ตอนที่ 26 เพื่อนสนิท
เช้าวันใหม่อันสดใสกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งกำลังรวมตัวกันที่ประตูทางออก มาคัส ยูริและบรรดาลูกกิลกำลังจดจ้องไปยังผืนป่าก๊อบลิน พวกเขากำลังรอการมาของใครบางคนไม่นานก็ปรากฏชายหนุ่มนักฆ่าเดินมายังกลุ่มของพวกเขา ยูริกล่าวทักทายทันที
“เป็ไงลีโอพวกเรารอนานอยู่ตั้งนานแน่ะ”
ลีโอแสดงสีหน้าบึ้งตรึง เดินเข้าไปรวมในกลุ่มด้วยอารมณ์หงุดหงิด ฉุนเฉียว ท่ามกลางเสียงหัวเราะในลำคอของยูริ
“เหอะ!! เ้าริชเตอร์ เจอกันครั้งหน้า พ่อจะสะบั้นหัวให้กระเด็ดเลยคอยดู”
“นายอยากตายอีกหรือไงกล้าดียังไงไปเจอกับจอมปีศาจริชเตอร์คนเดียว”
“นายอย่าพูดมาก มาคัสถ้าพวกนายมาเร็วกว่านี้ฉันคงไม่ตาย รอออกจากเกมก่อนเถอะฉันจะฟ้องป๋านายว่านายไม่ดูแลฉัน แล้วอีกอย่างมันลอบโจมตีฉัน ฉันไม่ทันตั้งตัว เหอะ!”
ลีโอนำหินลับมีดมาลับคมกาต้าอันใหม่ของเขามันคือกาต้าธาตุแสงสำหรับฆ่าพวกปีศาจโดยเฉพาะ แต่คุณสมบัติของมันย่อมไม่ดีไปกว่ากาต้าเกล็ดัไฟ มันทำให้มาคัสแปลกใจ
“ก้าตานายไปไหน”
“ฉันขายไปแล้ว อย่าถามมาก เมื่อไรจะออกเดินทาง”
“แล้วจะชวนจอมปีศาจริชเตอร์เข้ากิลไหม”
“ไม่!!! มันต้องตาย ไปกันได้แล้ว”
ลีโอตัดบททันที เขาไม่้าให้ใครรู้ว่าถูกเคนจิเอาไปให้คนอื่นมาคัสก็ไม่สาวหาข้อมูลต่อไป เมื่อทุกคนพร้อมแล้วเขาเตรียมตัวจะออกเดินทางทันที ในระหว่างเดินทางพวกเขาจะไม่ห่างกันเกิน5 เมตร เพื่อรักษาระยะห่างและความปลอดภัย
ในระหว่างการเดินทางพวกเขาจะพบกับเหล่าสมุนของก๊อบลินอ๊อค และโทรน เป็ระยะ ซึ่งพวกเขาก็จัดการได้อย่างง่ายดายแต่ดูเหมือนลีโอจะลงมือโเี้กว่าทุกครั้งเหมือนกับว่าเขากำลังระบายโทสะที่อยู่ในใจ หาค้นหากินเวลามาถึงเที่ยงวัน พวกเขายังไม่ได้ข่าวคราวของจอมปีศาจริชเตอร์ จึงตัดสินใจหาที่หลบพักเพื่อทานมื้ออาหารกลางวัน
แสงแดดอุ่นๆ สายลมเย็นเฉื่อยๆพัดโบกเส้นผมของยูริพลิ้วไสวเป็ภาพที่สวยงามดุจนางฟ้านาง์ลงมานั้งเล่นบนพื้นโลกภาพเล่านั้นทำให้ลีโอหื่นกระหาย มันจ้องมองยูริจนแทบจะกลืนกินมันหมายจะเธอมานาน เมื่อมาคัสเห็นดังนั้นเขาจึงแกล้งทำดาบที่ใหญ่โตล่วงหล่นสู้พื้นดินจนเกิดเสียงดัง
“โครม!”
เสียงที่ดังลั่นทำให้ยูริตื่นจากภวังค์แล้วหันกลับมามองมาคัสแกล้งเกาศรีษะก้มลงหยิบดาบทันทีแสดงท่าทางว่าไม่ตั้งใจ ลีโอเหลือบมองมาคัสอย่างไม่พอใจแทนที่จะเป็การไม่ให้ลีโอสนใจยูริ กลับกันมันลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหายูริแล้วนั้งลงข้างๆทันที
“นี้ยูริ เธอ ว่าไงล่ะ? เธอตกลงมาเป็ผู้หญิงของฉันไหม แล้วเธอจะสุขสบายไปทันชีวิต พ่อฉันเป็ถึงประธานของบริษัทใหญ่เธอไม่ต้องลำบากทำงานอย่างที่ทำอยู่ทุกวันนี้หรอกนะ แค่คอยปรนนิบัติฉันก็พอเคี๊ยกๆๆ!”
ลีโอพูดอย่างไม่อายใครมือข้างหนึ่งของโอบไปกอดที่ไหล่ของยูริทันที เมื่อเห็นอย่างนั้นยูริก็ปัดมือลีโอออกไปทันทีพร้อมลุกขึ้นยืนเตรียมตัวจากไปจากจุดนี้
“ฝันเปียกไปเถอะย่ะ! เมื่อไรนายจะเลิกยุ่งกับฉันซะที จะกี่ครั้งๆ ก็เหมือนเดิม นั้นคือ ไม่หากนายยังเซ้าซี้ฉันอีก ฉันจะลาออกจากกิลทันที”
“โอเค ๆ จ๊ะๆ อย่าออกเลยนะ”
ยูริเดินจากไป เข้าไปรวมกลุ่มกับมาคัสทันที มาคัสเองก็แอบชูนิ้วโป้งให้แสดงให้เห็นว่าเธอเจ๊งแค่ไหน ยูริยิ้มตอบให้มาคัสแล้วนั้งลงข้างๆ เขาทันทีมันทำให้มาคัสแปลกใจที่สุด
“นี้มาคัส ยืมไหล่นายแปปหนึ่งนะ”
“ห่ะ! อื้ม!! ได้ ได้ แต่มันจะดีหรอ คนเยอะแยะ”
“ไม่เห็นจะเป็อะไรนี้นาย เราเพื่อนสนิทกันมาตั้งเกมเปิดตัวแรกๆ ใครๆก็รู้หรือนายคิดอะไรกับฉัน”
“เปล่า~~~! ไม่เคยคิด จริงๆ!”
ยูริเอนกายหัวซบไหล่มาคัสทันทีภาพนั้นทำให้ลีโออยากจะเชือดเฉือนมาคัสให้เป็ชิ้นๆ กลิ่นหอมจางๆ จากตัวยูรินั้นทำให้มาคัสเคลิ้ม ใจของเขาเต้นระรัว ความในใจของเขานั้นยูริไม่มีทางล่วงรู้เขาหันหน้าหนีรอยยิ้มปรากฏขึ้นจางๆบรรดาลูกกิลที่ล่วงรู้ความในใจของมาคัสต่างยิ้มส่งนิ้วโป้งให้เป็กำลังใจ
ความสุขของมาคัสอยู่ได้ไม่นานความสั่นไหวของพื้นดินทำให้ยูริสะดุ้งตื่น มันทำให้มาคัสเสียดายเป็อย่างยิ่งพื้นดินสั่นไหวเป็จังหวะปรากฏอสูรตัวโตอยู่ตรงหน้า มันคือบอสก๊อบลินกลุ่มของมาคัสรวมตัวกันทันที พวกเขาชักอาวุธเตรียมเข้าจู่โจม
“หนอย~~~ย มันอยู่ไหน เ้านั้นมันอยู่ที่ไหน ข้าจะฆ่ามัน จะมัน”
บอสก๊อบลินเหมือนกับกำลังหาใครบางคนจนในที่สุดก็เห็นกลุ่มของมาคัส มันแยกเขี้ยวขู่คำรามใส่พวกเขาทันที แล้วจู่โจมทันทีร่างที่ใหญ่โตวิ่งทะยานมาอย่างว่องไว พื้นดินแถบนั้นสั่นไหวจนเกิดรอยแยก มาคัสพุ่งเข้าใส่ตั้งโล่เข้ารับการแรงกระแทกส่งผลให้บอสก๊อบลินสั่นสะท้านถอยหลังกลับไปอย่างมึนงง
ยูริหยิบหนังสืออัญเชิญขึ้นร่ายมนต์บางอย่างปรากฏร่างของสุนัขจิ้งจอกสี่หางสีเงินตัวใหญ่พุ่งเข้าตะปบและกัดบอส๊อบลินจนเืมันสาดกระจาย ลีโอะโขึ้นท้องฟ้าทะยายไปด้านหลังมัน ฟันกาต้าในท่ากากบาททำให้บอสก๊อบลินมีาแจากด้านหลัง
“โฮกกก~~~~~~!”
มันคำรามอย่างเ็ป ดาบใหญ่ในมือของมันฟาดกลับไปหาลีโอทันทีลีโอใช้ทักษะเงาลวงตาหลบการโจมตีออกมาได้คนอื่นก็เริ่มโจมตีบอสก๊อบลินจากทั่วทิศทางจากเหล่าจอมเวทย์
“ชิ!! หนังมันหนาเป็บ้า ฟันไม่ค่อยเข้าเลย”
ลีโอสบถออกมาพร้อมกับพุ่งทะยายเข้าไปอีกรอบซึ่งก่อนหน้านั้นโจรผู้หนึ่งของกลุ่มมาคัสกำลังโจมตีมันอยู่ขณะที่โจรกำลังจะถอยเพื่อเปลี่ยนตำแหน่งกับลีโอ มือที่ใหญ่โตของบอสก๊อบลินก็คว้าจับที่หัวของโจรได้มันบีบแน่นจนหัวของหัวโจรผู้นั้นะเิทันที เศษซากของมันกระจายไปทุกทีเป็ภาพที่สยดสยองจนยูริจะอาเจียน
เมื่อคนในกลุ่มตายมาคัสกระชับดาบแน่นวิ่งเข้าหาบอสก๊อบลินฟาดฟันดาบใส่บอสก๊อบลินทันที เมื่อเห็นดังนั้นบอสก๊อบลินจับดาบสองมือแล้วฟาดฟันออกไปเมื่อดาบทั้งสองปะทะกันดัง “เปรี้ยง!!” ใบดาบของมาคัสขาดครึ่งและส่งมาคัสลอยออกไป แรงลมพายุหมุนที่เกิดจากบอสก๊อบลินส่งผลให้จอมเวทย์ที่อยู่รอบข้างต่างต้องาเ็และตกตายไปหลายคนกลุ่มของเขาตอนนี้เหลืออยู่แค่ 5 คน
มาคัสพยุงตัวเองลุกขึ้นจับโล่แน่นส่งสายตาให้ยูริเหมือนรู้กัน แล้วจับโล่วิ่งเข้าหาก๊อบลินทันทีเมื่อกระแทกกับบอสก๊อบลินมันจะสตั้นเป็เวลาสั้น ใน่เวลานั้นจิ้งจอกสีเงินจะตะปบและกัดมันทันทีพร้อมกับลีโอที่คอยลอบโจมตีจากด้านหลัง เขาใช้แผนเดิมซ้ำๆจนบอสก๊อบลินมีแผลเหวอะวะตามลำตัว เืที่ไหลโชกสีเขียวของมันไหลรินไม่หยุดหย่อยดวงตาของมันเริ่มแดงขึ้นบ่งบอกว่ามันเริ่มอยู่ในสถานะคลั่ง
บอสก๊อบลินเริ่มฟาดฟันอย่างมั่วซั้ว ความรุนแรงจากการฟันของมันทำให้พวกมาคัสไม่สามารถเข้าจู่โจมได้ จุดเดียวที่สามารถโจมตีได้คือ้าหัวของมัน เมื่อเห็นดังนั้นยูริจึงให้จิ้งจอกสีเงินทะยานขึ้นสู้ฟ้าพุ่งลงมาหมายให้กัดที่คอของบอสก๊อบลิน มันได้ผลจิ้งจองสี่หางสีเงินกัดที่คอมันอย่างจัง ยูริยิ้มอยู่ได้ไม่นาน บอสก๊อบลินคว้าจับตัวจิ้งจอกได้ทันาแที่คอไม่สามารถทำให้มันตกตายได้ความแข็งแกร่งของมันเพิ่มมากขึ้นเมื่อเข้าสถานะคลั่ง
บอสก๊อบลินปักดาบเล่มโตของมันลงพื้นจนสั่นไหวมือข้างหนึ่งครึ่งหน้า อีกข้างครึ่งจับครึ่งหลังของจิ้งจอกสี่หางสีเงินมันออกแรงดึงกระชากจนตัวจิ้งจอกขาดครึ่งอวัยวะภายในจิ้งจอกสีเงินสาดไปกระจายไปทุกหนแห่ง ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของยูริ
“ไม่~~~~~!”
มันกัดกินจิ้งจอกทันทีท่ามกลางเสียงร้องไห้ของยูริ มาคัสไม่ปล่อยโอกาสเวลาที่มันเผลอเขาพุ่งทะยานคว้าจับที่ดาบเล่มโตของบอสก๊อบลิน ด้วยขนาดที่ใหญ่โตของมันทำให้เขาต้องจับมันด้วยสองมือเส้นเืปูดพองขึ้นตามลำแขนและใบหน้า แววตาของดุจยมทูตที่จะเอาชีวิตของมัน
“ย้าก~~~~ ตายซะ สบั้นภูผา!!!!”
แรงเหวี่ยงของดาบนั้นก่อนให้เกิดเสียงดังคำรามใบมีดสะบั้นหัวของบอสก๊อบลินปลิวออกไป ร่างที่ใหญ่โตของมันทรุดลงพื้นดัง “โครม!” และสบายหายไป เศษซากของจิ้งจองสี่หางกลายเป็ดวงจิตบินกลับเข้าไปในหนังสืออัญเชิญยูริร้องไห้กอดหนังสือแน่น มาคัสสะบัดดาบใหญ่หนึ่งครั้งเพื่อไล่คราบเืที่ติดอยู่บนใบมีด
“ติ่ง! ระดับของคุณเพิ่มขึ้นเป็ 355 ไม่ได้รับ Point พิเศษ”
“ติ่ง! ได้รับดาบใหญ่ของบอสก๊อบลิน ของเลียนแบบธาตุลม Str + 100 Agi – 250 Dex– 250 เมื่อฟันจะเกิดแรงลมพุ่งโจมตี หากโจมตี 2 มือ Str+ 300”
คุณสมบัติของมันไม่ดีเท่ากับเล่มที่เคนจิได้ไปเพราะเป็ของเลียนแบบมาคัสไม่รู้ถึงเื่นี้ เขาจึงใช้มันแทนดาบที่เขาพึ่งเสียไปพร้อมกับเดินเข้าไปหายูริ
“เลิกร้องได้แล้วน่า ยูริเดียวมันก็ฟื้นเองแหละ”
“ฟื้นกะผีนะซิมันต้องไปหาจิตวิญาณจิ้งจอก ตั้ง 10 ดวง เผื่อฟื้นคืนชีพมัน ราคาก็แพงบรรลัยเลย แล้วที่สำคัญมันคือสัตว์อัญเชิญตัวแรกของฉันนายไม่เข้าใจผู้หญิงหรอกเ้าบ้า แง~แง้!!”
มาคัสยืนขึ้นส่ายหน้าให้กับความไร้เดียงสาของยูริสายตาของเขาเหลือบมองไปยังบริเวณที่สู้กับบอสก๊อบลิน เขาสบถออกมาเบาๆ
“ไม่คิดเลยบอสก๊อบลินจะเก่งขนาดนี้จอมปีศาจริชเตอร์จัดการมันได้ยังไง แล้วที่สำคัญเขาจัดการมันด้วยตัวคนเดียวเราตั้ง 10 คนยังเกือบเอาตัวไม่รอด ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วซิว่าพวกเราจะปราบเขาได้ยังไง”
“นายว่าอะไรนะ มาคัส”
“เปล่า ไม่มีอะไรพวกเรามากางเต้นท์รอพวกที่ตายไปแล้วเกิดเถอะ”
“อื้ม! นายจัดการซิฉันกำลังเสียใจ แบร่~~~”
*ลีโอ*
1K
![[BL] เกิดใหม่เป็นคุณชายผู้อาภัพ (จบแล้ว มี E-Book)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1692355755_41920948.webp)
