เครอสพยุงฮารุขึ้นมา ก่อนจะรีบตรงไปยังรถคันโปรด สีหน้าของเครอสไร้ซึ่งความสงบ มันเต็มไปด้วยความกระวนกระวายและความห่วงใยที่เกินจะควบคุมได้ เขารู้สึกเหมือนมีไฟสุมทรวง ยิ่งขับรถไปใกล้ที่เกิดเหตุเท่าไหร่ หัวใจก็ยิ่งเต้นรัวแรงด้วยความเ็ปและกลัวว่าจะไม่ทันเวลา
“ฮารุ อดทนไว้ อีกไม่นานเราจะไปช่วยซากิกัน” เครอสพยายามปลอบใจฮารุ และปลอบใจตัวเองไปในคราวเดียวกัน
เมื่อมาถึงโกดังร้างหมายเลข 7 ริมอ่าว สิ่งที่เครอสและฮารุเห็นมีเพียงความว่างเปล่าและความเงียบงันท่ามกลางซากปรักหักพังและร่องรอยของการต่อสู้ที่ดุเดือด คราบเืสีแดงฉานจำนวนมากสาดกระเซ็นอยู่บนพื้นคอนกรีตและกำแพง บอกเล่าเื่ราวความรุนแรงที่เพิ่งผ่านพ้นไป แต่กลับไร้เงาของซากิ ไนล์ หรือแม้แต่ร่างไร้ิญญาของศัตรู
เครอสยกมือขึ้นกุมขมับแน่น ความเครียดถาโถมเข้าใส่เขาราวกับคลื่นั์ ความหวังที่เคยจุดประกายเมื่อครู่ดับวูบลงในพริบตา เขากวาดสายตาไปทั่วบริเวณ พยายามมองหาเบาะแสใดๆที่อาจหลงเหลืออยู่ แต่ก็ไม่พบสิ่งใดเลย
ฮารุที่เห็นเพียงคราบเืของพี่ชาย แต่ไร้ร่างของซากิ ก็ทรุดตัวลงนั่งร้องไห้กับพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก เสียงสะอื้นไห้ของเขาดังก้องไปทั่วโกดังร้าง ราวกับจะระบายความเ็ปและความผิดหวังทั้งหมดออกมา
ในไม่ช้า ลูกน้องของเครอสทยอยมาถึง พวกเขาเห็นสภาพของเครอสและฮารุ ก็รับรู้ได้ทันทีว่าสถานการณ์เลวร้ายเพียงใด
เครอสมองไปยังคราบเืบนพื้น ภาพซากิที่นอนแน่นิ่งในห้วงแห่งความมืดมิดผุดขึ้นมาในความคิด ความโกรธแค้นที่ถูกกดทับมานานปะทุขึ้นอย่างรุนแรงอีกครั้ง ดวงตาของเขาฉายแววดุดันราวกับเปลวไฟ เขาจะไม่ยอมให้อภัยเด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็บุคคลนิรนามหรือไนล์ พวกมันจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำไป
.
.
ความมืดมิดกัดกินทุกสิ่งรอบตัวซากิ กลิ่นคาวเืคละคลุ้งจนน่าเวียนหัว เสียงหวีดหวิวที่พัดผ่านอย่างสม่ำเสมอปลุกให้สติที่เลือนรางของเขาค่อยๆกลับคืนมา เขาพยายามขยับตัว แต่ก็พบว่าแขนและขาถูกมัดไว้อย่างแ่า และดวงตาก็ถูกปิดด้วยผ้าผืนหนา ความเ็ปจากาแมากมายแล่นไปทั่วร่าง เืที่ไหลไม่หยุดทำให้ความรู้สึกชาค่อยๆ คืบคลานเข้ามายึดครอง
เขาได้ยินเสียง… เสียงเครื่องยนต์? เสียงทุ้มต่ำและแรงสั่นะเื ราวกับว่ากำลังลอยอยู่กลางอากาศ ‘เครื่องบิน! เขาอยู่บนเครื่องบิน! ที่นี่ที่ไหนกัน?’ เรี่ยวแรงแม้แต่จะขยับปลายนิ้วก็แทบไม่เหลือ
จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น สองเท้า? ไม่… สี่ต่างหาก… สองคนงั้นหรือ? ซากิพยายามรวบรวมสมาธิเพื่อจับเสียงรอบตัว เสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเหนือศีรษะ เป็เสียงเดียวกับที่ได้ยินในคาสิโน ไม่ผิดแน่! ไอ้เหี้ยนั่น! ซากิกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสัน ความเกลียดชังพุ่งทะลุปรอท แต่เขาไม่สามารถขยับตัวได้เลย
“หึ… ยังจะอวดเก่งอยู่ได้นะ” เสียงนั้นเอ่ยเยาะเย้ย พร้อมกับเสียงลากเก้าอี้ที่หยุดลงตรงหน้าซากิ
“ฉันจะทำแผล ถ้าเสียเืมากกว่านี้เขาตายแน่” เสียงอีกคนหนึ่งดังขึ้น น้ำเสียงกังวล ก่อนที่ชายผู้นั้นจะเดินตรงเข้ามาทรุดตัวนั่งลงข้างๆ ซากิ
ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะได้ลงมือ ซากิก็ดิ้นรนอย่างรุนแรง พยายามจะหลุดพ้นจากพันธนาการ แม้ความเ็ปจะรุนแรงเพียงใด เขาก็ไม่ยอมให้พวกมันแตะต้องตัวง่ายๆ การดิ้นรนนั้นทำให้าแฉีกขาดออก เือุ่นๆ ไหลซึมออกมามากขึ้น
“ฉันเป็หมอ ฉันจะรักษาแผลให้นาย อยู่นิ่งๆ” ชายผู้นั้นเอ่ยขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงเต็มเปี่ยมไปด้วยความเป็ห่วง
“พวกมึงมันสารเลว!” ซากิตวาดลั่น เสียงแหบแห้ง แต่เต็มไปด้วยความเดือดดาล
คนเป็หมอถอนหายใจเบาๆ “แล้วไงล่ะ หรือนายจะนอนตายอยู่ตรงนี้? หรือถ้านายไม่ยอม แล้วจะทำอะไรได้ล่ะ…” ประโยคสุดท้ายเขาหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะกระซิบเสียงแ่เบาจนแทบไม่ได้ยิน “...ไม่อยากหนีไปได้รึไง”
คำพูดสุดท้ายนั้นเหมือนมีดที่ค่อยๆสอดเข้าไปในเกราะป้องกันของซากิ ทำให้ความพยศของเขาสงบลงได้บ้าง สติของซากิที่ว้าวุ่นเริ่มสงบลง เขาหยุดดิ้นรน พยายามรวบรวมลมหายใจที่แ่เบา
………ความทรมาน………
ชายปริศนาเื้ัยอมให้รักษาแผลให้ซากิก็จริง แต่คำสั่งที่ให้หมอปฏิบัติกลับโหดร้ายเกินกว่าจะเรียกว่าการรักษา
“ไม่ต้องใช้ยาชา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งอย่างเหี้ยมเกรียม “คว้านะุออก และเย็บแผล ทำสดๆทุกอย่าง”
หมอนิ่งไปครู่หนึ่ง สีหน้าซีดเผือด เขาเงยหน้าขึ้นมองนายเหนือหัวด้วยความใ
“นายท่าน… ถ้าทำแบบนั้นเขาจะทนไม่ได้ อาจถึงตาย…”
“นั่นไม่ใช่เื่ของนาย” เสียงนั้นตอบกลับอย่างเ็า ราวกับน้ำแข็ง “ทำตามที่สั่ง”
หมอก้มหน้าลงอย่างจำนน เขาหยิบอุปกรณ์ทำแผลออกมา มือที่สั่นเทาของเขาแตะลงบนาแที่ต้นแขนซ้ายของซากิ ความเย็นเฉียบของโลหะัักับิัที่ชุ่มเื
ซากิรู้สึกถึงความเย็นเยียบนั้น ก่อนจะััได้ถึงแรงกดและแรงกรีดที่บาดลึกลงไปในเนื้อ ไม่มีความชาใดๆ ความเ็ปแผ่ซ่านไปทั่วร่างราวกับถูกไฟเผาผลาญ
“อ๊ากกกก!!!!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่นออกมาจากลำคอแห้งผากของเขา ร่างกายบิดเกร็งอย่างรุนแรง เืทะลักออกมามากมาย
เสียงของเหล็กที่ควานลึกลงไปในเนื้อหนังเพื่อหาหัวะุ เสียงเนื้อที่ถูกแหวกออก เสียงครูดของเหล็กกับกระดูก ทุกอย่างล้วนชัดเจนและทรมานเกินบรรยาย
“อื้อออ!!! อึก!!” ซากิกัดฟันจนกรามแทบแตก พยายามกลั้นเสียงร้อง แต่ความเ็ปที่แสนสาหัสก็ทะลักออกมาเป็เสียงคำรามต่ำๆ และเสียงสะอื้นที่ปนเปื้อนไปด้วยเื
เมื่อะุถูกคว้านออกมา ความเ็ปราวกับทวีคูณขึ้น หมอไม่รอช้าเริ่มต้นเย็บแผลสดๆ ทันที ทุกเข็มที่แทงลงไปบนเนื้อที่ฉีกขาด คือความทรมานที่เฉือนลึกลงไปในจิตใจของซากิ เสียงร้องของเขาดังอย่างต่อเนื่อง เ็ป โหยหวน ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกทรมานจนถึงขีดสุด เหงื่อไหลอาบใบหน้า ผ้าปิดตาเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาและความเ็ป
หมอพยายามเย็บแผลอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ มือของเขาเปื้อนเืจนแดงฉาน แต่เขาก็ไม่อาจบรรเทาความทรมานของซากิได้ ทำได้เพียงอดทนฟังเสียงร้องที่ทรมานใจนั้น
ในที่สุด ร่างกายที่บอบช้ำและเ็ปอย่างแสนสาหัสของซากิก็ทนต่อไปไม่ไหว สติของเขาค่อยๆเลือนหายไปในห้วงแห่งความมืดอีกครั้ง เสียงกรีดร้องค่อยๆแ่ลง จนกระทั่งเงียบสนิท ร่างกายที่ถูกมัดแน่นทรุดลงอย่างหมดเรี่ยวแรง
หมอมองร่างที่แน่นิ่งของซากิด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง เขาถอนหายใจยาวๆก่อนจะหันไปมองนายเหนือหัวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขมขื่น นี่ไม่ใช่การรักษา แต่เป็การทรมานที่ไร้มนุษยธรรมอย่างแท้จริง
.
.
[เครอส]
เครอสทรุดตัวลงนั่งข้างฮารุที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนพื้น เขาดึงฮารุเข้ามากอดแน่น พยายามจะปลอบโยนทั้งฮารุและตัวเองไปด้วยในคราวเดียวกัน
“ฮารุ… เงยหน้าขึ้น” เครอสเอ่ยเสียงแ่ แต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น “ฉันจะพานายกลับบ้าน ฉันจะตามหาซากิให้เจอ”
เขาพยุงฮารุขึ้นมา ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องที่มาถึงแล้วด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราด “หาเบาะแสทุกอย่างในโกดังนี้แม้แต่เศษธุลีก็ห้ามพลาด และตามรอยทุกฝีเท้าที่ออกไปจากที่นี่”
ลูกน้องต่างรับคำสั่งอย่างแข็งขัน พวกเขารับรู้ได้ถึงความโกรธแค้นที่แผ่ออกมาจากตัวเครอส ราวกับว่าเขาพร้อมจะเผาทุกสิ่งให้มอดไหม้
เครอสพาฮารุกลับคฤหาสน์ทันที ตลอดทางในรถความเงียบเข้าปกคลุม มีเพียงเสียงสะอื้นเป็พักๆของฮารุเท่านั้น เครอสขับรถด้วยความเร็วสูง หัวใจของเขาบีบรัดด้วยความเ็ปและความผิดหวัง ความรู้สึกผิดที่ปล่อยให้ซากิเผชิญหน้ากับอันตรายเพียงลำพังกัดกินจิตใจเขาอย่างรุนแรง
เมื่อมาถึงคฤหาสน์ เครอสรีบพยุงฮารุเข้าไปในบ้าน วูล์ฟและไซลาสที่ได้รับแจ้งข่าวต่างรีบวิ่งเข้ามาดูสภาพของทั้งสอง เมื่อเห็นฮารุในสภาพนั้น และรู้ว่าซากิถูกจับตัวไป ใบหน้าของพวกเขาก็แปรเปลี่ยนเป็กังวลใจทันที
“ฮารุ...เป็อะไรมากไหม” วูล์ฟเอ่ยถามด้วยความเป็ห่วง
“พาฮารุไปพักผ่อน ให้คนดูแลอย่างใกล้ชิด” เครอสสั่งเสียงเ็า “เรียกหมอมาดูแผลด้วย”
จากนั้นเครอสก็เดินตรงไปยังห้องทำงานของเขา ใบหน้าของเขาดุดันราวกับพายุที่กำลังก่อตัว เขาลากเก้าอี้ออกมาอย่างแรง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งเบื้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ ไซลาสยืนอยู่ข้างๆเตรียมพร้อมรับคำสั่ง
“ไซลาส” เครอสเอ่ยขึ้น เสียงของเขาต่ำและสั่นเครือด้วยความโกรธ
“เปิดระบบการตามล่าทั้งหมด ดึงข้อมูลการเคลื่อนไหวของบุคคลนิรนามทุกชิ้นที่เราเคยได้มา ทั้งที่เกี่ยวกับตระกูลคุโรซากิ และที่เกี่ยวข้องกับไนล์”
“รับทราบครับ” ไซลาสตอบรับอย่างรวดเร็ว
เครอสหลับตาลงชั่วครู่ ภาพของซากิที่ถูกทรมานผุดขึ้นมาในหัว เขากัดฟันแน่นจนได้ยินเสียง นี่คือา เขาจะทำให้พวกมันชดใช้ในสิ่งที่ทำไปอย่างสาสมที่สุด
เพลิงแค้นลุกโชนในดวงตาของเครอส การล่มสลายของตระกูลคุโรซากิเป็เื่หนึ่ง แต่การที่พวกมันกล้าแตะต้องซากิ...นั่นคือสิ่งที่เครอสไม่อาจให้อภัยได้ และมันกำลังจะนำไปสู่จุดเดือดครั้งใหม่ของโลกใต้ดิน
733
