Thinking of... (จบแล้ว)

Thinking of 15

ตลอด๰่๭๫บ่ายหลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จฉันก็ขลุกอยู่กับแม่พินที่สวนข้างบ้าน เรานั่งเล่นกันที่ศาลาริมน้ำ มีมะม่วงและผลไม้อื่น ๆ ด้วย คุณยูตอนแรกทำงานต่อที่ห้องทำงานเขาแต่ไม่นานก็มานั่งด้วยและเอาแต่ลอบมองฉันและยิ้มขำ พอหันไปตีหน้าดุเขาก็หัวเราะลั่นทำให้ถูกแม่พินแซวอยู่บ่อยครั้ง

“ลูกชายแม่น่าจะบ้าไปแล้ว” แม่พินขำน้อย ๆ กับท่าทางของลูกชายตัวเอง

“แม่ครับ ผมลูกแม่นะ”

“จ้าลูก ลูกแม่นี่แหละ แต่อย่ามองน้องขนาดนั้นน้องเขินหมด” อ่า ทีแรกก็พยายามไม่เขินแล้วล่ะแต่พอแม่พินพูดออกมาแบบนั้นก็ชักจะเขินจริง ๆ แล้วล่ะ

“แม่น้องบอกให้ผมจีบน้องก่อน น้องค่อยจะเป็๞แฟน” อะไรกัน จู่ ๆ ไปบอกแม่เขาแบบนั้นได้ยังไงกัน

“แล้วยังไง จีบน้องสิ แม่อยากได้น้องมาเป็๲ลูกสะใภ้แม่นะ”

“จีบไม่เป็๞...กลัวน้องเบื่อ” เอ่อ บางทีพวกเขาอาจจะลืมว่าฉันยังนั่งอยู่ตรงนี้นะ ทำไมยังพูดกันแบบนั้นล่ะฉันเองก็เขินเหมือนกันนะ

“น้องฝันลูก หนูอย่าเพิ่งเบื่อลูกชายแม่นะ”

“แม่คะ อย่าพูดแบบนั้นเลย” ฉันเขิน!

“หึหึ แก้มแดงหมดแล้ว” คุณยูยื่นนิ้วมาเกลี่ยที่แก้มเบา ๆ พร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

“อย่าแกล้ง” ฉันปัดมือเขาออกดุ ๆ แต่อีกฝ่ายไม่มีท่าทีสลดเลยสักนิด เขายังหัวเราะด้วยท่าทางมีความสุข ฉันเองพอดุไปแล้วเขาไม่กลัวก็ออกอาการงอแงเมินเขาแทน ฉันส่งข้อความเข้าไปในกลุ่มเพื่อนคุยกับเพื่อน ๆ มีเพียงอรุณตอบสลับกับฟาง ฝุ่นน่าจะทำงานอ้อ ไม่สิ ฝุ่นมีนัดคุยงานข้างนอกเสร็จแล้วก็จะเข้ามารับฉันที่นี่ นั่งคุยกับเพื่อนไม่นานฝุ่นก็โทรเข้ามา ฉันรับสายฝุ่นด้วยท่าทีตื่นเต้นจนเก็บไว้ไม่หมด

“อยู่ไหนแล้ว เมื่อไหร่จะมา”

(เพิ่งคุยกับลูกค้าเสร็จ กำลังจะไปหา)

“เย้ รีบมาจะรอ แล้วก็ขับรถระวัง ๆ ด้วย”

(ครับ ๆ เดี๋ยววางก่อนนะ เจอกัน)

“เจอกัน” ฉันยิ้มกว้างเมื่อจะได้กลับ แต่พอหันมาเจอคนที่นั่งข้าง ๆ ที่กำลังนั่งจดจ้องฉันอยู่ก็แทบจะหุบยิ้มไม่ทัน อะไรกันฉันแค่คุยกับฝุ่นเองนะทำไมต้องมองแบบนั้นด้วยล่ะ

“อะ อะไรคะ? ทำไมมองแบบนั้น” ฉันเลือกที่จะถามเขาออกไปตรง ๆ

“ฝุ่นจะมาแล้วใช่ไหมลูก เดี๋ยวแม่เร่งให้คนเตรียมมื้อเย็นดีกว่านะ จะได้ทานพร้อมกัน” จู่ ๆ แม่พินก็เดินออกไป ทิ้งให้ฉันนั่งอยู่กับคุณยู ที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าเป็๲อะไรกันแน่

“ไม่อยากอยู่กับพี่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ฮะ? อะไรเนี่ย งงนะคะ”

“ก็ทำไมต้องทำเหมือนไม่อยากอยู่กับพี่ขนาดนี้ล่ะ”

“ก็เปล่า อย่าทำหน้าแบบนั้นสิคะ” ฉันยื่นมือไปหยิบชายเสื้อเขาก่อนจะเขย่าไปมาอ้อน ๆ ก็เขาดูโกรธไปแล้วอะทำยังไงดี ฉันอ้อนเขาอยู่สักพัก อีกฝ่ายก็ถอนหายใจเบา ๆ แล้วยื่นมือมาจับมือฉันไว้พลางบีบเบา ๆ

“ไม่เงียบแบบนี้สิ” ฉันบอกอีกฝ่าย

“รู้แล้วครับ ทานข้าวด้วยกันก่อนนะแล้วพี่จะไปส่ง”

“ไม่เป็๞ไรค่ะ เดี๋ยวกลับกับฝุ่นเอง คุณก็พักเถอะ”

“จะดื้อใช่ไหม?” เขาจ้องหน้า ฉันพยักหน้ากลับ อีกฝ่ายยิ้มมุมปากนิด ๆ แล้วเงียบไป โดยที่มือเรายังจับกันอยู่

“เดี๋ยวส่งขึ้นรถก็ได้ครับ” เขายอมอ่อนให้ในที่สุด ฝุ่นเองพอมาถึงก็ถูกคุณพ่อคุณยูเรียกตัวเข้าไปคุยที่ห้องทำงานพร้อมกับคุณยู ส่วนฉันก็อยู่กับแม่พินรอทานข้าว หลังจากทานข้าวแม่พินก็คุยเ๹ื่๪๫หมั้น ฝุ่นเองก็แบ่งรับแบ่งสู้ไม่รับปากว่าจะให้ฉันหมั้นแต่บอกว่ารอดูอะไรหลาย ๆ อย่างก่อน ซึ่งแม่พินก็เข้าใจไม่เร่งรัด เมื่อกลับขึ้นรถมาได้คุณยูที่ยืนรอส่งที่หน้าบ้านก็มองตามจนลับสายตา ฝุ่นนั่งเงียบฟังฉันบ่นเ๹ื่๪๫ที่เจอเมื่อตอนกลางวันกว่าจะถึงคอนโดฉันก็คอแหบแห้งไปหมด

“ดื่มน้ำไหม เหมือนจะคอแห้งนะ” ฝุ่นหัวเราะลั่นเมื่อฉันไอเบา ๆ ระหว่างเดินเข้าห้อง

“ไม่ต้องมาแซวเลย”

“แล้วตกลงกับพี่ยูเป็๲ยังไง เล่ามา” ฝุ่นเค้นถาม

“ก็ ก็....”

“เล่ามา ว่างทั้งคืน” ฝุ่นนั่งที่โซฟาพร้อมกับขวดน้ำเย็น

“ก็ บอกว่าจีบก่อน ยังไม่รู้จักเลยจะให้คบได้ยังไงล่ะ แต่ว่า แม่พินบอกเคยเจอเคยรู้จักกันมาก่อน แต่เราจำไม่ได้”

“อือ เพราะเหตุการณ์วันนั้นทำให้ความจำของฝันหายไป หายไปเยอะอยู่”

“อือ งั้นเหรอ...”

“แต่อย่าคิดมากเลยนะ จำไม่ได้ไม่เป็๲ไร” ฝุ่นยกมือลูบผมเบา ๆ

“จ้า ไปอาบน้ำแล้ว” ฉันหาทางเลี่ยง เพราะรู้สึกหน่วง ๆ ในอกยังไงชอบกล

“อ้อ พี่ยูน่ะ ค่อยเป็๲ค่อยไปไม่ต้องรีบ ยังไงพี่ก็ยังจับตาดูเขาอยู่”

“หวงเราเหรอ”