"าาปีศาจ เป็ท่านจริง ๆ ด้วย"
ปีศาจจิ้งจอกแดงสองตัวผัวเมีย คุกเข่าเอามือสองทั้งสองข้างแตะที่หน้าผากก้มคาราวะ ให้กับาาปีศาจเฉาเฟิงด้วยความดีใจ
"ท่านาา ท่านกับมาแล้ว พวกเราดีใจยิ่งนัก ในที่สุดท่านก็ออกมากจากผนึกได้แล้ว หลายหมื่นปีมานี้ไม่มีท่านอยู่พวกเราต่างลำบากกันยิ่งนัก"
"ลุกขึ้นเถอะ ข้าแค่จะถามอะไรพวกเ้าหน่อย"
"ถามมาได้เลยครับ กระผมยินดีตอบทุกอย่าง "
" ทำไมพวกเ้าถึงมาอยู่ที่ เผ่ามนุษย์"
"เื่นี้ั้แ่ที่ท่านาาถูกผนึก เผ่าปีศาจไร้ที่พึงพิง พวกเราต่างหาวิธีเอาชีวิตรอด จึงต้องมาแฝงกายอยู่ปะปนกับพวกมนุษย์ เพราะทรัพยากรของเผ่ามนุษย์มีมากมายพื้นดินอุดมสมบูรณ์มีพืชพันธ์ธัญญาหารให้พวกกระผมได้ทำมาหากินตลอดทั้งปีครับ"
"แล้วที่เผ่าปีศาจล่ะ"
"ปัจจุบันนี้ที่เผ่าปีศาจกลายเป็ที่แห้งแล้ง เพราะพวกเผ่าเทพได้ทำม่านอาคมกั้นเขตแดนขวางแม่น้ำศักดิ์สิทธิเอาไว้"
"แต่แม่น้ำศักดิ์สิทธินี้เป็ของเผ่าปีศาจมาั้แ่สมัยา พวกเผ่าปีศาจจะดำรงอยู่ได้พวกเราต้องอาศัยน้ำในแม่น้ำศักดิ์สิทธินั้น"
"ใช่ขอรับ หลายหมื่นปีก่อนที่จะเกิดาใหญ่ครั้งนั้น ผมแบะพ่อแม่พวกเราอาศัยอยู่แถบเขตชายแดนก็มีพวกเผ่าเทพ เข้ามารุกลานทั้งที่พวกผมไม่ได้ทำอะไรผิด หลายครั้งหลายคร่า"
"เื่นั้นข้ารับรู้มาตลอด ข้าจึงหาวิธีที่จะจัดการเผ่าเทพ แต่กับกลายเป็าใหญ่ ข้าคิดว่าต้องมีคนอยู่เื้ัที่อยากให้เกิดาใหญ่เช่นนี้ เอาเถอะเื่นี้ข้าจะสืบเอง พวกเ้าใช้ชีวิตตามปกติเถอะ"
"แล้วท่านาาจะกับไปที่เผ่าปีศาจไหมครับ ที่นั้นยังมีพวกปีศาจบางกลุ่มอาศัยอยู่ ไป่รุ่ยก็ยังคงอยู่ที่นั้นครับ"
"ใช่ข้าต้องกับไป เพราะที่นั้นคือบ้านของข้า แต่ตอนนี้เ้าสองคนกลับไปก่อนเถอะข้ามีคำถามเพียงเท่านี้ "
"ขอรับ พวกเราขอตัวก่อนถ้ามีอะไรท่านเรียกใช้พวกเราได้เลยขอนับ”
"อืม"
จิ้งจอกสองตัวผัวเมียหันหลังคืนร่างเป็จิ้งจอกหางแดงวิ่งหายไปในความมืด
"ออกมา " เฉาเฟิงกล่าวทั้งที่ยังไม่ได้หันหลังกับไป เขารู้มาสักพักแล้วว่ามีคนแอบฟังอยู่ด้านหลัง คนนั้นก็คือชีเหนียงเอง
"เ้า ออกมาทำไม" เฉาเฟิงถาม
"คือ ฉันแค่จะมาสูดอากาศ"
เฉาเฟิงหันกับมามองแล้วเดินผ่านร่างบาวไป ระหว่างที่ผ่านร่างบางนั้นเขามองนางด้วยหางตาแล้วพูดขึ้นว่า
"ยืนอยู่ด้านนอกคนเดียวมืด ๆ ระหว่างเจอปีศาจนะ"
ชีเหนียงสะดุด หันรีหันขวา
" นี้คุณ จะพูดทำไม แต่คุณก็ปีศาจนะ "
เฉาเฟิงยังคงเดินเข้ามาในตัวบ้านต่อ ชีเหนียงรีบวิ่งตามมาจนชนเข้ากับแผ่นหลังของเฉาเฟิงจนเซ
"โอ้ย หยุดเดินทำไมไม่บอก"
"แล้วเ้าจะเดินตามข้ามาทำไม"
"ฉันก็จะเดินเข้าบ้าน"
เฉงเฟิงยกคิ้วหนึ่งข้างทำหน้าสงสัยแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรแล้วหันหน้าเดินต่อจนมาถึงห้องครัว เขาหยุดเดินอีกครั้ง
"โอ้ย หยุดเดินทำไมอีก"
เป็ชีเหนียงที่ชนกับหลังของเฉาเฟิงอีกครั้ง
"เ้าอยากจะถามอะไร ถึงได้ตามข้าตลอดอย่างนี้"
" เปล่า " (เสียงสูง)
"เ้าอยากรู้เื่ที่ข้าคุยกับจิ้งจอกสองผัวเมียนั้น "
ชีเหนียงจองหน้าเฉาเฟิงกระพริบตาปริบๆ
"แอบฟังตั้งนานสองนานยังอยากรู้อะไรอีก"
" ก็บอกว่าเปล่า ฉันแค่หิวเลยจะเดินมาที่ห้องครัว ว่าจะมาหาไก่ทอดกินสักหน่อยเผื่อยังมีไก่ทอดอยู่"
~โครก คราก ~
เฉงเฟิงเอามือจับท้องและยังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ชีเหนียงยกยิ้มขึ้น
"ไก่ทอด"
~ โครก คราก ~
เสียงท้องของเฉาเฟิงก็ร้องอีกครั้ง พร้อมกับเสียงหัวเราะของชีเหนียง ชายหนุ่มเอามือปิดปากนางเอาไว้ จนชีเหนียงหยุดหัวเราะแล้ว จึงปล่อยมือออก
"คุณหิวเหรอ"
"ไม่"
"ไก่ทอด" เสียงชีเหนียงที่พูดขึ้นมาอีกครั้ง
~โครก คราก ~
"เ้า หยุดเดี๋ยวนี้นะ"
"ยังจะปากแข็งอีก หิวก็บอกมาสิ"
"อืม ข้าหิว"
"ก็แค่เนีย แต่…"
"แต่อะไรอีก"
"ฉันอยากรู้ว่า ที่คุณคุยกันเื่เผ่าเทพที่ชอบมารุกรานเผ่าปีศาจของคุณ และยึดครองแม่น้ำศักดิ์สิทธิ เผ่าเทพเป็คนทำจริงหรอ พวกเผ่าเทพที่ค่อยช่วยเหลืุ์และทุกสรรพสิ่งไม่ใช้รึ ทำไมถึงทำเื่ให้ผู้อื่นเดือนร้อนแบบนี้ได้"
"มนุษย์อย่างเ้ายังมีทั้งดีเลวปะปนกัน เผ่าเทพก็เหมือนกันแม้กายเป็เทพ แต่จิตใจเลวร้ายกว่าปีศาจอย่างข้าก็มี"
ชีเหนียงรับฟังและคิดตาม
"แล้วคุณล่ะ"
"ถึงข้าจะเป็ปีศาจ แต่ข้าก็ไม่เคยทำเื่อันใดให้คนในเผ่าของข้าเดือนร้อน ข้าดูแลราชษฏรในเผ่าให้อยู่เย็นเป็สุข ขอแค่พวกเขาไม่อดยาก อยู่กันพร้อมหน้าครอบครัว แต่พวกเผ่าเทพก็รุกรานไม่เว้นแต่ละวัน ทำให้คนในเผ่าของข้าเดือนร้อน"
นางนิ่งเงียบฟังและคิดตาใที่เฉาเฟิงพูด
"เ้าคงไม่เชื่อข้า"
" คือไม่ใช่แบบนั้น ั้แ่ฉันโตมาที่เคยเห็นก็มีแต่คนที่กราบไหว้บูชาเทพต่าง ๆ และผู้คนต่างพูดว่าปีศาจเป็สิ่งชั่วร้าย ฉันก็เลยยังไม่รู้จะเชื่อแบบไหนดี คุณเข้าใจฉันไหม"
"ไม่ แต่ที่รู้คือเ้าเป็ข้ารับใช้ของข้า เ้าต้องเชื่อฟังคำสั่งข้าถึงจะถูก "
"ฉันไม่อยากเป็ ฉันจะตัดสินใจเองว่าสิ่งไหนถูกหรือผิด และตอนนี้ฉันรู้จุดอ่อนของคุณแล้ว "
ชีเหนียงพูดจบแล้วกำลังจะเดินออกไปจากครัว
"นี้เ้า จุดอ่อนอะไร แล้วไหนไก่ทอดข้ายังไม่ได้กินเลยเ้าจะไปไหน "
เฉาเฟิงคว้าแขนของชีเหนียงไว้ให้หยุดเดินเค้าบีบข้อมือของนางจนแน่
"คุณก็ใช้พลังปีศาจของคุณทำไก่ทอดเองสิ คุณเป็าาปีศาจที่มีพลังอันยิ่งใหญ่ไม่ใช้หรือไง"
"มันใช้ได้ที่ไหน"
"เมื่อตอนที่จับปีศาจจิ้งจอกน้อยตัวนั้นคุณยังทำได้อยู่เลย"
"ตอนนี้ข้าใช้พลังไม่ได้ และไม่มีใครเขาใช้พลังทำไก่ทอดกันด้วย"
"ทำไมคุณถึงใช้พลังไม่ได้ล่ะ ที่เห็นเมื่อหัวค่ำนั้นมันอะไร"
"ใช่นั้นคือพลังของข้า แต่มันมาๆ หายๆ ข้าก็ยังไม่รู้สาเหตุ"
"มีงี้ด้วย ปล่อยฉันเลยนะ"
เฉาเฟิงยังคงไม่ปล่อยและกำข้อมือของนางไว้แน่น
"ไม่ปล่อยใช่ไหม ได้ ไก่ทอด!!"
~โครก คราก ~
"ซี๊ดดด เ้า" เฉาเฟิงใช้มืออีกจับท้องของตนไว้อีกมือก็ยังจับข้อมือชีเหนียงไม่ปล่อย
"ไก่ชุปแป้งทอดกรอบๆหอมๆ อร่อย ๆ"
~โครก คราก ~
~ โครก คราก~
เฉาเฟิงจำต้องปล่อยมือของชีเหนียงให้นางหลุดรอดไป
"โอ้ย ทำไมข้าต้องมาเผชิญกับหิวด้วยนะมันช่างทรมารจริง ๆ "
974
