บทที่ 3 ความโกรธ
เมื่อหลู่ชีฉางพยายามปีนขึ้นฝั่ง อวิ๋นซิ่วชิงก็หายตัวไปจากฝั่งแม่น้ำแล้ว
เขามองไปรอบ ๆ ก่อนจะเดินไปหาหัวหน้าหมู่บ้านและเอ่ยถาม "ท่านผู้เฒ่า ท่านเห็นสตรีผู้นั้นจากตระกูลอวิ๋นหรือไม่?"
ผู้เฒ่าเหลือบมองหลู่ชีฉางที่เปียกน้ำมะลอกมะแลกก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "นางเพิ่งจากไปน่ะ!"
“จากไปหรือ?” หลู่ชีฉางขึ้นเสียงทันที “สตรีผู้นี้ช่างดื้อดึงยิ่งนัก!”
ผู้เฒ่าจ้องมองเขาสองสามครั้ง "อย่าพูดอะไรโดยที่เ้ายังไม่รู้ มีบางอย่างเกิดขึ้นกับครอบครัวของนาง มันก็ไม่ผิดที่นางจะกลับไปดูครอบครัวของนางเอง..."
เมื่อหลู่ชีฉางได้ยินสิ่งที่ผู้เฒ่าพูด หัวใจของเขาก็เต้นไม่เป็จังหวะ “มีบางอย่างเกิดขึ้นกับครอบครัวนาง? ไม่ได้การ! ข้าต้องไปดู!”
อวิ๋นซิ่วชิงกลับมาถึงบ้านก็พบว่า อวิ๋นิเซียว พี่ชายของนางกำลังถูกกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ดูน่ากลัวกดทับร่างกายอยู่
ชายร่างกำยำกำลังถือมีดใหญ่ส่องประกายวาววับอยู่ในมือ และจ่อไปที่คอของอวิ๋นิเซียว
“ได้โปรด ข้าขอโทษ...”
อวิ๋นิเซียวตัวสั่นด้วยความใ และยังคงเอ่ยอ้อนวอน "ยกโทษให้ข้าด้วย!"
มีชาวบ้านจำนวนมากเฝ้าดูเหตุการณ์อยู่นอกคฤหาสน์ใหญ่ของตระกูลอวิ๋น ทุกคนล้วนมองด้วยตาที่เบิกกว้างเพราะความกลัวแต่ก็อยากรู้อยากเห็นในคราวเดียวกัน
“ท่านพ่อ...ได้โปรดช่วยข้าด้วย!” ใบหน้าของอวิ๋นิเซียวซีด “ข้ากลัว!”
ริมฝีปากของพ่อเฒ่าอวิ๋นสั่นระริกพลางเอ่ยละล่ำละลัก “อย่าแตะต้องตัวเขา เราเจรจากันได้!”
“ลูกชายของเ้าติดหนี้พนันหนึ่งพันสามร้อยตำลึงแต่เขาไม่ยอมจ่าย เ้านายของข้าบอกว่าถ้าเขาไม่มาหาเ้านายของข้าภายในวันนี้ ข้าจะต้องกลับไปพร้อมหัวของมัน!”
“อะไรนะ!” พ่อเฒ่าอวิ๋นซวนเซจนเกือบจะล้มลงกับพื้น ขณะที่ฮูหยินอวิ๋นกำลังยุ่งอยู่กับการช่วยเหลือเขา
“ไอ้ลูกทรพี!” พ่อเฒ่าอวิ๋นะโด่าอย่างโกรธเคือง “มันไม่เป็ไรหากเ้าไม่ทำงาน แต่เ้ากลับไปเล่นการพนัน ไม่รู้หรือว่าครอบครัวอวิ๋นของเรามีเงินเท่าไร?”
ชายร่างกำยำที่กดอวิ๋นิเซียวพูดด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้าง “ใครจะรู้ว่าเด็กคนนี้จะหนีไปเมื่อเห็นพวกเรา มันช่างขี้ขลาดจริง ๆ!”
ขณะที่พูด ชายร่างกำยำก็ตบมีดบนใบหน้าของอวิ๋นิเซียว "ตาเฒ่า ข้าจะไม่ทำให้มันเป็เื่ยากสำหรับเ้า ตราบใดที่เ้าคืนเงินแก่ข้า ข้าก็จะปล่อยเขาทันที ไม่เช่นนั้น...เ้าก็รอรวบรวมเศษซากศพลูกชายของเ้าได้เลย!"
ใบหน้าของอวิ๋นิเซียวถึงกับซีดขาว เขากัดฟันและเอ่ยขึ้น "ท่านพ่อ ช่วยข้าด้วย ข้ายังไม่อยากตาย!"
“ทำไมเ้าไม่คิดว่าที่เ้าต้องเป็อย่างวันนี้ก็เพราะเ้าเล่นการพนัน!” พ่อเฒ่าอวิ๋นจ้องไปที่อวิ๋นิเซียวด้วยความรังเกียจ “ข้าโชคไม่ดีมาหลายชั่วอายุคนแล้ว หนำซ้ำตระกูลของเรายังต้องมาล่มจมก็เพราะเ้า!"
ชาวบ้านที่มุงดูต่างตื่นเต้นจนถึงกับพูดเซ็งแซ่ "โอ้์! ลูกชายของตระกูลอวิ๋นเป็หนี้ด้วยเงินจำนวนมากพอให้เราได้กินได้ใช้ไปได้หลายชั่วอายุคนเลยทีเดียว!"
“นั่นน่ะสิ! ข้าไม่คิดเลยว่าตระกูลอวิ๋นจะร่ำรวยเช่นนี้!”
“ตระกูลอวิ๋นจะต้องล่มสลายในวันนี้หรือนี่?”
พ่อเฒ่าอวิ๋นฟังบทสนทนารอบตัว เขาทั้งละอายและโกรธไอ้ลูกชายสารเลวคนนี้ที่สร้างแต่ปัญหาและยังทำให้ตระกูลอวิ๋นต้องอับอายยิ่งนัก
และที่สำคัญคือ หนี้สินที่ไอ้ลูกเลวคนนี้ไปสร้างมามันก็มากถึงหนึ่งพันสามร้อยตำลึง เขาควรทำอย่างไรดี?
“ที่นี่ข้ามีเพียงหนึ่งพันตำลึง เ้าเอามันไปก่อน แล้วข้าจะค่อยๆ คืนส่วนที่เหลือ” พ่อเฒ่าอวิ๋นพยายามเจรจาเพื่อให้สถานการณ์ดีขึ้น
“ไม่ได้!” ชายฉกรรจ์ที่คอยคุมเชิงให้ลูกน้องเอามีดจ่อคออวิ๋นิเซียวได้เอ่ยขึ้นอย่างไม่ยอมรอมชอม "จะต้องคืนให้ครบหนึ่งพันสามร้อยตำลึงภายในวันนี้และตอนนี้! จะขาดแม้แต่เหรียญเดียวไม่ได้ ไม่อย่างนั้น..."
ชายฉกรรจ์ส่งสัญญาณมือให้ลูกน้องออกแรงกดมีด และแล้วคราบเืก็ปรากฏขึ้นที่คอของอวิ๋นิเซียว
“อย่า...” พ่อเฒ่าอวิ๋นพูดอย่างเร่งรีบ “มาเจรจา เจรจากันเถอะ!”
“ไม่มีอะไรจะต้องคุยแล้ว! ถ้าเ้าไม่ให้เงินหนึ่งพันสามร้อยตำลึงภายในวันนี้ ลูกชายของเ้าได้โดนสับเป็ชิ้น ๆ แน่!”
“ท่านพ่อ ท่านพ่อ!” อวิ๋นิเซียวร้องไห้จนตัวสั่น พลางร้องอ้อนวอนไม่หยุด
“ท่านพ่อ ช่วยเซี่ยงกง(1)ด้วยเ้าค่ะ!” หญิงคนหนึ่งเรียกพ่อเฒ่าอวิ๋นด้วยน้ำตาพลางขอร้อง “ท่านมีลูกชายเพียงคนเดียว หากเขาตาย ตระกูลอวิ๋นจะต้องล่มสลายไร้ผู้สืบสกุลเป็แน่!”
อวิ๋นซิ่วชิงกำหมัดแน่น พี่ชายเสเพลของนางวัน ๆ ไม่ทำงานทำการ กลับดีแต่ผลาญเงินไปกับการพนันและนารีตลอดทั้งวัน
และความวิบัติทั้งหมดล้วนมาจากไอ้พี่เลวผู้นี้!
“ท่านพ่อ พวกเรายังมีสินสอดทองหมั้นของซิ่วชิงอยู่ที่บ้านนี่! ข้าจำได้ว่ามันมีอยู่ประมาณสามร้อยตำลึง เอาสินสอดทองหมั้นของซิ่วชิงมาใช้หนี้กันก่อนเถอะ!” อวิ๋นิเซียวรีบกล่าวอย่างกังวล
“ไอ้ลูกเลว!” พ่อเฒ่าอวิ๋นจ้องเขาอย่างโกรธจัด “เ้าจะลากน้องสาวของเ้าให้ล่มจมไปพร้อมกันด้วยหรืออย่างไร?!”
………………………………………………………………………………………………………………………..
相公 คำเรียกสามีของหญิงจีนในสมัยโบราณ