เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        สายฝนที่โหมกระหน่ำได้สิ้นสุดลง เหลือเพียงหยาดฝนโปรยปราย

        บนถนนไร้ซึ่งผู้คน สาวน้อยสองคนเดินถือร่มกลับไปด้วยกัน

        ระหว่างทางในมือของสวีเหวินเหวินถือกล่องข้าวสายตามองซูอินหลายครั้งด้วยท่าทีลังเลที่จะเอ่ยปาก จนเมื่อเดินไปถึงซอยเล็กๆเพื่อเข้าไปในตระกูลสวี เธอก็อดถามไม่ได้

        “อินอิน…คือว่า…หากคุณย่าของฉันพูดไม่น่าฟังเธอก็อย่าใส่ใจเลย ย่าเป็นคนแบบนั้นแหละ แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่คนใจร้ายหรอกนะ”

        ไม่ใช่คนใจร้ายงั้นหรือ

        ซูอินไม่เห็นด้วยกับประโยคนี้เธอล้วงกระเป๋าแตะกระดาษที่อยู่ในนั้นเดิมทีเธอก็ไม่ได้ตั้งใจจะอยู่ที่บ้านตระกูลสวีต่อ จึงตอบรับอย่างอารมณ์ดี

        “อืม ตกลง”

        สวีเหวินเหวินถอนหายใจโล่งอก

        ปรากฏว่าเธอนั้นโล่งใจเร็วเกินไปเพราะแม่เฒ่าสวีไม่ยอมให้เธอสองคนเข้าบ้านแม้สวีเหวินเหวินจะพูดดีโดยบอกว่าเอาข้าวมาให้ ประตูก็แค่ถูกเปิดแง้มมือเหี่ยวย่นเหมือนเปลือกไม้แห้งยื่นออกมา คว้ากล่องข้าวเข้าไปอย่างรวดเร็วก่อนจะปิดประตูดัง“ปัง”

        “ทิ้งพ่อที่ป่วย เด็กอกตัญญู ตอนนี้กลับบ้านได้แล้วหรือ”

        “ย่าคะ เมื่อครู่อินอินเป็นไข้จนสลบไปนะคะ”

        “แล้วเกี่ยวอะไรกับพวกเรา เรื่องของครอบครัวตัวเองยังจัดการไม่ได้ทำไมต้องไปสนใจเรื่องของคนอื่นอีกอย่างไม่ใช่เพราะฉันอายุมากแล้วจึงดูถูกคนอื่นหรอกนะ แต่เด็กนั่นมีพ่อมีแม่ทำไมไม่นอนบ้านตัวเอง ต้องมาอยู่บ้านคนอื่นคงเป็นเพราะทำเรื่องไม่ดีจนต้องปกปิดที่บ้าน ไม่กล้ากลับไปน่ะสิต่อไปห้ามสุงสิงกับคนแบบนี้อีกนะ…”

        เสียงแม่เฒ่าสวียิ่งพูดก็ยิ่งแสดงพลังมากขึ้นเรื่อยๆเป็นน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความภูมิใจ

        เด็กสาวไร้เดียงสาทั้งสองคงทำอะไรแม่เฒ่าคนนี้ไม่ได้แล้ว

        ซูอินคิดว่าตนเองเป็นแขก จำเป็นต้องรักษามารยาทไม่ควรปะทะกับเจ้าของบ้าน

        อย่างไรก็ตาม ปากของแม่เฒ่าสวีไม่ต่างอะไรกับยาพิษ

        พวกเขาไม่มีความเกี่ยวข้องกัน ในเมื่ออีกฝ่ายทำตัวไร้เหตุผล ทำไมเธอต้องทน

        เธอพยายามควบคุมสติก่อนจะก้าวเท้าไปเบื้องหน้า และกระแอมในลำคอ “ฟังหนูพูดสักประโยคก่อนได้ไหมคะ”

        “ผู้ใหญ่กำลังพูด เธอพูดขัดได้ยังไง เด็กสมัยนี้นับวันยิ่งไร้มารยาทโดยเฉพาะเด็กอย่างเธอ ยังจะมาอยู่บ้านของฉันอีกหรือ!”

        แม้จะมีประตูเหล็กกั้นแต่ซูอินก็เห็นสีหน้าแสดงความรังเกียจของแม่เฒ่าสวีอย่างชัดเจน

        ดูเหมือนคงเป็นไปได้ยากที่จะโน้มน้าวคนผู้นี้

        เมื่อคิดได้แล้ว ขาที่อยู่ภายใต้กระโปรงของเธอจึงยกขึ้นและถีบประตูเหล็กอย่างแรง

        ตึง!

        เกิดเสียงดัง ประตูทั้งบานและผนังสั่น แม่เฒ่าสวีตกใจ อ้าปากกว้างเผยให้เห็นฟันที่มีขนาดไม่เท่ากัน

        “คุณควรดีใจนะที่ปากซึ่งเต็มไปด้วยตัวทำลายสิ่งแวดล้อมและขัดต่อกฎหมายไม่ได้ถูกตรวจสอบอีกอย่างฉันก็ไม่คิดจะอยู่ที่บ้านของคุณต่อแล้วด้วย”

        “อินอิน”

        เสียงตกใจของสวีเหวินเหวินดึงสติของแม่เฒ่าสวีกลับมาก่อนที่หล่อนจะรีบสวนกลับ “แล้วตอนนี้เธอมายืนอยู่หน้าบ้านฉันทำไม”

        ซูอินตบไหล่สวีเหวินเหวินเป็นการปลอบ ก่อนจะยิ้มเย้ยผ่านตาแมว “แค่กลับมาเอาของแบบนี้เท่ากับคุณจะเก็บของของฉันไว้ ไม่ยอมให้เข้าไปเอาหรือคะ”

        สถานการณ์เริ่มตกอยู่ในความประหม่าครู่หนึ่งแม่เฒ่าสวีคิดจะยึดกระเป๋าและชุดนักเรียนของเธอโดยไม่คืนให้จริงๆ

        “ไม่พูดแบบนี้ แสดงว่าจะไม่ยอมคืนของให้ฉัน ถ้างั้นฉันโทรแจ้งตำรวจนะคะ”

        “อิน”

        “ชู่”

        บริเวณโถงทางเดินมีแสงไฟสลัวซูอินขยิบตาให้สวีเหวินเหวินที่แสดงท่าทีกังวล ก่อนจะตะโกนผ่านประตูเข้าไป “เหวินเหวินเธอก็รู้ว่าของพวกนั้นสำคัญกับฉันมาก ย่าเธอทำตัวไร้เหตุผล วันนี้คงทำได้เพียงให้ตำรวจมาจัดการฉันไม่มีโทรศัพท์มือถือ แต่เพื่อนบ้านน่าจะมี”

        พูดจบเธอหันไป ทำท่าเหมือนกับจะเดินไปข้างบ้าน

        แม่เฒ่าสวีมองผ่านตาแมวก็เริ่มร้อนใจ

        สวีลี่ฉวินกำลังนั่งกินปลาปลากะพงนึ่งที่สวีเหวินเหวินนำกลับมาเนื้อนุ่มมาก แป๊บเดียวก็กินหมดไปครึ่งตัวเหลือแค่หัวกับหาง

        ในตอนนั้นเขาตบตะเกียบลงกับโต๊ะ “ปึง” ก่อนจะพูด “แม่ มันไม่ใช่ของมีราคา คืนเธอไปเถอะ!”

        เมื่อเป็นคำพูดของบุตรชายเธอจึงยอมฟังในที่สุดแม่เฒ่าสวียอมเปิดประตู เมื่อเผชิญหน้ากันพวกเขาสองคนยังคงทำหน้าตึงใส่เช่นเดิม

        ซูอินเหนื่อยที่จะต้องมาสนใจพวกเขาแล้ว

        เธอเข้าไปในห้องนอนของสวีเหวินเหวินและเก็บข้าวของรวมถึงเสื้อผ้าในถุงพลาสติกที่ยังไม่ได้ตากข้าวของส่วนใหญ่ของเธอเก็บไว้ในห้วงมิติของใช้ทั่วไปในชีวิตประจำวันก็เก็บไว้ในกระเป๋าหนังสือทำให้ใช้เวลาครู่เดียวก็เก็บของเสร็จ

        “อินอิน เธอ…”

        ซูอินรู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องการพูดอะไร “วางใจเถอะ ฉันทำงานมีเงิน เงินที่หามาได้สามารถนอนพักที่โรงแรม เหวินเหวิน หรือเธอจะไปอยู่กับฉันไหมอย่างน้อยก็รอให้คุณป้าหยางกลับมาก่อนวันพรุ่งนี้”

        เธอมองออกว่าหากสวีเหวินเหวินอยู่ที่นี่คงไม่สบายใจแน่

        แต่ก็รู้ดีเช่นกันว่า สวีเหวินเหวินไม่มีทางยอมรับข้อเสนอ

        สวีเหวินเหวินตกใจเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “อินอิน ขอบคุณมากแต่ที่นี่เป็นบ้านของฉัน พวกเขาคือย่าและพ่อ ก่อนหน้านี้เป็นความผิดของฉันเองการที่พวกเขาจะโมโหก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว ฉันไม่เป็นไรหรอก”

        เธอรู้แล้วว่าต้องเป็นเช่นนี้

        ซูอินเข้าใจในหัวอกเดียวกันแต่อย่างไรสวีเหวินเหวินก็ไม่ได้ร้องขอให้ช่วยเหลือ

        “ระวังตัวด้วย ฉันไปก่อนนะ”

        สะพายกระเป๋าพร้อมกับถือถุงพลาสติก ซูอินเดินออกมาจากห้องนอนเธอหันไปมองใบหน้าเหี่ยวย่นของแม่เฒ่าสวีไม่แม้แต่จะสบตาก่อนจะเดินเชิดหน้าออกไปจากบ้านตระกูลสวี

        นั่นทำให้แม่เฒ่าสวีโกรธมาก ประตูยังไม่ทันปิดหล่อนก็ตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด

        “เธอทำท่าแบบนี้หมายความว่ายังไง!”

        ซูอินรออย่างตั้งใจ แต่ก็ไม่มีเสียงเปิดประตูดังมาจากด้านหลังเธอได้แต่ส่ายหน้า รู้ดีว่ามีหลายเรื่องที่เธอยังไม่เข้าใจแล้วคนนอกจะเข้าใจได้อย่างไร

        เธอใช้แสงไฟจากหน้าอาคารดูที่อยู่บนกระดาษที่ฉินหล่างมอบให้

        เธอรู้จักสถานที่นี้ มันอยู่ระหว่างทางเดินจากร้านชานมไปโรงเรียน ห่างจากร้านชานมไม่ถึงหนึ่งร้อยเมตร ซึ่งสะดวกมาก

        อีกทั้งอยู่ในบริเวณย่านการค้า วันธรรมดามีคนพลุกพล่านไม่มีทางเกิดการลักพาตัวหรือเรื่องไม่ดีอย่างแน่นอน

        ถึงแม้ฉินหล่างจะหล่อเหลาทำให้ใครต่อใครรู้สึกไว้ใจแต่ตราบใดที่ยังไม่มั่นใจว่าปลอดภัยก็อย่าประมาท

        เมื่อมั่นใจเรื่องที่อยู่แล้วซูอินจึงรู้สึกวางใจแต่ก็ไม่ได้รีบไปที่นั่นทันที เธอแวะธนาคารแถวนั้นก่อน

        ช่วงต้นทศวรรษ 2000 ตู้เอทีเอ็มยังไม่ได้รับความนิยมเท่ากับยุคหลัง แต่ก็มีการติดตั้งไว้ที่ธนาคารแล้วสอดบัตรเข้าไป กดรหัสแล้วเธอก็ตรวจสอบเงินในบัญชี

        เวลาที่รอดูจำนวนเงินช่างยาวนานเป็นพิเศษ

        ในที่สุด เมื่อเครื่องเอทีเอ็มตอบกลับอย่างช้าๆเธอก็เห็นจำนวนเงินในบัตร

        เลขสี่หลัก

        ไม่ใช่จำนวนตอนที่เธอเปิดบัญชีและไม่ใช่เงินสองพันหยวนตามที่เธอคิด แต่เป็นห้าพันหยวน

        ห้าพันเชียวนะ…มากกว่าที่เธอคิดไว้เท่าตัวของเงินสองพันหยวน

        ซูอินกระสับกระส่ายเล็กน้อยเมื่อสลัดความตกใจได้แล้วก็ถูกแทนที่ด้วยความดีใจ

        หลังจากดึงสติกลับมา เธอก็ตรวจสอบบันทึกการทำธุรกรรม

        เวลาที่เงินโอนเข้ามาคือตอนที่เธออยู่ที่เคาน์เตอร์ชำระเงินของโรงพยาบาลพอดี

        ดูจากเวลาตัดระบบของธนาคารเท่ากับว่า หลังจากที่อีกฝ่ายตอบรับเงื่อนไขของเธอเขาก็รีบโอนเงินก้อนนี้ให้ทันที

        เครื่องเอทีเอ็มคายธนบัตรออกมา ในมือเธอมีธนบัตรปึกหนาภาพลักษณ์ของฉินหล่างสูงขึ้นในใจเธอทันที