"พวกเด็กใหม่ไก่อ่อนทั้งหลาย ไสหัวออกมาหาฉันเดี๋ยวนี้!"
สิ้นเสียงคำรามกึกก้อง ความวุ่นวายก็ปะทุขึ้นทั่วทั้งหอพัก
ซูอวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาััได้ถึงเจตนาร้ายในน้ำเสียง จึงเดินไปชะโงกมองนอกหน้าต่าง
เบื้องล่างหอพักปรากฏกลุ่มชายหนุ่มยืนยิ้มกริ่มอยู่หน้าประตู หนึ่งในนั้นเป็ชายร่างกำยำยืนเท้าสะเอว ชัดเจนว่าเสียงคำรามเมื่อครู่เป็ผลงานของมัน
ไม่นานนัก พวกเด็กใหม่ก็พากันเปิดประตูออกมา พวกเขาก้มมองกลุ่มคนด้านล่างด้วยความหงุดหงิด
"พวกแกมาจากไหนวะ มาเห่าหอนอะไรแถวนี้ คนเขาจะหลับจะนอน!"
"นั่นสิ พวกไหนวะเนี่ย!"
เสียงสบถดังเข้าหูกลุ่มคนด้านล่าง พวกมันหันมามองหน้ากันก่อนที่ชายร่างผอมจะแค่นหัวเราะ วินาทีต่อมา ร่างของมันพุ่งทะยานราวกับภูตผี อาศัยแรงถีบจากกำแพง ะโรวดเดียวจากชั้นล่างขึ้นมาถึงระเบียงชั้นสามอย่างดุดัน!
มันคว้าหมับเข้าที่คอของเด็กใหม่คนที่เปิดปากด่าเมื่อครู่ ก่อนจะแสยะยิ้มเหี้ยม
"ไอ้พวกไก่อ่อน ฟังพ่อให้ดี! ตอนอยู่ข้างนอก ฉันไม่สนหรอกนะว่าพวกแกจะยิ่งใหญ่มาจากไหน แต่ในค่ายอัจฉริยะแห่งนี้... ทุกอย่างต้องคุยกันด้วยกำลัง!"
ท่อนแขนผอมเกร็งออกแรงตวัดเบาๆ เหวี่ยงร่างเด็กใหม่คนนั้นปลิวละลิ่วไปอัดกระแทกกำแพงอย่างแรง!
มันกวาดสายตาดุดันมองไปรอบๆ อัจฉริยะหน้าใหม่ที่เผลอสบตาล้วนผงะถอยหลังอย่างไม่อาจต้านทาน
"เด็กใหม่ปีนี้... มันขยะจริงๆ แฮะ!" น้ำเสียงของมันเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม
จังหวะนั้นเอง พรรคพวกที่เหลือก็ค่อยๆ เดินทอดน่องขึ้นบันไดตามมา ชายคนหนึ่งบิดี้เีพลางประกาศกร้าว
"พวกไก่อ่อน ฟังให้ชัด!"
"ถ้าไม่อยากเจ็บตัว ก็ส่งคะแนนมาให้พวกฉันคนละยี่สิบคะแนนแต่โดยดี ไม่งั้นล่ะก็..."
มันปรายตามองเด็กใหม่ที่นอนจุกอยู่ริมกำแพง แล้วหัวเราะเย้ยหยัน
"สภาพไอ้สวะนั่นแหละ คือจุดจบของพวกแก!"
คำขู่นี้จุดชนวนโทสะให้ทุกคนทันที เด็กใหม่คนหนึ่งะโสวน
"มีสิทธิ์อะไรวะ! คะแนนของพวกเรา ทำไมต้องยกให้พวกแกด้วย!"
รุ่นพี่หน้าเก่าตวัดสายตาขวับ ั์ตาเย็นเยียบประดุจคมมีดกะซวกเข้าที่อีกฝ่าย
"ก็สิทธิ์ที่พวกฉันแข็งแกร่งกว่าพวกแกไงล่ะโว้ย!"
บึ้ม!
คลื่นพลังระดับขอบเขตหลอมโลหิตะเิออกจากร่างรุ่นพี่คนนั้น แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ
ชั่วพริบตา ลำคอของคนที่เพิ่งอ้าปากเถียงก็ตีบตัน คล้ายถูกมือที่มองไม่เห็นบีบเค้นจนไม่อาจเปล่งเสียง
"นี่พวกครูฝึกจะไม่เข้ามาจัดการเลยหรือไง?" เด็กใหม่คนหนึ่งสบถพึมพำด้วยความหวาดหวั่น
"หึๆ ลืมบอกไปเลยว่าปีนี้ พวกครูฝึกไม่ยื่นมือเข้ามายุ่งหรอกเว้ย!" รุ่นพี่แสยะยิ้มโรคจิต "เพราะการที่คนเก่ารังแกคนใหม่... มันเป็ธรรมเนียมดั้งเดิมของที่นี่อยู่แล้ว!"
สีหน้าของเหล่าเด็กใหม่ซีดเผือดลงทันที
ทว่าเวลานั้นเอง น้ำเสียงราบเรียบกลับแทรกขึ้นมา
"หมายความว่า... แค่แข็งแกร่งกว่าพวกแก ก็ไม่ต้องจ่ายคะแนนแล้วใช่ไหม?"
พวกเด็กหน้าเก่าเลิกคิ้ว หันขวับไปมองตามเสียง
หยางเสี่ยวก้าวอาดๆ ออกมาจากห้อง เขาสวมเสื้อกล้ามรัดรูป เผยให้เห็นเรือนร่างกำยำ กล้ามเนื้อทุกมัดปูดโปนราวกับอัดแน่นไปด้วยพละกำลังมหาศาล
"โอ้? ฉันจำแกได้ แกคืออันดับหนึ่งของพวกลูกเจี๊ยบปีนี้สินะ อัจฉริยะระดับสีส้ม... จุ๊ๆ มิน่าล่ะถึงได้ปากดีนัก!"
ชายร่างกำยำต้นเื่เดินกร่างออกมา มันลูบหมัดตัวเองไปมาพลางแสยะยิ้ม
"แต่น่าเสียดายว่ะ ที่แกอยู่แค่อันดับหกสิบเก้าในทำเนียบอัจฉริยะ... ยังห่างชั้นกับพวกฉันอีกเยอะ!"
สิ้นคำราม ร่างกำยำนั้นพุ่งทะยานออกไปทันที! แม้จะมีรูปร่างใหญ่โต แต่วิชาตัวเบากลับพลิ้วไหวรวดเร็วดุจภูตผี
ั์ตาของหยางเสี่ยวลุกโชนด้วยจิติญญาการต่อสู้ เขากู่ร้องคำราม
"เข้ามา!"
หมัดขวาซัดสวนออกไปเต็มเหนี่ยว! พลังบ่มเพาะระดับขอบเขตหลอมโลหิตขั้นกลางะเิทะลัก ปราณโลหิตบ้าคลั่งหมุนวนรอบกายหยางเสี่ยวดุจเกลียวพายุ แม้จะดูพลิ้วไหวราวกับริบบิ้น แต่มันกลับแฝงพลังทำลายล้างหนักหน่วง
"หึ สุดท้ายก็แค่ไก่อ่อน! อู๋เจี๋ยเป็ถึงอันดับที่สามสิบหกในทำเนียบอัจฉริยะเชียวนะเว้ย ถึงจะอยู่แค่ขอบเขตหลอมโลหิตขั้นกลาง แต่ต่อให้เป็ขั้นปลาย ก็ใช่ว่าจะเอาอู๋เจี๋ยลงได้ง่ายๆ"
"หยางเสี่ยวเสร็จแน่!"
พวกรุ่นพี่ด้านหลังหัวเราะร่วน มองปราดเดียวก็รู้ผลลัพธ์
และก็เป็อย่างที่คาด เมื่อเผชิญกับหมัดทุ่มสุดตัวของหยางเสี่ยว อู๋เจี๋ยเพียงซัดหมัดสวนกลับไปตรงๆ
แม้ทั้งคู่จะอยู่ในขอบเขตหลอมโลหิตขั้นกลางเท่ากัน แต่ประสบการณ์ที่อู๋เจี๋ยสั่งสมในค่ายอัจฉริยะ ทำให้ทักษะการรีดเค้นพลังของมันเหนือชั้นกว่าหยางเสี่ยวอย่างทิ้งห่าง!
เปรี้ยง!!
สองหมัดปะทะกันสนั่นหวั่นไหว คลื่นกระแทกสาดซัดออกเป็ระลอก อัจฉริยะหน้าใหม่ที่พลังบ่มเพาะอ่อนแอกว่าถึงกับหน้าซีดเผือด ถูกแรงอัดกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว
"หยางเสี่ยวเอาอยู่ไหมวะ!" เด็กใหม่เบิกตากว้างลุ้นระทึก หากแม้แต่อันดับหนึ่งยังพ่ายแพ้ วันนี้พวกเขาทั้งรุ่นคงถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนป่นปี้!
ทว่าวินาทีต่อมา ร่างของหยางเสี่ยวกลับปลิวละลิ่วกระเด็นถอยหลังราวกับว่าวขาดปุย! เขาร่วงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น เืสดๆ ทะลักออกจากมุมปาก
ในขณะที่อู๋เจี๋ยยังคงยืนตระหง่านอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน มันก้มมองหยางเสี่ยวด้วยสายตาเหยียดหยาม
"ว่าไงล่ะ พ่ออัจฉริยะหน้าใหม่? มีน้ำยาแค่นี้ยังสะเออะมาสู้กับฉันอีกเหรอ กลับไปกินนมแม่มาใหม่ซะเถอะไป๊!"
หยางเสี่ยวกัดฟันยันตัวลุกขึ้นยืน ใบหน้าไม่มีร่องรอยท้อถอย มีเพียงจิติญญาการต่อสู้ที่ยิ่งลุกโชนกว่าเดิม เขาเช็ดเืที่มุมปากแล้วแค่นยิ้ม
"ปู่พูดไม่ผิดจริงๆ ค่ายอัจฉริยะแห่งนี้มีัซ่อนพยัคฆ์หมอบอยู่เพียบ โดยเฉพาะพวกตัวเก่าๆ ความแข็งแกร่งลึกล้ำสุดหยั่งคาด... วันนี้ได้มาเห็นกับตา ไม่ทำให้ผิดหวังเลยจริงๆ!"
"วันนี้ฉันแพ้ แต่วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล ไม่ช้าก็เร็ว ฉันจะเหยียบพวกแกให้จมดิน!"
พูดจบ หยางเสี่ยวก็โอนคะแนนยี่สิบคะแนนให้แก่อู๋เจี๋ย
เมื่อเห็นท่าทีห้าวหาญไม่เกรงกลัวของหยางเสี่ยว พวกรุ่นพี่หลายคนถึงกับต้องหันมาสบตากัน แววตาเริ่มแฝงความเคร่งเครียด
หนึ่งในนั้นมองแผ่นหลังหยางเสี่ยวด้วยสายตาลึกล้ำ ก่อนจะพึมพำเสียงต่ำ
"อัจฉริยะปีนี้... ใจสู้ไม่เบาแฮะ!"
ในเวลาเดียวกัน บนยอดตึกสูงตระหง่านไม่ไกลนัก
ครูฝึกทั้งห้าคนยืนกอดอกอยู่บนดาดฟ้า สายตาทุกคู่จับจ้องลงไปยังความวุ่นวายที่หอพักเด็กใหม่
เฉินเจ๋อหัวเราะหึๆ "ไม่รู้ว่าปีนี้จะมีไอ้หนูคนไหนรอดจากการโดนรีดไถได้บ้างไหมน้า"
เจียงซ่าง หัวหน้าครูฝึกเอ่ยเสียงเรียบ "พวกหน้าเก่าเคยผ่านสนามสอบเกาเข่ามาแล้วครั้งหนึ่ง ต่อให้เด็กรุ่นนี้จะมีพร์โดดเด่นแค่ไหน แต่พวกหน้าเก่าก็ไม่ใช่หมู พวกมันเตรียมตัวมาอย่างดี แถมยังแอบมาล้วงข้อมูลเด็กใหม่จากฉันั้แ่พวกนี้ยังเดินทางมาไม่ถึงด้วยซ้ำ"
"ธรรมเนียมรับน้องโหดนี้ ั้แ่ตั้งค่ายมา... ยังไม่เคยมีลูกเจี๊ยบคนไหนรอดพ้นการกดขี่ไปได้เลยสักคนเดียว"
"ถือซะว่าเป็การละลายพฤติกรรม ดัดนิสัยเย่อหยิ่งของพวกมันไปในตัว จะได้ไม่หลงระเริงคิดว่าติดค่ายอัจฉริยะแล้วจะเก่งคับฟ้า ต้องให้พวกมันรู้ซะบ้างว่า... เหนือฟ้ายังมีฟ้า!"
ครูฝึกหลายคนพยักหน้ายิ้มรับ ภาพการถูกปราบพยศแบบนี้พวกเขาเห็นมาจนชินตาแล้ว
ตัดกลับมาที่หอพัก...
เวลานี้อัจฉริยะหน้าใหม่ทุกคนต่างตกอยู่ในความเงียบกริบ
ขนาดหัวกะทิอันดับหนึ่งอย่างหยางเสี่ยวยังโดนอัดซะยับ แล้วพวกเขาล่ะจะเอาอะไรไปสู้?
ความสิ้นหวังเกาะกินจิตใจ จนอัจฉริยะบางคนถอดใจ ยอมหยิบสมาร์ตวอตช์ขึ้นมาโอนคะแนนให้พวกรุ่นพี่แต่โดยดี
แววตาของพวกรุ่นพี่ฉายชัดถึงความสมเพช
"อัจฉริยะปีนี้ นอกจากไอ้หยางเสี่ยวแล้ว ที่เหลือแม่งกระจอกชะมัด!"
"นั่นดิ โคตรน่าเบื่อเลยว่ะ!"
พวกมันสบถวิจารณ์ออกมาอย่างไม่ไว้หน้า
คำดูถูกเ่าั้ยิ่งตอกย้ำความอัปยศในใจเด็กใหม่ทุกคน
โดยเฉพาะหวังซี ในฐานะผู้บ่มเพาะระดับหลอมโลหิต เขาควรจะได้ยืนหยัดอย่างภาคภูมิแท้ๆ แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับแรงกดดันของพวกรุ่นหน้าเก่า เขากลับหวาดกลัวจนไม่มีความกล้าแม้แต่จะปริปาก!
ทว่าในห้วงเวลาแห่งความสิ้นหวังนั้นเอง...
แอ๊ด—
บานประตูห้องห้องหนึ่งพลันถูกผลักเปิดออกช้าๆ
ชายหนุ่มในชุดเชิ้ตสีขาวก้าวอาดๆ ออกมา ั์ตาคู่คมปลาบดุจมีหมู่ดาวนับล้านหมุนวนอยู่ภายใน
ซูอวี่กวาดสายตาเย็นเยียบปรายมองพวกรุ่นพี่หน้าเก่า ก่อนที่ริมฝีปากจะขยับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ทว่าดังก้องไปถึงขั้วหัวใจทุกคน...
"ฉันขอเล่นสนุกกับพวกแกรุ่นพี่... ดูสักตั้งก็แล้วกัน!"
9K
