บทที่ 9 การแข่งขันไถนา ทุกคนตกตะลึง!
ณ พื้นที่รกร้างแห่งหนึ่งนอกเมืองฉู่หยาง
ที่นี่คือที่ดินเลวร้ายที่เกษตรกรชราคนใดมาเห็นก็ต้องถอนหายใจ ปกติแล้วแทบไม่มีใครแวะเวียนมาที่นี่เลย ทว่าวันนี้สถานที่แห่งนี้กลับคลาคล่ำไปด้วยผู้คนครึกครื้นอย่างยิ่ง!
ยามนี้เป็่ฤดูวุ่นวายของการเพาะปลูก ชาวนาต้องทำงานในทุ่งนาจนแทบไม่ทันเวลา แล้วจะยอมสละเวลาอันมีค่าใน่ฤดูทำนามารวมตัวกันกลางวันแสก ๆ เช่นนี้ได้อย่างไร? เมื่อมองดูให้ดีจึงพบว่าบริเวณกึ่งกลางแถวหน้าของฝูงชนคือฉู่หยางจวิน สยงอู่เหลียงผู้เพิ่งได้รับบรรดาศักดิ์ โดยมีเหล่าทหารคนสนิทห้อมล้อมอยู่รอบกาย!
"ตามคำสั่งของนายท่าน การแข่งขันไถนาเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็ทางการ!" ทหารคนสนิทนายหนึ่งะโก้อง
ธงโบกสะบัด ผู้คนส่งเสียงฮือฮาด้วยความตื่นเต้น
ภายใต้การนำของทหารคนสนิทหลายนาย สยงอู่เหลียงนั่งลงบนที่นั่ง้าซึ่งเป็พื้นที่ที่มีทัศนวิสัยกว้างขวาง สามารถมองเห็นสนามแข่งขันทั้งหมดได้อย่างครบถ้วน ต้นไม้ในสนามแข่งขันถูกตัดโค่นจนเกลี้ยง หินก้อนใหญ่ในดินก็ถูกขุดออกไปจนหมดสิ้น
แม้จะมีการเตรียมงานขั้นต้นสำหรับการบุกเบิกที่ดินรกร้างไว้แล้ว แต่ที่ดินเลว ๆ แห่งนี้ก็ยังทำให้ผู้คนปวดหัวอยู่ดี เพราะอย่างไรก็เป็ที่ดินรกร้างที่ไม่เคยถูกพัฒนามาก่อน ดินจึงจับตัวเป็ก้อนแข็งอย่างรุนแรง ต่อให้เป็ยอดฝีมือด้านการทำนาเมื่อเห็นที่ดินผืนนี้ก็ต้องถอนหายใจและเกาหัว
ด้านหลังของสยงอู่เหลียง สือเอ้อร์กล่าวด้วยท่าทางนอบน้อมและประจบประแจงว่า "นายท่าน การจัดการของผู้น้อยเป็ที่พอใจหรือไม่ขอรับ?"
สยงอู่เหลียงพยักหน้าชม "ไม่เลว"
สือเอ้อร์ยิ้มกว้างทันที ในใจลอบรู้สึกหวานล้ำราวกับได้กินน้ำผึ้ง
ยอดฝีมือด้านการไถนาสิบคนที่ชาวบ้านเสนอชื่อมายืนเรียงแถวด้วยใบหน้าสดใสและเตรียมพร้อมเต็มที่ เรียกเสียงโห่ร้องยินดีจากฝูงชนที่มามุงดูเป็ระยะ การแข่งขันไถนาของสยงอู่เหลียงถูกสือเอ้อร์โฆษณาจนย่านนี้กลายเป็จุดสนใจของคนทั้งฉู่หยาง!
ใครเล่าไม่อยากสร้างชื่อให้โด่งดังในกิจกรรมที่มีผู้คนจับตามองมากมายเช่นนี้? สือเอ้อร์ไม่ได้โกหกเลยจริง ๆ ท่านจวินโหวน้อยมาเป็กรรมการตัดสินด้วยตนเอง!
หากสามารถแสดงฝีมือได้อย่างยอดเยี่ยมในการแข่งขันไถนา ไม่เพียงจะได้รับรางวัลใหญ่อย่าง 'สิบตำลึงทอง' แต่ยังมีโอกาสดึงดูดความสนใจจากนายท่าน และหากได้รับความเมตตาจากผู้สูงศักดิ์ท่านนี้มิใช่เื่ดีอย่างยิ่งหรือ? แต่ละหมู่บ้านและแต่ละตำบลจึงพยายามอย่างเต็มที่ คัดเลือกยอดฝีมือด้านการเพาะปลูกที่เก่งที่สุดในหมู่บ้านของตนออกมา!
"นั่นคือผู้เข้าแข่งขันจากหมู่บ้านซีโกวของพวกเรา! หากพูดถึงเื่ทำนาเขาเป็ยอดฝีมืออย่างแน่นอน!"
"วันนี้เ้าสี่บ้านข้าชนะอย่างแน่นอน!"
"คนของเ้าน่ะดูอย่างไรก็ไม่ได้เื่! ดูคนจากหมู่บ้านจ้าวที่พวกเราเลือกมาสิ วันหนึ่งไถได้ถึงหนึ่งหมู่!"
ผู้คนต่างหันไปมองด้วยความสนใจ สยงอู่เหลียงได้ยินดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะปรายตามอง แม้แต่ในโลกอนาคตด้วยเครื่องมือเกษตรสมัยใหม่ที่ก้าวหน้า การบุกเบิกที่ดินด้วยมือวันหนึ่งก็ได้เพียงสองหมู่เท่านั้น ทว่าใช้เครื่องมือเกษตรยุครณรัฐที่หยาบ ๆ กลับทำได้วันละหนึ่งหมู่! ช่างเป็คนใจเด็ดและทำงานหนักจริง ๆ
เมื่อสยงอู่เหลียงลุกขึ้นยืน บรรบากาศโดยรอบก็เงียบลงอย่างรวดเร็ว
"หลังจากข้าได้รับบรรดาศักดิ์ก็ให้ความสำคัญกับความเป็อยู่ของราษฎรมากที่สุด การแข่งขันในวันนี้มีจุดประสงค์เพื่อส่งเสริมการเกษตร เป้าหมายของพวกเ้าคือไถที่ดินรกร้างตรงหน้านี้ให้ได้ โดยมีกำหนดเวลาครึ่งชั่วยาม ใครที่ไถพื้นที่ได้มากกว่าคนของทางการจะได้รับรางวัลสิบตำลึงทอง! พวกเ้าเข้าใจหรือไม่?" สยงอู่เหลียงกล่าวด้วยน้ำเสียงทรงพลัง!
"เข้าใจแล้วขอรับ!" ยอดฝีมือไถนาทั้งสิบคนเตรียมพร้อมเต็มที่ ฝูงชนที่มุงดูเองก็พยักหน้าเห็นพ้อง กฎนั้นเรียบง่าย! ภายใต้สายตาของผู้คนมากมายย่อมไม่สามารถโกงได้!
สยงอู่เหลียงชี้มือไปยังกลุ่มทหารคนสนิทด้านหลังอย่างส่ง ๆ "เ้า ออกไปสู้ในนามของทางการ"
ทหารคนที่ถูกเลือกดูแล้วไม่ได้แข็งแรงกำยำนัก อย่างน้อยเมื่อเทียบกับยอดฝีมือสิบคนที่ไหล่กว้างเอวหนาแล้วถือว่าด้อยกว่ามาก ทหารที่ถูกชี้ก้าวออกมาตามคำสั่งเรียกเสียงโห่ด้วยความผิดหวังจากฝูงชน
"รูปร่างแบบนี้จะขึ้นมาแข่งด้วยหรือ?"
"บนไหล่ไม่มีแม้แต่รอยด้าน เป็แค่ลูกไก่ในกำมือ ผลลัพธ์ไม่ต้องดูเลยก็ได้"
"ฮะ? แค่นี้เนี่ยนะ? ข้าว่าถ้าตัวเองขึ้นไปแข่งข้าก็ชนะได้!"
"สงสัยนายท่านคงตั้งใจให้ชาวนาอย่างพวกเราชนะสิบตำลึงทองนี้ เพื่อให้กำลังใจพวกเราในการบุกเบิกที่ดินกระมัง"
"นั่นสินะ นั่นสินะ..."
ผู้คนด้านล่างต่างส่ายหน้าพร้อมมองว่าไม่มีทางชนะ แต่ทหารคนนั้นกลับไม่มีท่าทีลนลานเลยแม้แต่น้อย เขาก้าวไปข้างหน้า ถอดชุดเกราะออกด้วยใบหน้าเรียบเฉย แล้วจับตัวเอกของวันนี้ คันไถชวีหยวน
เพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดในเวลาสำคัญ ใน่ไม่กี่วันที่ผ่านมาทหารทุกคนได้ฝึกฝนวิธีการใช้งานคันไถชวีหยวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้ตอนนี้จะยังไม่ถึงขั้นชำนาญจนพลิ้วไหว แต่ก็ไม่ถือว่าเป็มือใหม่อย่างแน่นอน!
"เริ่มการแข่งขันได้!" จงหัวออกคำสั่ง!
ชายฉกรรจ์ทั้งสิบคนที่ตั้งสมาธิสูงเริ่มกวัดแกว่งจอบเสียมในมืออย่างบ้าคลั่งทันที ท่ามกลางเสียงให้กำลังใจของฝูงชน คนทั้งสิบหน้าแดงก่ำและรุดหน้าไปอย่างรวดเร็ว!
ขณะที่ทางด้านทหารคนสนิท เขากลับค่อย ๆ จัดวางคันไถชวีหยวนให้ตรงอย่างไม่รีบร้อน... ความจริงแล้วคันไถชวีหยวนควรใช้คู่กับวัว หรือหากไม่มีวัวไถนาอย่างน้อยก็ควรใช้สองคนช่วยกันควบคุม หากไม่ใช่เพราะทหารคนสนิทของฉู่หยางจวินล้วนเป็ยอดนักรบที่ผ่านศึกมาโชกโชน ลำพังแรงคนปกติเพียงคนเดียวย่อมไม่มีทางควบคุมคันไถชวีหยวนขนาดใหญ่เครื่องนี้ได้ แม้กล้ามเนื้อของทหารคนนี้จะดูไม่ใหญ่โตจนเกินไป แต่เขาก็เป็จอมพลังหนึ่งในร้อย!
การแข่งขันเริ่มต้นขึ้น ยอดฝีมือไถนาทั้งสิบมีเหงื่อไหลโซมกายนำโด่งไปไกล ส่วนทหารคนสนิททำเพียงตามหลังมาอย่างไม่รีบร้อน
"จริง ๆ ด้วย ความเร็วต่างกันเกินไป!" ฝูงชนต่างส่ายหน้า!
"ผลลัพธ์ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว! สิบคนนั้นได้สิบตำลึงทองแน่นอน!" บางคนกล่าวด้วยความอิจฉาริษยา
แต่ไม่นาน คันไถชวีหยวนก็เริ่มมีแรงส่งและทหารคนนั้นเริ่มจับจังหวะได้ เขาเริ่มไล่ตามขึ้นมาอย่างช้า ๆ! ระยะห่างลดลงเรื่อย ๆ!
ชายฉกรรจ์จากหมู่บ้านจ้าวเป็ตัวเต็งที่จะคว้าชัยชนะจริง ๆ เขาพุ่งนำหน้าสุด ทิ้งห่างจากอันดับสองอยู่พอสมควร แต่เมื่อเวลาผ่านไปเขาก็รู้สึกว่าความเร็วของตนลดลงอย่างเห็นได้ชัด เพราะการกวัดแกว่งจอบเสียมอย่างต่อเนื่องนั้นเป็งานที่ใช้แรงมหาศาล
ทว่าเขาต้องคว้าอันดับหนึ่งให้ได้ เพื่อรับรางวัลจากมือของนายท่านและสร้างชื่อเสียงให้วงศ์ตระกูล! ชายฉกรรจ์ก้มหน้าก้มตาทำงานหนักแต่กลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เหตุใดเสียงถึงเบาลง? อีกทั้งข้างหูยังมีเสียงอุทานและเสียงวุ่นวายของฝูงชน แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้อุทานเพราะตัวเขา!
ชายผู้นั้นอดไม่ได้ที่จะชะลอการเคลื่อนไหวลงและหันกลับไปมองตามสัญชาตญาณ เขาถึงกับใ! ทหารคนนั้นอยู่ข้างหลังเขาแล้ว! อีกทั้งใบหน้าไม่แดงและไม่มีอาการหอบหายใจ ดูเหมือนจะยังมีแรงเหลือเฟือ!
ชายฉกรรจ์ใมากเขารีบรวบรวมสมาธิทั้งหมด พยายามไถดินอย่างสุดชีวิต ทว่าแขนกลับยิ่งปวดเมื่อยมากขึ้นเรื่อย ๆ ความเร็วก็ยิ่งช้าลงเรื่อย ๆ ชายฉกรรจ์มองทหารคนนั้นแซงหน้าตนไปด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอและไม่รีบร้อนด้วยใบหน้าสิ้นหวัง และระยะห่างก็ยิ่งถูกทิ้งห่างออกไป
ฝูงชนส่งเสียงฮือฮา ใคร ๆ ก็มองออกว่าทหารคนนั้นเป็เพียงมือใหม่ในการไถนา แต่คันไถที่เขาใช้นั้นมีบางอย่างประหลาด! สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปที่คันไถชวีหยวนเครื่องนั้น!
ยังไม่ถึงหนึ่งก้านธูป ที่ดินที่สือเอ้อร์เตรียมไว้ก็ถูกไถจนหมด การแข่งขันจึงประกาศสิ้นสุดลง ผลลัพธ์ปรากฏชัดเจน ร่องดินที่ทหารคนนั้นไถด้วยตนเองเพียงคนเดียวกินพื้นที่เกือบครึ่งหนึ่งของที่ดินทั้งหมด! ส่วนยอดฝีมืออีกสิบคนรวมกันทำได้เพียงแค่เสมอตัวกับทหารคนเดียว!
ยิ่งไปกว่านั้น ร่องดินที่ทหารไถมีความลึกสม่ำเสมอ เป็ระเบียบและตรงเป๊ะ ความแตกต่างนั้นชัดเจนอย่างยิ่ง! ฝูงชนที่มุงดูต่างเงียบกริบ
"ข้าขอประกาศว่าการแข่งขันไถนาสิ้นสุดลงแล้ว! ทางการเป็ฝ่ายชนะ!" สือเอ้อร์ผู้ดำเนินรายการประกาศเสียงดัง
"ข้าไม่ยอมรับ!" ชายจากหมู่บ้านจ้าวที่มีไอความร้อนระเหยออกจากตัวกล่าวด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อย "ต้องเป็เพราะเครื่องมือที่เขาใช้มีปัญหาแน่นอน!"
แน่นอนว่าตราบใดที่เป็คนที่มีสติสัมปชัญญะปกติ ย่อมมองออกว่าคันไถชวีหยวนที่มีรูปร่างแปลกตานั้นมีความลับซ่อนอยู่
"ที่ทางการชนะเป็เพราะเครื่องมือดีกว่า!" ชายแซ่จ้าวะโด้วยความโกรธโดยไม่สนคำห้ามปรามของคนรอบข้าง ทุกคนมองไปยังสยงอู่เหลียงที่นั่งอยู่ตรงกลางด้วยความกังวล เกรงว่าเขาจะโกรธที่ชายผู้นี้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง
สือเอ้อร์ที่อยู่ข้างกายสยงอู่เหลียงรีบก้าวออกมาประจบประแจงทันที "บังอาจ! เครื่องมือนี้นายท่านเป็ผู้ออกแบบด้วยตนเองย่อมต้องดีกว่าอยู่แล้ว! ทหารคนนั้นยังใช้งานได้ไม่ชำนาญพอ มิเช่นนั้นคงไถได้เร็วกว่านี้อีก!"
ผู้คนต่างส่งเสียงฮือฮา คนเดียวชนะสิบคนแล้ว นี่ยังเรียกว่าไม่ชำนาญอีกหรือ? ยังจะเร็วได้มากกว่านี้อีกหรือ?!
1K
![[จบแล้ว] นครแห่งบาป - City of Sin](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731472323_78885401.webp)
