“ไอ้หย๊า ดูสิใครมาเดินผ่านทางนี้ั้แ่ย้ายไปท้ายหมู่บ้าน ก็มีเงินมีทองมาซ่อมแซมบ้านแถมยังได้ข่าวว่าจะขุดบ่อน้ำอีกด้วยเหอซื่อเอ้ยหลานสะใภ้ของเ้ามีเงินมีทองมากมายเชียวล่ะ เมื่อก่อนตอนอยู่บ้านเ้านางคงเอาเงินมากตัญญูต่อเ้ามากมายน่าดู”
ป้าฮวาผู้ไม่เคยอยากเห็นใครได้ดี พูดขึ้นด้วยเสียงอันดังพอให้คนที่อยู่บริเวณนั้นได้ยินอย่างทั่วถึง และก็เป็ไปตามคาดใบหน้าของเหอซื่อบิดเบี้ยวกัดฟันกรอด เหอซื่อรู้ว่าจ้าวอิงอิงนั้นมีเงินเพราะแม่ของนางนำมาให้เป็ประจำ แต่นางไม่เคยนำมาให้ครอบครัวเ้าสามหรือนางเลย
ระหว่างที่ยังอาศัยอยู่ในบ้านใหญ่เหอซื่อเคยพยายามริบเงินส่วนนั้นมาแล้ว แต่จ้าวอิงอิงผู้นี้ร้ายกาจกว่านางมากนักหลังจากปะทะกันหลายครั้งนางจึงต้องยอมแพ้ไปแต่ไม่ว่านางจะเกลียดจ้าวอิงผู้นี้มากขนาดไหน
แต่อย่างไรเสียจ้าวอิงอิงก็ได้ชื่อว่าเป็ครอบครัวลูกชายหลานชายนางนางจึงไม่อยากขายหน้า แค่เพียงเื่แยกบ้านนางก็ถูกนินทามากพอแล้ว
“เหอะ หากพวกเขาได้ดีข้าก็ดีใจด้วยยังไงเสียลูกสามก็เป็ลูกชายข้า”
เหอซื่อกล่าวเสียงดัง แต่ใบหน้าบิดเบี้ยวสวนทางกับคำพูดที่แทบจะเค้นลอดไรฟัน
จ้าวอิงหันไปมองแต่ไม่พูดอะไรนางอุ้มเสี่ยวเป่าไว้เร่งก้าวออกไปทันที โดยไม่แม้แต่จะทักทายใคร นางไม่อยากให้เสี่ยวเป่าได้ฟังคำพูดที่ไม่มีเหล่านี้แล้วเร่งฝีเท้ากลับบ้านทันที ทิ้งไว้เพียงสายตาเกลียดชังจากเหอซื่อ
งานเลี้ยงขอบคุณช่างที่มาซ่อมแซมบ้านผ่านไปด้วยดี เนื้อตุ๋นผัดผักป่า ข้าวต้มขาวข้น ถูกอกถูกใจทุกคนเป็อย่างมากทำให้แต่ละคนกินอย่างลืมมารยาทกันเลยทีเดียว
หลังจากาบนโต๊ะจบลงแต่ละคนจึงส่งเสียงชื่นชมให้แก่จางซื่อไม่สิ้นสุด จางซื่ออยากจะแก้ไขว่าคนที่ทำเป็จ้าวอิงแต่จ้าวอิงห้ามนางไว้บอกว่านางสมควรได้รับคำชม
“คือว่า ข้าไม่ได้....”
จางซื่อกำลังจะเอ่ยออกมาแต่ถูกจ้าวอิงขัดขึ้นเสียก่อน
“ไม่มีอะไรเ้าค่ะ ท่านแม่ทำอาหารอร่อยที่สุดแล้วทุกท่านตามสบายนะเ้าคะ”
แล้วจ้าวอิงก็หันมากระซิบจางซื่อ
“หากคนเหล่านี้รู้ว่าข้าเป็ทำเกรงว่าจะไม่มีใครกินอาหารแน่นอนเ้าค่ะ”
จางซื่อจึงต้องจำใจรับคำ และส่งยิ้มแห้ง ๆให้ทุกคน
หลังมื้ออาหารผ่านไปแล้วท้องฟ้าก็ยังไม่มืดมิดเท่าไหร่เพราะเป็หน้าร้อนท้องฟ้ายังสว่างนาน ทั้งบ้านจึงอาศัยแสงธรรมชาติเร่งย้ายข้าวของเข้าไปยังห้องของตัวเอง
ก่อนหน้านี้จ้าวอิงได้แบ่งผ้าให้จางซื่อเรียบร้อยทั้งยังขอในจางซื่อช่วยตัดชุดให้เสี่ยวเป่าเพิ่มด้วยเพราะตัวนางเองไม่มีความสามารถด้านนี้เลย
คืนนี้จึงเป็การนอนโดยใช้เครื่องนอนเก่าแต่ไม่มีความเหม็นอับอีกแล้ว เพราะระหว่างที่ซ่อมแซมบ้านจางซื่อได้นำเครื่องนอนออกมาตากแดดทั้งหมดแล้วทุกคนต่างนอนได้อย่างสบายใจ และหลับสบายกว่าหลายค่ำคืนที่ผ่านมา
นับวันเวลาที่จ้าวอิงมาอยู่ที่โลกยุคนี้ครบเวลาเจ็ดวันพอดีคนว่ากันว่าเจ็ดวันหลังจากตายไปิญญาจะกลับมายังที่ที่คุ้นเคยนางไม่เคยเห็นจ้าวอิงอิงเลยแม้แต่ครั้งเดียว จะว่าไปก็น่าแปลกหรือวัฏสงสารที่โลกนี้ไม่เหมือนกัน
จ้าวอิงกลัวว่าการมาอยู่ในร่างนี้อาจจะไม่ถาวริญญานางอาจจะหลุดออกไปได้ทุกเมื่อ หรือเ้าของร่างเดิมอาจจะมาทวงร่างกายนี้คืน
แต่หลังผ่านไปเจ็ดวันจ้าวอิงคิดตกแล้วว่าตัวเองเข้ามาอยู่ร่างนี้ิญญาไม่น่าจะออกไปได้อีก
เวลาที่นางถอดจิตเข้าไปในห้วงมิติก็กลับมาได้ทุกครั้งแถมการใช้งานร่างกายนี้ไม่มีติดขัดเหมือนตอนแรก ๆที่กลางคืนนางมักปวดเมื่อยตัวเป็ประจำแต่นั่นนางคิดว่าเป็เพราะนางใช้ร่างกายอ้วนๆ นี้เยอะเกินจำกัด เพราะแต่เดิมร่างนี้ี้เีเป็อย่างมาก
เมื่อผ่านเจ็ดวันไปแล้วผีไม่มาทวงร่าง ร่างนี้ก็เป็ของนางโดยสมบูรณ์อาการติดขัดปวดเหมื่อยหายไปกับเจ็ดวันนี้เช่นกัน
‘ว่าแต่ผีที่โลกนี่ไม่ค่อยเห็นเลยแฮะ’
แล้วนางก็โบกมือปัดความคิดนี้ออกไปอย่างรวดเร็วไม่ต้องมาให้เห็นหรอกนะ
‘ข้าไม่อยากเจอหรอก ฮ่า ๆ’
่เจ็ดวันที่ผ่านมาคนที่บ้านเข้ากันได้ดีเป็อย่างมากเื่ในอดีตถูกปัดทิ้งไปจากสมองอย่างรวดเร็วชาวบ้านชนบทก็แบบนี้เรียบง่ายใครดีมาก็ดีกลับ เชื่อว่าคนสามารถกลับใจได้แม้กระทั่งคนเห็นแก่ตัวอย่างจ้าวอิงอิงก็เปลี่ยนได้เช่นกันไม่มีใครในครอบครัวนี้สร้างความลำบากให้นาง
นานวันเข้าก็เห็นนางเป็คนในครอบครัวและเห็นนางเป็ผู้นำโดยไม่รู้ตัว เคยชินกับการจะทำสิ่งใดต้องปรึกษานางก่อนเื่เหล่านี้จ้าวอิงไม่ปฏิเสธ แต่นางต้องสอนวิชาชีพและปรับทัศนคติของบ้านนี้ให้สู้คนมากกว่านี้
เพียงเท่านี้หากสามีในนามนางกลับมาแล้วหย่านางชีวิตที่เหลือครอบครัวนี้จะสามารถพึ่งพาตัวเองได้ไม่ถูกคนบ้านเก่าเอาเปรียบอีกต่อไปเพราะโลกยุคนี้ยังเน้นหลักกตัญญูเป็หลักไม่ว่าพ่อแม่จะผิดเพียงใดก็คือไม่ผิดนั้นเอง
แต่กับจ้าวอิงที่เป็คนสมัยใหม่เื่ถูกก็ว่าไปตามถูกพ่อแม่ทำผิดหรือชักจูงบุตรหลานไปในทางที่ผิด ลูกก็สามารถที่จะไม่ทำตามได้เช่นกันความกตัญญูก็ต้องยืนอยู่บนพื้นฐานของการเป็เหตุเป็ผลด้วย
ปรับตัวอยู่หลายวันในที่สุดจ้าวอิงก็ยอมรับการมาอยู่ที่โลกนี้แถมยังได้ตัวตนใหม่มาอีก ไม่ต้องเป็จ้าวอิงเด็กกำพร้าคนเดิมที่ทำงานเป็ทั้งสายลับนักวิทยาศาสตร์ หมอ และนักฆ่าในบางคราว
ตัวนางไม่มีเพื่อน มีแต่เพื่อนร่วมงานที่ไม่มีการติดต่อส่วนตัวส่วนความรักน่ะหรือ เหอะ ๆ แม้แต่เพื่อนแท้ยังมีไม่กี่คนจะมีคนรักได้ไงล่ะ
แต่ประสบการณ์ทางโลกก็นับว่าโชคโชนอยู่บ้าง เื่อย่างความสัมพันธ์ชายหญิงนางก็เคยมีมาบ้างเพราะตอนนางยังเวอร์จิ้นอยู่นางถูกเพื่อนร่วมงานที่เป็รุ่นพี่หักหลังเอานางไปเป็เหยื่อล่อจ้าวพ่อวงการยาเสพติดที่ชื่นชอบสาวพรหมจรรย์
ชาติที่แล้วครั้งแรกของนางจึงนับว่าแย่ถึงขีดสุดแต่หลังจากผ่านชีวิตอันโหดร้ายมา นางรู้ตัวว่าต้องโหดกับตัวเองมากกว่าจึงจะอยู่รอด
ตอนนี้นางเป็จ้าวอิงอิง คุณแม่ลูกหนึ่งใช้ชีวิตเรียบง่ายในชนบทและอาจจะได้เป็ม่ายสามีหย่าในเร็ว ๆ นี้ ฮ่า
ชาติก่อนนางเป็เด็กกำพร้าจึงใฝ่ฝันมาตลอดว่าหากมีครอบครัวนางต้องสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์แบบไม่ให้เด็กน้อยต้องกำพร้าใครคนใดคนหนึ่งหรือขาดทั้งคู่เหมือนนาง
แต่สถานะนางตอนนี้แม้จะคบหาดูใจยังทำไม่ได้์ส่งมาที่นี่คงกลัวนางจะขึ้นคานถึงได้มอบให้ทั้งสามีและลูกโดยไม่ได้ร้องขอแบบนี้แต่ทำไมต้องส่งมาอยู่ในร่างสตรีร้ายกาจรอวันสามีทิ้งอย่างนี้ด้วยเล่า
แต่คิดจนปวดหัวก็เปลี่ยนอันใดไม่ได้รอให้สามีในนามผู้นี้กลับมาก่อนแล้วกันค่อยคิดต่อก็แล้วกัน
อาหารเช้าวันนี้ เป็โจ๊กข้าว น้ำซุปกระดูกหมู ไข่ต้มคนละฟองและผัดผักป่าใส่กระเทียม น้ำมันหมูหอมกรุ่น เสี่ยวเป่ากินอย่างเอร็ดอร่อย
ในห้วงความคิดของเสี่ยวเป่า
‘ั้แ่ท่านแม่ย้ายมาอยู่ที่บ้านหลังใหม่ท่านแม่ก็ใจดีมากขึ้นทุกวัน ดูสินอนกับท่านแม่ทุกวันหลับสนิทยิ่งนักท่านแม่ทำอาหารอร่อยแถมยังมีผลไม้แสนหวานอีกด้วย เมื่อก่อนตอนอยู่บ้านท่านย่าทวดท่านแม่ใจร้ายยิ่งนัก’
เสี่ยวเป่าตั้งมั่นในใจว่าจะเชื่อฟังท่านแม่ทุกอย่าง และจะไม่กลับไปบ้านเก่าแน่นอน
จ้าวอิงเห็นสายตาที่เสี่ยวเป่ามองมาก็ให้รู้สึกขนลุกขนชันสายตาของเขาเปล่งประกายเหมือนเวลานางเห็นกลุ่มคนที่เฝ้าติดตามไอดอลที่ตนชื่นชอบ
จ้าวอิงมีความทรงจำเก่า ๆ ของจ้าวอิงอิงอยู่บ้างแต่ไม่ใช่ทั้งหมดบางความทรงจำมีเพียงเหตุการณ์รวม ๆ ไม่มีหน้าหรือก็ไม่ชัดเจนมีเพียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่นานมานี้เท่านั้นที่ชัดเจน
ยิ่ง่เวลาก่อนนางย้ายมาอยู่หมู่บ้านนี้ยิ่งเลือนรางเอาเถอะชีวิตคนชนบทจะมีความทรงจำอะไรมากมายเล่า แล้วนางก็ปัดความคิดทิ้งไป
ระหว่างที่พวกเขากำลังนั่งรวมกันที่ห้องโถงอยู่นั้น จ้าวอิงจึงถามพ่อลู่
“ท่านพ่อท่านวางแผนพื้นที่หลังบ้านไว้อย่างไรหรือเ้าคะ”
“ตอนนี้เลย่เวลาที่จะเพาะปลูกถั่วเหลืองและข้าวโพดไปแล้ว คงต้องถางที่ให้เรียบร้อยก่อนอาจจะยกแปลงปลูกผักสักสองสามอย่างให้พวกเราได้เก็บมากินพอผ่านฤดูหนาวไปแล้วค่อยวางแผนอีกครั้ง”
พ่อลู่ตอบ
“ยังไงปีนี้ก็ยังปลูกข้าวโพด ถั่วเหลืองไม่ได้ข้ามีความคิดอย่างหนึ่งเ้าค่ะ ครั้งก่อนที่ไปขายสมุนไพรให้โรงหมอ ….”
แล้วจ้าวอิงก็เล่าว่าทางโรงหมอชุ่ยจู๋้าสมุนไพรและให้ราคาที่ยุติธรรมแน่นอน และทางโรงหมอจะเป็ผู้หาเมล็ดพันธุ์ให้เพียงแค่ดูแลให้สมุนไพรที่ปลูกนั้นมีคุณภาพและประสิทธิภาพทางยายิ่งคุณภาพดีราคาก็จะดีตามไปด้วย
“อย่างน้อย ๆเดือนเดือนหนึ่งครอบครัวเราจะมีรายได้อย่างต่ำก็ยี่สิบหรืออาจจะถึงสี่สิบห้าสิบตำลึงเลยนะเ้าคะอีกอย่างที่ด้านหลังบ้านค่อนข้างกว้าง แบ่งเป็สามส่วนส่วนแรกปลูกพืชผักไว้กินเองส่วนที่สองขุดร่องน้ำมีบ่อเพื่อเลี้ยงปลาและรดน้ำแปลงผักได้และอีกส่วนที่จะกว้างที่สุดนำมาทำเป็แปลงสมุนไพรแบบนี้พวกเราจะมีรายได้มาหาซื้อขายของสำหรับหน้าหนาว และมีผักทำเสบียงด้วยเ้าค่ะพวกท่านคิดเห็นอย่างไรบ้างเ้าคะ”
“…..”
ทั้งสองสามีภรรยา อ้าปากค้างไปแล้วแทบจะใส่ไข่ทั้งฟองได้เลย
“คิก คิก ท่านปู่ ท่านย่าตลกมาก ”
เสี่ยวเป่าอดไม่ได้ที่จะขำออกมา
•─────❅❀❅─────•
5K
