กระจกส่องใจ: วิถีแห่งการปล่อยวาง (The Mind’s Mirror)

ตอนที่ 7 — วันที่ก้าวสะดุดและต้นไม้ที่ค่อยๆ โต

ฉาก: ชานบ้านยามเย็น — 3 สัปดาห์ต่อมา (เวลา 17.30 น.)

แสงแดดส้มอ่อนๆ ทอแสงผ่านกิ่งไม้อย่างนุ่มนวล ลมพัดเอื่อยๆ เฉินกำลังรดน้ำต้นไม้ในกระถางหน้าบ้านอย่างมีสติและสงบผ่อนคลาย 

อาเจียงเดินถือกระเป๋าทำงานกลับเข้าบ้าน ใบหน้าอิดโรยและมีรอยยิ้มเจื่อนๆ เขาถอนหายใจยาวก่อนจะเดินเข้ามานั่งลงที่ม้านั่งหินอ่อนใกล้ๆ พ่อ

อาเจียง:

(ถอนหายใจ ยิ้มเขินๆ)

"พ่อครับ... วันนี้ผมหลุดอีกแล้วครับ"

เฉิน:

(วางสายยางรดน้ำต้นไม้ลง ยิ้มรับอย่างสบายๆ ไม่มีความผิดหวังในสายตา)

"หลุดเ๹ื่๪๫อะไรล่ะเจียง? ไหนลองเล่าให้ฟังซิ"

อาเจียง:

"เ๱ื่๵๹หัวหน้าที่ออฟฟิศนั่นแหละครับ ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมรู้สึกว่าตัวเองเริ่มคุมสติได้ดีขึ้นนะ โดนแขวะก็ถอยออกมาพักใจ เงียบไว้นิ่งๆ ได้ ไม่โกรธตอบ... แต่เมื่อบ่ายนี้ เขาเอาเ๱ื่๵๹ผิดพลาดของคนอื่นมาโยนใส่ผมกลางแผนก จังหวะนั้นผมเพลียงานด้วย พอโดนจี้มากๆ ใจมันร่วงปึ้ก! สติหลุดตวาดสวนเขาไปคำ นึงจนประชุมแตก... พอกลับมาคิดได้ก็นึกโมโหตัวเองครับ ว่าทำไมถึงกลับไปทำแบบเดิมอีก ทั้งที่คุยกับพ่อไว้แล้ว"

เฉินเดินมานั่งข้างๆ ลูกชาย แตะไหล่อาเจียงเบาๆ ด้วยความเข้าใจ

เฉิน:

"เจียง... พ่ออยากให้เจียงมองดูต้นไม้ต้นนี้หน่อย"

เฉินชี้ไปที่ต้นกล้าไม้ใบเขียวสดในกระถางเล็กๆ ที่เพิ่งปลูกไว้ไม่กี่สัปดาห์ก่อน

เฉิน:

"เจียงคิดว่า ต้นไม้ต้นนี้... วันนี้รดน้ำ พรุ่งนี้มันจะโตกลายเป็๲ต้นไม้ใหญ่เลยไหม? หรือพอมีลมแรงมาพัด กิ่งก้านมันจะไม่พริ้วหักเลยหรือเปล่า?"

อาเจียง:

(นิ่งคิดตาม)

"ก็ต้องใช้เวลาครับพ่อ... มีโดนลมโดนฝนบ้างกว่าจะแข็งแรง"

เฉิน:

"ใจคนเราก็เหมือนกันลูก... นิสัยโกรธอัตโนมัติ ความคุ้นชินเก่าๆ มันถูกสร้างและตอกย้ำมาตั้งกี่ปี? จะให้เปลี่ยนได้หมดจดในเวลาไม่กี่วันกี่สัปดาห์ได้ยังไง? การที่เจียงเริ่ม 'รู้ทัน' ว่าตัวเองหลุด นั่นแปลว่าสติเจียงเติบโตขึ้นมากแล้ว... คนที่ไม่พัฒนาเลย เขาจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองหลุดและสร้างความเดือดร้อนให้ใครบ้าง"

อาเจียง:

(สีหน้าเริ่มผ่อนคลายลง ความกดดันในใจค่อยๆ ละลาย)

"แปลว่า... ผมไม่ต้องไปโกรธซ้อนโกรธที่ตัวเองทำไม่ได้ใช่ไหมครับ?"

เฉิน:

"ถูกต้อง... สัจธรรมมันไม่ได้สอนให้เราเป็๲อภินิหารที่ล้มไม่ได้ แต่สอนให้เรา 'ล้มแล้วรู้' เมื่อใจมันเหนื่อยจนรับไม่ไหว กายเพลียจนสติหลุด ก็แค่ยอมรับมันตามจริง ไม่ต้องเค้น ไม่ต้องด่าตัวเอง ให้ใจได้พัก... พักทำใจให้สงบว่างเท่าที่พอจะทำได้ ถอยออกมาพักผ่อนกายใจให้เต็มที่ พอพลังใจกลับมา ค่อยๆ เริ่มต้นใหม่ทีละก้าวอย่างอดทนและสบายๆ"

กิมหลวนเดินถือยกจานผลไม้สดออกมาจากในบ้าน ยิ้มหัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยินบทสนทนา

กิมหลวน:

"แม่ก็เหมือนกันเจียง... สัปดาห์ก่อนเจอกับเจ๊เหมยที่งานบุญ แม่ยังแอบกำมือแน่นเกือบหลุดปากไปเหมือนกัน แต่พอหันไปเห็นพ่อเขานิ่งๆ แม่เลยถอยออกมาตั้งหลักทัน มันต้องใช้เวลาลูก... ค่อยๆ ฝึกไปพร้อมๆ กันนี่แหละ"

อาเจียงมองหน้าพ่อและแม่ รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นอันยิ่งใหญ่ บ้านหลังนี้ไม่ได้กดดันให้เขาต้องเป็๞คนดีที่สมบูรณ์แบบ แต่เป็๞พื้นที่ปลอดภัยที่คอยให้สติ ยอมรับความผิดพลาด และเติมพลังให้เขาเสมอ

อาเจียง:

(ยิ้มออกมาจากใจ ลมหายใจยาวเบาสบาย)

"ขอบคุณครับพ่อ คุณแม่... พรุ่งนี้ผมจะไปขอโทษหัวหน้าที่ผมใช้อารมณ์ แต่เ๹ื่๪๫ส่วนที่ผมไม่ผิด ผมก็จะอธิบายด้วยเหตุผลนิ่งๆ ตามหน้าที่ครับ"

เฉิน:

(พยักหน้าอย่างปลื้มใจ แววตาฉายประกายปีติอันสงบเย็น)

"ดีมากเจียง... วางอารมณ์ลง แต่ไม่ละทิ้งหน้าที่และปัญญา นั่นแหละคือทางของความมั่นคงที่แท้จริง"

ลมยามเย็นพัดใบไม้พริ้วไหวเบาๆ แม้จะเป็๞เพียงก้าวเล็กๆ ที่มีล้มมีลุก... แต่เมล็ดพันธุ์แห่งสติและปัญญาในบ้านหลังนี้ กำลังหยั่งรากลึกลงไปในดินทีละนิด อย่างอดทน สบายๆ และเป็๞ธรรมชาติอย่างที่สุด