ตอนนี้เมฆได้กลับมาบ้านในเวลาห้าทุ่มกว่าๆ ส่วนมิ้นท์กลับั้แ่สี่ทุ่มแล้ว
กริ๊งงง~! กริ๊ง~!
เมื่อชายหนุ่มเดินเข้ามาถึงในห้องนอน ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาทันที เขามองโทรศัพท์ในมือนิ่งๆเนื่องจากเขาเม็มเบอร์นี้ไว้ จึงทำให้รู้ได้ว่าใครโทรมา เขาจึงกดรับสาย
"ฮัลโหลว่าไงน้องรัก มีอะไรรึป่าว ถ้าไม่มีก็แค่นี้แหละ บาย"ชายหนุ่มรีบพูดออกมา
:เดี๋ยวๆๆๆๆๆ!!!พี่เมฆ น้ำกลับไทยอาทิตย์หน้านะ:หญิงสาวที่ชื่อว่าน้ำรีบพูดออกมาก่อนจะถูกตัดสายไปซะก่อน
"แล้วงานที่นั่นล่ะ"เขาถามกลับ
:คุณลุงบอกว่าเดี๋ยวคอยดูให้ค่ะ:
"อื้มๆ ไว้จะมาแล้วก็โทรบอกล่วงหน้าด้วย เดี๋ยวพี่ไปรับ"
:ค่ะ งั้นแค่นี้นะ พี่ไปนอนได้แล้ว ฝันดีค่ะ:
"ครับๆ ฝันดี"
ติ๊ด!
เมื่อพูดจบ น้ำก็วางสายทันที น้ำคือน้องสาวคนเดียวของเมฆ ตอนนี้เธอรับ่ต่อจากที่บ้านอยู่ที่นิวซีแลนด์ คือการส่งออกและขายนมวัวแท้ ซึ่งเป็นมวัวของแท้ 100% รสชาติอร่อย บริษัทเธอนั้นขึ้นอันดับ 1 ที่มีคนซื้อสินค้าเยอะที่สุด และขายถูกสุดแต่รายได้มากที่สุด
เมฆวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงแล้วเดินไปหยิบผ้าขนหนูและตรงเข้าห้องน้ำ เพื่อที่จะอาบน้ำเปลี่ยนชุดและนอนทันที
.
.
.
เช้าตรู่วันต่อมา~
เมฆตื่นขึ้นมาในยามเช้า เขาค่อยๆลุกขึ้นเดินไปล้างหน้าแปรงฟัน เพื่อจะได้มีเวลาทานอาหารเช้าและไปสอนที่มหาวิทยาลัย
"ป้าทำอาหารเช้าไว้ให้แล้วนะคะคุณเมฆ"ป้าคนทำอาหารคนหนึ่งพูดบอกทันทีเมื่อเห็นเมฆเดินลงมา
"ป้านวลครับ อาทิตย์หน้าน้ำกลับมานะครับ"เมฆพูดบอก
"หรอคะ งั้นเดี๋ยวป้าไปทำความสะอาดห้องให้นะคะ"
"ค่อยทำอาทิตย์หน้าก็ได้ครับ"เมฆพูดขัดไว้ก่อน ป้านวลจึงพยักหน้ารับและเดินเข้าห้องครัวทันที เมฆจึงเดินเข้าห้องอาหารและทานอาหาร
"นายครับ มีคนมาขอติดต่อค้าขายอาวุธล่วงหน้าครับ เขาบอกว่าเดี๋ยวเดือนหน้าจะมาคุยอีกที เดือนนี้ติดธุระอยู่อเมริกาครับ"ลูกน้องคนหนึ่งพูดบอก
"อืมๆ"เมฆตอบรับในลำคอ
เมื่อเขาทานอาหารบนโต๊ะหมดเรียบร้อยแล้ว จึงมุ่งเดินไปที่รถทันที เพื่อที่จะขับไปมหาวิทยาลัย
ณ มหาวิทยาลัยที่เมฆสอน
ชายหนุ่มเดินไปที่ห้องพักส่วนตัวอาจารย์ แต่ระหว่างที่เดินไปได้ผ่านห้องๆหนึ่ง เป็ห้องที่ทุกๆเช้าเขาจะต้องมาในชั่วโมงโฮมรูม เนื่องจากเขาเป็ที่ปรึกษา ซึ่งเขาก็ใเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างเล็กที่นามว่า มิ้นท์ นั่งทำงานอยู่
เขาไม่คิดว่ามิ้นท์จะขยันและมาเร็วขนาดนี้ เพราะนี่พึ่งจะ 06:30 น. ถ้ากะเวลาที่มิ้นท์กลับจากที่ทำงาน ก็คงจะประมาณห้าทุ่มกว่าๆ แต่เธอดันมามหาวิทลัยแต่เช้า
เมฆได้แต่ยืนแอบมองไม่อยากเข้าไปรบกวนเธอในห้องจึงเดินไปที่ห้องพักส่วนตัวทันที
ก๊อกๆๆๆ!
เมื่อเข้ามาในห้องได้สักพักใหญ่ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น พร้อมกับร่างเล็กเดินเข้ามา ในมือถือถุงที่มีแซนด์วิชอยู่ 2 ชิ้น
"อาจารย์ทานข้าวมารึยังคะ มิ้นท์ซื้อแซนด์วิชมาฝากค่ะ"หญิงสาวพูดถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"ล็อคประตู"เขาไม่ตอบคำถามของเธอและสั่งเธอแทน เธอจึงหันไปล็อคประตูและเดินมาหาเมฆทันที "นั่ง"เขาพูดสั่งด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเรียบนิ่ง สื่อถึงว่าให้มานั่งบนตัก
มิ้นท์เดินเข้าหาชายหนุ่มอย่างลังเลและนั่งลงบนตักแกร่งอย่างเบาๆ มือหนาของชายหนุ่มค่อยๆยกขึ้นกอดเอวคอดไว้หลวมๆ
"ไม่เห็นรุกใส่เลยอ่ะ นี่หรอที่บอกจะรุกใส่ให้หนัก อยากโดนรุกใส่มากเลยตอนนี้"เขาพูดถามเสียงอ่อย ก่อนที่จะพูดประโยคสุดท้ายโดยที่กระซิบถามเบาๆที่ข้างหู
"หึ! ได้ค่ะ ถ้าไม่ใช่อาจารย์มิ้นท์ก็ไม่แบกหน้ามาอ่อยหรอกค่ะ"เธอพูดก่อนจะวางถุงแซนด์วิชลงบนโต๊ะ และเปลี่ยนเป็นั่งคร่อมบนตักทันที ก่อนจะหันไปหยิบแซนด์วิชออกมาจากถุง 1 ชิ้น
"อาจารย์ทานก่อนนะคะ"เธอพูดบอกและยื่นแซนวิชด์ในมือให้
"ฉันทานข้าวเช้ามาแล้ว"เขาตอบ
"อ้าว...หรอ..."เธอพูดเสียงแ่ก่อนจะหันมองนิ่งๆเพราะเขาจับมือเธอไว้และทานแซนด์วิชในมือเธอไปเรื่อยๆจนหมด
"อยากทานของหวานต่อ"เมื่อทานคำสุดท้ายหมด เขาก็พูดบอกเบาๆ
"มิ้นท์ลืมซื้อน้ำมาให้ อาจารย์ปล่อยก่อนนะคะ เดี๋ยวมิ้นท์ไปซื้อมาให้พร้อมกับของหวานด้วย"เธอพูดแล้วทำท่าจะลุกขึ้น
"ไม่"หญิงสาวที่กำลังจะลุกก็ต้องหยุดชะงักทันที
"อยากทานของหวานตรงหน้าเนี่ย"เขาพูดกระซิบข้างหูเบาๆก่อนจะค่อยๆซุกหน้าขบเม้มตามลำคอเบาๆ
เขาเขา้าที่จะสร้างรอยบางอย่างไว้ที่คอของเธออย่างมากแต่ก็ต้องข่มใจไว้...
"อะ...อาจารย์...เดี๋ยว!!"
---------------------------------------
หลังจากนี้อาจจะไม่ได้มาอัพบ่อยนะคะ หากวันไหนไม่ได้มาอัพตอนใหม่ก็ขออภัยด้วย???? [ตอนหน้าอาจจะติดหัวใจนะคะ(เก็บกำลังใจนั่นล่ะ55)]
3K
