเพ้อเจ้อ
เื่สั้นของฉันมันไร้สาระ
เื่สั้นของฉันไม่เคยสำเร็จ
เื่สั้นของฉันมันห่วยแตก
ฉันเกลียดเื่สั้นของฉันเอง
ฉันเกลียดตัวฉันเอง
ผมเคยมั่นใจว่าผมเขียนได้และเก่งด้วยแต่พอได้เขียนจริงผมถึงได้รู้ว่าผมดขียนไม่ได้และไม่เก่งเลยและไม่มีความสามารถด้านนี้เลยผมไม่ได้ฉลาดไม่ได้เก่งอะไรและไม่มีความสามารถในการเขียนเลยแม้แต่0.01%และผมเขียนไม่ได้แค่คนโง่และไร้ความสามารถที่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปคนหนึ่ง ผมจะลาออกไปทำอะไรที่ถนัดกว่าล่ะครับ