รำคาญนังอัมเบรลลานั่นชะมัด บ้าอำนาจจริงๆเลย ให้ตายสิ!”
“นังอัมเบรลลาอะไรอีกล่ะ...”
“ยังััความโกรธจากคำเรียก‘นังอัมเบรลลา’ ของฉันไม่ได้อีกเหรอจะอยากรู้ความหมายไปเพื่ออะไรยะ ตอนนี้ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องเขียนคำโฆษณาอะไรลงไปบ้าง”
ขอคำโฆษณาดุเด็ดเผ็ดมัน แต่ฟังรื่นหูอีกนิดแล้วกัน
ว่าแต่ไอ้คำฮิตติดเทรนด์เรียบๆง่ายๆที่ฟังแล้วดึงดูดใจลูกค้าได้ทันทีั้แ่แวบแรกมันมีอะไรบ้างล่ะเนี่ยถามจริงเถอะว่ามีอะไรบ้าง!
จียอนขยุ้มหัวตัวเองด้วยความกลัดกลุ้มใช่ว่าที่ผ่านมาซึงฮยอนเคยเห็นภาพนี้ของจียอนแค่ครั้งสองครั้งเสียเมื่อไรเขาจึงได้แต่วางเฉย
ไม่สิ!บางทีั้แ่พรุ่งนี้ไป ซึงฮยอนก็อาจกังวลกับเื่นี้ด้วยเช่นกันแค่คิดก็ใจเต้นขึ้นมาหน่อยๆแล้ว
ซึงฮยอนและจียอนเจอกันที่ชมรม LGBTQ ของมหาวิทยาลัยS จียอนรู้ตัวว่าชอบผู้หญิงมาั้แ่เด็กเธอจึงสมัครเข้าร่วมโดยไม่ลังเลใจซึงฮยอนเสียอีกที่แอบเคาะประตูเข้าชมรมเงียบๆเพราะ้ายืนยันว่าสิ่งที่เขาสงสัยและอยากรู้อยากเห็นเป็จริงหรือไม่พูดให้ชัดเจนก็คือ ดูเหมือนยูซองจะอยู่ในชมรมนี้ด้วย เขาจึงแอบไปเมียงๆมองๆให้แน่ใจ แล้วก็ถูกตกเข้าอย่างจัง
นายูซอง เพราะรักแรกน่าเข็ดหลาบนั่น
เมื่อได้ยินว่ายูซองคิดจะเรียนต่อสูงๆถึงขั้นปริญญาเอกซึงฮยอนก็ตามติดอีกฝ่ายต้อยๆจนตัดสินใจเรียนต่อบัณฑิตวิทยาลัยอย่างปุบปับทั้งที่ไม่อยากเรียนด้วยซ้ำแม้แต่คนที่ไม่รู้จักซึงฮยอนก็ยังจำได้แม่นยำว่าเ้าตัวเป็คนที่คอยตามตูดยูซองอยู่ตลอด
ทว่าครอบครัวจ่ายค่าเล่าเรียนและค่าครองชีพให้ลูกชายคนโตไม่ไหวสุดท้ายเขาจึงกู้เงินเรียน ต่อมาก็กู้เงินซื้อของกินประทังชีวิต ถึงตอนแรกจะหน้ามืดไปสมัครเรียนบัณฑิตวิทยาลัยแต่พวกเด็กปริญญาโทก็มัวแต่ยุ่งกับการเป็ลูกมือให้อาจารย์และพี่ๆปริญญาเอกจนแทบไม่มีเวลาเรียนหรือทำงานพิเศษเลย
หลังจมปลักกับการใช้ชีวิตแบบขายิญญาให้ซาตานอยู่ๆซึงฮยอนเกิดฉุกคิดได้ว่าตัวเองอายุอานามปาเข้าไปยี่สิบเก้าปีแล้วเวลาเนิ่นนานจนแม้แต่รักข้างเดียวที่เคยเจ็บช้ำและแอบโอบกอดเอาไว้เพียงลำพังค่อยๆจางหายไปเองเมื่อยืดหลังซึ่งเคยตั้งหน้าตั้งตาเรียนอยู่ตลอดขึ้นมาชายหนุ่มก็พบว่าเพื่อนรุ่นเดียวกันต่างวิ่งแซงหน้าตนไปกันหมดเป็ไปได้อย่างไรที่เพื่อนฝูงมีงานดีๆทำ ยกเว้นเขาคนเดียว!
ไม่ใช่เื่แปลกที่คนวัยยี่สิบเก้าปีจะซื้อรถยนต์มีนาฬิการาคาแพงๆสักเรือนสองเรือน หรือร่อนการ์ดแต่งงาน...แต่ไม่ใช่สำหรับซึงฮยอนวัยยี่สิบเก้าที่เพิ่งเรียนจบในเดือนกุมภาพันธ์ปีนี้
ทั้งที่เรียนจบปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยชื่อดังแต่เขากลับไม่เป็ที่้าของบริษัทขนาดย่อมและขนาดกลางใดๆทำให้ต้องเดินเตะฝุ่นว่างงานมาได้สามเดือนแล้ว
หนี้สินล้นตัว
แถมยังชอบผู้ชาย
กระทั่งเื่รักก็ยังพังครืนไม่เป็ท่า...
บางทีความรักอันแสนบริสุทธิ์ที่มีต่อยูซองอาจเป็ปราการสำคัญด่านสุดท้ายของซึงฮยอนสิ่งที่หลงเหลือในวัยเยาว์ของผู้ไม่เคยประสบความสำเร็จอะไรเลยสักอย่างแบบเขาคงมีเพียงรักซ่อนเร้นและร้อนแรงดังกล่าวเท่านั้นชายหนุ่มรู้ดีว่าหากปราศจากมันเมื่อไร ตนเองคงไม่เหลืออะไรเลยแม้แต่อย่างเดียวนั่นอาจเป็เหตุผลว่าทำไมซึงฮยอนถึงได้ชื่นชอบยูซองอยู่ตลอดสรุปแล้วปัญหาชีวิตในตอนนี้มันคืออะไรกันแน่
ตอนเป็นักเรียนมัธยมปลายทุกคนต่างร้องหามหาวิทยาลัยดีๆ ซึงฮยอนจึงฝืนเรียนตามเพื่อนไปด้วยในคณะทั้งหลายแหล่ที่เห็นดูทรงแล้วคณะบริหารธุรกิจน่าจะเรียนง่าย เขาจึงตัดสินใจยื่นใบสมัครก็เท่านั้นเองพ่อแม่ภาคภูมิใจเสียเหลือเกินเมื่อเห็นป้ายแขวนในวันจบการศึกษาตอนมัธยมปลายป่าวประกาศว่า“ซึงฮยอนสอบเข้าคณะบริหารธุรกิจของมหาวิทยาลัย S ได้”
แต่อาการตื่นเต้นพองโตกลับอยู่ได้เพียงชั่วครู่ชั่วยามเพราะชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยต่างจากในละครโดยสิ้นเชิงถึงไม่แย่ขนาดยกธงขาวขอยอมแพ้และเอาแต่เที่ยวเตร่ไปวันๆเขาก็ไม่ขยันตั้งใจเรียนจนเป็ที่เตะตาของอาจารย์วันเวลาล่วงเลยไปเปล่าๆไม่ต่างกับการตำน้ำพริกละลายแม่น้ำในเมื่อคนรอบข้างต่างใช้ชีวิตเช่นนี้ เขาจึงพลอยหลิ่วตาตามไปด้วยอย่างเลี่ยงไม่ได้
ซึงฮยอนไม่เคยเสียดายวันเวลาที่เคยหลงใหลได้ปลื้มยูซองมันใกล้เคียงกับอารมณ์เศร้ามากกว่าความเสียดาย ยิ่งคิดถึง่วัยยี่สิบปลายๆที่เคยใช้ชีวิตตามมีตามเกิดอยู่โดยปราศจากความฝันและเป้าหมายมากเท่าไรชายหนุ่มก็ยิ่งรู้สึกขมขื่น
ทั้งเ็ป ทั้งอ้างว้าง...
“นายบอกว่าอยู่ในทีมวางแผนหนึ่งใช่ไหม”
อยู่ๆจียอนที่พร่ำบ่นผู้โฆษณาอย่างอัมเบรลลาอะไรไม่รู้อยู่นานสองนานก็เปลี่ยนไปคุยเื่อื่นหลังสังเกตว่าซึงฮยอนกำลังจมจ่อมอยู่ในความคิดชวนหดหู่
“อืม น่าจะเป็...ส่วนวางแผนสื่อโฆษณาของทีมวางแผนหนึ่งมั้ง”
“วะ...วางแผนสื่อโฆษณา...ว้าย! แสดงว่านายได้เป็ลูกน้องของหัวหน้าส่วนคิมน่ะสิ”
สรุปคร่าวๆจากคำพูดของจียอนได้ความว่าหัวหน้าส่วนที่ซึงฮยอนต้องทำงานด้วยั้แ่พรุ่งนี้เป็ต้นไปเป็นักโฆษณาที่มีชื่อเสียงมากและบ้างานตัวพ่อ ถึงจะมีหน้าตาหล่อเหลาเอาการแต่ทุกคนต่างบอกเป็เสียงเดียวกันว่าเขาเป็คนน่ากลัวชนิดที่ไม่มีใครอยากเสวนาด้วย
“อีกอย่างนะ AR เป็บริษัทลูกของบริษัทขนาดใหญ่เงินเดือนและสวัสดิการเลยดีกว่าหน่อยแต่เอเจนซี...โดยเฉพาะของส่วนวางแผนสื่อโฆษณาเนี่ยค่อนข้างโหดเอาเื่งานเยอะเสียจนไม่มีเวลามาดูแลพนักงานฝึกหัดหรอก...ไม่รู้ว่าเป็โชคดีหรือโชคร้ายถึงหัวหน้าส่วนคิมจะดูน่ากลัว แต่เขาทำงานเก่งสุดๆคงมีอะไรให้นายดูและเรียนรู้จากเขาบานเบอะ ที่จริงเขาเคยเปลี่ยนไปทำงานแผนกอื่นมาแล้วเหมือนจะได้ตำแหน่งหัวหน้าแผนกด้วยนะแต่เ้าตัวบอกว่าชอบงานโฆษณามากกว่าเลยกลับมาทำที่เดิมต่อ...”
“ต้องบอกว่าโชคดีสิ คนแบบนั้นน่าจะโอเคอยู่นะถ้าเป็ตามที่เธอพูดเหมือนมีงานให้ฉันได้เรียนรู้เยอะแยะเลย...เพราะเอาจริงๆ ตอนเรียนปริญญาโทฉันแทบไม่ได้เรียนรู้อะไรดีๆสักเท่าไร”
พรึ่บ! จียอนเหลือบตามอง
“เอาเถอะ ไม่เป็ไรจริงๆ”
ซึงฮยอนพยายามปลอบจียอนใช่ว่าเขาแค่พูดส่งๆไปอย่างนั้น แต่มาจากใจจริง
ว่ากันว่าต่อให้ตกระกำลำบากแค่ไหนแต่คนเราย่อมหาวิธีเอาตัวรอดได้เสมอ ต้องขอบคุณจียอนที่แนะนำให้เขาเข้ามาฝึกงานใน AR Planning จียอนเอาแต่ถามว่า อุตส่าห์เรียนจบปริญญาโทแท้ๆต้องมาเป็พนักงานฝึกหัดแบบนี้จะไหวเหรอ ทว่าซึงฮยอนไม่มีทางเลือก
ทุกวันนี้ดอกเบี้ยเงินกู้ยืมเพื่อการศึกษาแพงขึ้นเรื่อยๆ ซึงฮยอนมีแค่ใบปริญญาบัตรและระดับภาษาอังกฤษบ้านๆที่ทุกคนต่างก็มีโชคดีแค่ว่าเรียนจบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำและเคยทำโครงการวิจัยสองสามครั้งในระหว่างเรียนปริญญาโทจึงผ่านขั้นตอนการยื่นเอกสารมาได้ง่ายๆ แต่หลังจากลิ้มรสความผิดหวังมาหลายต่อหลายครั้งก็ทำให้เขารู้ว่าของพรรค์นั้นแทบไม่มีประโยชน์อะไรกับการสัมภาษณ์งานรอบล่าสุดเลย
ชายหนุ่มอยากทำอะไรสักอย่างในตอนนี้ไม่ว่าจะได้งานที่ไหนก็มองว่าสำคัญหมด ต้องรีบแล้ว...เหนือสิ่งอื่นใดซึงฮยอนอยากรู้เหลือเกินว่าตัวเองเก่งเื่อะไรกันแน่ ต่อให้เป็แค่บริษัทเล็กๆหากมีโอกาสหยิบยื่นมาเมื่อไร เขาจะรีบคว้าไว้อย่างไม่ลังเลเลย
ที่นี่เป็ถึง AR Planningที่โด่งดังซะขนาดนั้น ได้ยินว่าแม้เป็ศิษย์เก่าจบจากมหาวิทยาลัย S เหมือนๆกันก็ตามแต่ทีมวางแผนจะรับเฉพาะคนฝีมือระดับเทพเท่านั้นอันที่จริงซึงฮยอนไม่ผ่านกระทั่งรอบยื่นเอกสารสมัครงานด้วยซ้ำทว่าเขาไม่กล้าบอกให้จียอนรู้ เพราะกลัวเธอผิดหวังกับความไม่เอาไหนของเพื่อน...ทำได้เพียงขอบคุณจียอนที่แอบเล่าเื่ลับๆในแผนกให้ฟัง
“แล้วต้องฝึกไปจนถึงเมื่อไร”
“ว่าจะทำถึงเดือนธันวาคมก่อนแล้วค่อยเขียนใบสมัครงานอีกที เพราะ AR Planningเป็บริษัทที่ฉันเคยสนใจมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว...งานโฆษณาก็น่าจะสนุกเหมือนกันขอบใจนะที่แนะนำงานให้ ไว้เงินเดือนออกเมื่อไรเดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง”
“รีดเืกับปูน่ะสิ จะไปขอให้พนักงานฝึกหัดเลี้ยงข้าวได้ไงช่างมันเถอะ”
********************
ในที่สุดก็ถึงวันสัมภาษณ์ซึงฮยอนเคยผ่านประสบการณ์สัมภาษณ์งานรอบแรกมาแล้วหลายครั้งเ้าตัวจึงไม่ค่อยประหม่าเท่าไรทว่าอะไรกันเนี่ย ปรากฏว่าการสัมภาษณ์ในวันนี้ดูเป็ทางการสุดๆขนาดเตรียมใจมาอย่างดิบดีว่าจะไม่เครียดแต่ก็อดไม่ได้
ไม่สิ! จริงๆก็แค่เรียกสัมภาษณ์พอเป็พิธีไปอย่างนั้นเองเพราะสัมภาษณ์จบในเวลาไม่ถึงสิบนาที ขณะแวะพูดคุยกับจียอนที่คาเฟ่ใกล้บริษัทซึงฮยอนก็ได้รับโทรศัพท์แจ้งว่าให้เริ่มงานั้แ่พรุ่งนี้ลองนับดูแล้วนี่ยังไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงหลังจากสัมภาษณ์เสร็จด้วยซ้ำ
ถ้าจะรับพนักงานฝึกหัดหรือลูกจ้างรับเหมาง่ายดายขนาดนี้ทำไมถึงไม่เหลือตำแหน่งงานให้เขาบ้างล่ะ ซึงฮยอนเศร้าใจอยู่พักหนึ่งแต่เขารู้สึกขอบคุณจากใจที่ยังมีบริษัทรับตนเข้าทำงานแม้พอทำงานเข้าจริงอาจมีหลายเื่กวนอารมณ์ให้ขุ่นข้องตามที่จียอนกังวลก็ตาม
ไม่สิ! มันต้องมีแน่ๆ
อย่างตอนก้มหน้ารับคำสั่งจากเพื่อนร่วมงานที่อายุเท่ากันหรือคนอายุน้อยกว่าไม่รู้ว่าคนโง่อย่างเขาจะเงยหน้ามองแล้วเผลอเบ้ปากใส่หรือเปล่า
ซึงฮยอนตัดสินใจว่าต้องคิดในแง่บวกๆๆเข้าไว้เพราะยังมีคนอีกมากมายไม่ได้รับโอกาสนี้ด้วยซ้ำทันใดนั้นเขาก็ฉุกคิดขึ้นมาแวบหนึ่งว่าขอแค่ทำด้วยใจมุ่งมั่นเหมือนอย่างตอนนี้มันต้องออกมาดีสิชายหนุ่มรู้สึกเสียดายวันเวลาในอดีตที่ผ่านไปอย่างไร้จุดมุ่งหมายจึงอยากตั้งใจให้มากขึ้นไม่ว่าอะไรก็ตาม...
********************
![[จบ] คุณแม่ที่รัก [Dear Mother]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699935766_83711266.webp)
4K
