สองเดือนผ่านไป ฟ้าลดามีสภาพเป็มัมมี่ มีผ้าพันแผลพันรอบตัวจนถึงใบหน้า และยังคงไม่ฟื้น
“ลูกสาวของผมจะเสียโฉมมั้ยครับ โดนไฟลวกทั้งตัวแบบนี้”
“ทางโรงพยาบาลของเรามีศัลยแพทย์ฝีมือเยี่ยมครับ ถ้าร่างกายฟ้าลดาพร้อมกว่านี้ จะดำเนินการศัลยกรรม เธอก็จะไม่เสียโฉม แต่การรักษาอาจจะช้าหน่อยครับ”
“ผมยอมทุ่มเงินเต็มที่ ต้องให้เธอกลับมาสวยดังเดิมให้ได้ครับ” เ้าของโรงแรมรู้ดีว่าฟ้าต้องอาละวาดแน่ หากพบว่าตนเองมีใบหน้าแบบนี้
ทันใดนั้น คุณแม่ของฟ้าเดินมาเรียกหมออย่างตื่นเต้น เมื่อเห็นลูกสาวรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา หมอกับเ้าของโรงแรมจึงมาเข้ามาดู หมอตรวจอาการเบื้องต้นพบว่าเป็ปกติ แต่แล้วเมื่อหมอสอบถาม ฟ้ากลับจำอะไรไม่ได้เลย
“ที่นี่ที่ไหนคะ และพวกคุณเป็ใคร แล้วฉัน…..” พอจะพูดต่อก็มีอาการปวดหัวขึ้นมาทันที
หมอจึงให้สองสามีภรรยาคู่นี้ออกไปก่อน เพื่อทำการตรวจรักษา เวลาผ่านไปสามชั่วโมง หมอก็เดินออกมาบอกว่า
“สมองของเธอได้รับความกระทบกระเทือน ทำให้เธอสูญเสียความทรงจำครับ ต้องใช้เวลาพอสมควรกว่าความทรงจำจะคืนกลับมา”
“โถ่ ลูกแม่ นี่ลูกของเราจำอะไรไม่ได้เลย”
“ลูกเราได้รับอุบัติเหตุครั้งใหญ่ โชคดีเท่าไหร่แล้วที่ลูกของเรายังรอดมาได้นะคุณ ผมเชื่อว่าลูกเราจะต้องหาย แต่คงต้องใช้เวลา” เ้าของโรงแรมพูดปลอบภรรยา
*******************************************
ทางด้านพันรบ ใน่เวลาก่อนหน้านี้ พันรบหมั่นมาเยี่ยมฟ้าบ่อยๆ เพราะเป็ห่วงคุณอาทั้งสอง แต่พอรู้แล้วว่าฟ้าลดาฟื้นขึ้นมาแล้ว ได้แต่ฝากให้ผู้กองพงศ์เทพพี่ชายตนมาเยี่ยมแทน
“ผมบอกตรงๆ ผมไม่อยากให้ความหวังกับฟ้าลดา เธอเฝ้าตามผมมานาน ผมรู้สึกอึดอัด จะพูดอะไรหรือทำอะไรก็ต้องเกรงใจคุณอาซึ่งถือเป็ญาติสนิทของพวกเรา”
“พี่ได้ข่าวนะว่าฟ้าลดาความจำเสื่อม และคงจำนายไม่ได้แล้วล่ะ ว่าแต่ ไม่แน่นะ นายอาจจะเป็ตัวกระตุ้นให้เธอจำอดีตได้ ก็ได้นะ”
“ผมขอล่ะพี่ พี่ช่วยไปเยี่ยมเผื่อผมด้วย บอกว่า่นี้ผมงานยุ่งมากเลย”
“เออ ก็ได้ เผื่อเธอจำอะไรได้ขึ้นมา จะได้สอบปากคำพอดี”
*******************************************
พอสนกับแป้งรู้ข่าวว่าฟ้าฟื้นแล้ว จึงรีบมาเยี่ยมที่ห้องพิเศษทันที พอมาถึงได้คุยกับแม่ของฟ้า จึงรู้ว่าฟ้าความจำเสื่อม ทั้งสองจึงปลอบว่า
“ไม่เป็ไรนะคะคุณน้า พวกเราจะช่วยให้ความทรงจำของฟ้ากลับมาให้ได้ค่ะ”
“ขอบใจมากนะจ้ะ น้าเองก็พยายามเล่าอดีตเกี่ยวกับฟ้าให้ฟัง ยังช่วยไม่ได้เลย”
สนนึกขึ้นมาได้ว่า ฟ้ายึดมั่นแต่พี่พันรบ จึงถามว่า “แล้วพี่พันรบมาเยี่ยมฟ้ารึยังคะ ฟ้านั้นชอบพี่พันรบมาก ไม่แน่นะคะ ความจำของฟ้าอาจกลับมา เมื่อเห็นพี่เขาก็ได้”
“รายนั้นงานยุ่งมากเลย่นี้ เขาว่าไม่มีเวลาเลยจริงๆ”
สักพักผู้กองก็มาเยี่ยมพอดี
“สวัสดีครับคุณอา ผมมาเยี่ยมฟ้าครับ อาการเธอเป็อย่างไรบ้าง”
“ร่างกายตอนนี้ เธอแข็งแรงขึ้นมากแล้ว แต่สูญเสียความทรงจำนี่สิ”
“ผมยอมรับนะครับว่าตั้งใจจะมาสอบปากคำเธอ แต่เมื่อเป็เช่นนี้ คงทำอะไรไม่ได้” หลังจากนั้นผู้กองก็เข้าเยี่ยมเพื่อทักทายฟ้าลดา
“เป็ไงฟ้า อาการดีขึ้นยัง”
“คุณ คือ” สักพัก ก็มีภาพของผู้กองแว๊บมา “เหมือนฉันเคยเห็นคุณนะคะ แต่จำไม่ได้ว่าคุณคือใคร”
“ผม ผู้กองพงศ์เทพครับ เป็พี่ชายของพันรบ ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างเราน่าจะถือว่าเป็ลูกพี่ลูกน้องกันครับ”
เพื่อนของฟ้าทั้งสองพากันตื่นเต้น เพราะผู้กองเป็คนแรกที่ฟ้าแว๊บเห็นภาพ สนสงสัยว่า “ทำไมฟ้าถึงเห็นภาพพี่พงศ์คะ ในเมื่อพี่กับฟ้าก็ไม่ค่อยได้คุยหรือเจอหน้ากันเลย”
“สงสัยว่าคงเป็ภาพสุดท้ายหลังเกิดการะเิ พี่เป็คนแรกที่วิ่งเข้าไปดูฟ้า ฟ้าเองก็อาจจะเห็นพี่ก่อนที่เธอจะหมดสติไป เรียกว่าความจำสุดท้ายรึเปล่านะ”
“อย่างนี้นี่เอง แล้วพี่พันรบล่ะคะ ทำไมไม่มาด้วย ถ้าฟ้าเห็นพี่พันรบ อาจกระตุ้นความทรงจำเธอได้นะคะ”
“เอ่อ รายนั้นเขาไม่ว่างจริงๆ น่ะ”
*******************************************
สี่เดือนต่อมา หลังจากที่ฟ้าศัลยกรรมจนกระทั่งได้ใบหน้าแบบเดิมเป๊ะ เ้าของโรงแรมจึงพาลูกสาวกลับบ้าน เพื่อค่อยๆ ฟื้นความจำ
“ฟ้ากลับมา พอจำบ้านของพวกเราได้มั้ยลูก” แม่ถามอย่างมีความหวัง
ฟ้ามองไปรอบบ้าน แม้กระทั่งมองไปทางแม่บ้านและสาวใช้ ก็จดจำอะไรไม่ได้เลย จึงส่ายหน้า
“คุณ ให้ลูกเราไปพักผ่อนก่อนเถอะนะ ของแบบนี้เร่งรัดไม่ได้หรอก” “อ้าวแม่บ้านมาพาฟ้าขึ้นไปที่ห้องเธอที”
“ค่ะ ท่าน”
แม่บ้านและสาวใช้ชื่อ นวล จึงช่วยกันประคองฟ้าไปที่ห้อง ในใจนวลแอบกลัวคุณฟ้าอยู่มาก เพราะไม่ว่าพวกสาวใช้จะทำอะไร ก็ดูขัดหูขัดตาเธอไปซะหมด พอมาถึงห้องและส่งคุณฟ้าเรียบร้อย ก็แปลกใจว่าไม่ได้เสียงด่าว่าเลยสักคำ นวลเลยถามแม่บ้านว่า “คุณฟ้าเขาดูเปลี่ยนไปนะคะ เป็เพราะเธอยังไม่หายดีหรอคะ”
“คุณฟ้าเขาความจำเสื่อมน่ะ”
“อะไรนะคะ แม่บ้าน แสดงว่าคุณฟ้าจำพวกเราและจำอะไรไม่ได้เลยสิคะ”
แม่บ้านไม่อยากพูดมาก ได้แต่พยักหน้าแล้วกลับไปทำงานต่อ
*******************************************
เมื่อฟ้ามาถึงห้อง รู้สึกไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย พยายามรื้อค้นเผื่อจะจำอะไรได้บ้าง จนไปเจอสมุดไดอารี่ส่วนตัวของฟ้า ในใจคิดว่า “โชคดีที่ไม่ได้สูญเสียความสามารถในการพูด อ่าน เขียน” ฟ้ารู้สึกอึดอัด อยากไปสูดอากาศข้างนอก เลยไปที่สวนหลังบ้านเพื่ออ่านไดอารี่เล่น เผื่อจะฟื้นความจำขึ้นมา
พอถึงเวลาอาหารเย็น คุณผู้หญิงไปที่ห้องลูกสาว แต่ไม่เห็น เลยถามนวล
“ลูกสาวฉันไปไหน ทำไมไม่นอนพักอยู่ในห้อง”
“อ้อ นวลเห็นคุณฟ้าอ่านการ์ตูนตลกอยู่ที่สวนหลังบ้านค่ะ”
คุณผู้หญิงแปลกใจ เพราะในบ้านไม่ได้มีการ์ตูนตลกเลย ไปเอามาจากที่ไหน ้าไปดูลูกสาวด้วยตนเอง จึงเดินไปตามลูกเอง พอใกล้ถึงม้านั่ง ก็ได้ยินเสียงหัวเราะของลูกสาว จึงรีบเข้าไปดู
“ทำอะไรอยู่ลูก” พอมองเห็นลูกอ่านไดอารี่แล้วหัวเราะ “นั่นมันไดอารี่ของลูกไม่ใช่หรอ ทำไมขำอะไรขนาดนั้น นวลเข้าใจว่าลูกอ่านการ์ตูนตลกแล้วนี่”
“อ๋อๆ ค่ะแม่ ไม่น่าเชื่อว่าหนูเป็คนเขียนเอง เขียนได้สนุกมาก จริงๆ สมัยก่อนหนูน่าจะเป็นักเขียนได้เลยนะคะ แต่ทว่าเนื้อหามีแต่เื่แกล้งคน กับวิธีมัดใจพี่พันรบค่ะแม่
“พอลูกอ่านแล้ว พอจะจำอะไรได้มั้ย เช่น พี่พันรบคนนั้น”
“นึกภาพไม่ออกเลยค่ะ แสดงว่าสมัยก่อนหนูเป็คนทุ่มเทมากเลยนะคะ ทำไปเป็ร้อยวิธีก็ยังมัดใจเขาไม่ได้”
“พี่เขา…คง”
“ช่างมันเถอะค่ะแม่ ต่อไปหนูคงไม่ทำอะไรไร้สาระแล้ว โชคดีที่ความจำเสื่อม จะได้ไม่ต้องไปคอยตามผู้ชายอะไรพันนั้นด้วย” “แม่คะ หนูอยากหางานทำค่ะ ไม่อยากอยู่บ้านเฉยๆ เบื่อมากค่ะ”
แม่ได้ฟังก็ดีใจมาก “ได้สิ ลูก” แล้วรีบพาฟ้าไปทานข้าวเย็นและจะได้คุยเื่นี้กับสามีหลังทานข้าวเสร็จ
“เป็ความคิดที่ดีมากเลยลูก แต่ลูกคงต้องฝึกงานก่อน” ตัวเ้าของโรงแรมนั้นสงสารลูกสาวที่ไม่สมหวังในความรัก จนกระทั่งเกือบตาย ครั้งนี้จึงอยากจะส่งเสริมลูกสาวตัวเองสักครั้ง “พ่อว่าจะฝากงานกับพันรบ เพื่อเรียนรู้งานบริหารกับเขาก่อน”
“ทำไมไม่ให้ลูกสาวเราไปช่วยงานที่โรงแรมล่ะคุณ”
“นั่นสิคะพ่อ หนูว่าหนูไปช่วยงานที่โรงแรมดีกว่านะคะ”
“พ่อมีความหวังว่า ถ้าลูกไปทำงานกับเขา อาจจะกระตุ้นความจำให้คืนกลับมาได้ด้วยน่ะ”
พอแม่ได้ยินเื่ฟื้นความจำ เลยส่งเสริมความคิดของพ่อ “แม่ก็เห็นด้วยกับพ่อเขานะลูก”
ในใจฟ้าคิดคัดค้าน เพราะจากที่ได้อ่านไดอารี่มาก็เริ่มไม่อยากเข้าใกล้ผู้ชายคนนั้นอีก แต่เพื่อให้ความทรงจำตัวเองกลับมา ก็คงต้องยอมไปฝึกงานกับพันรบ
2K
