ผ่านไปหนึ่งก้านธูป
หลินหลีเหว่ยนับเวลาถอยหลังจะได้ร่ายอาคมถลกหนังนักพรตผู้นี้
“อ๊าก!” เหลียนเฟินร้องเสียงดังจนทำให้คนที่อยู่ตรงนั้นสะดุ้งด้วยความแปลกใจ เหตุใดคนที่ควรจะนอนหลับใหลถึงฟื้นสติได้เร็วปานนี้
“เ้า...” เขาไม่รู้จะเอ่ยคำใด
“คันจริง ๆ เ้าเอาอะไรให้ข้ากิน” เหลียนเฟินจ้องหน้าชายขอทานพลางใช้มือลูบใบหน้าและร่างกายของตนเอง รอยแดงเป็วงกลมปรากฏขึ้นบนผิวขาวของเขา
“โอสถละลายร่าง” เขาเผลอตอบเพราะยังใไม่หาย ใครก็ตามที่กินยานี้เข้าไปมักจะหนีไม่รอดสักราย ฤทธิ์ของมันจะค่อย ๆ กัดกร่อนหนังหุ้มร่างกาย ทำให้คนผู้นั้นทรมานปวดแสบปวดร้อนจนทนไม่ได้ วันนี้เข้าเพิ่มกำยานเข้าไปด้วยเพราะไม่อยากสู้กับเหลียนเฟิน ชะรอยไม่คิดว่าจะผิดแผนจนได้
“เป็เ้าจริง ๆ ด้วย” เหลียนเฟินร่ายกระบี่จ่อคอเขาในทันที
“ท่านนักพรต ทำไมถึงจ่อกระบี่มาทางข้าเล่า” มารยาร้อยเล่มเกวียนยังคงถูกนำมาใช้ต่อเนื่อง
“เ้าเป็คนทำร้ายชาวบ้าน ข้าปล่อยเ้าไปไม่ได้” เหลียนเฟินกล่าวต่อ “ไม่มีใครรู้ว่าคนผู้นั้นทำอะไรกับร่างของชาวบ้าน แต่เ้ากลับรู้ว่าจะมีคนเอาหนังหน้าเ้าไป หาก้าสิ่งนั้นจริง ๆ เหตุใดถึงได้กล้าฟันกลางใบหน้าเล่า”
หลินหลีเหว่ยคิดตามเห็นด้วยกับสิ่งที่เหลียนเฟินพูด เขาผิดเองที่ไม่คิดให้ดี หาก้าใบหน้าเพื่อสวมรอยต้องค่อย ๆ เลาะจากด้านข้าง การฟันผ่ากลางหน้าจะทำให้เนื้อหนังเสียหายมากเกินไป
รอบยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าของคนที่แอบดู เขาไม่รอช้าะโเข้ามาข้างในห้องของเหลียนเฟิน
“หวังเยี่ยนหลง!” เสียงของหลินหลีเหว่ยดังขึ้น พลางถอยหลังกรูดเข้าประชิดผนังห้องอีกฝั่ง
ยามนี้มีศัตรูตัวฉกาจอยู่ตรงหน้าหนึ่งคน อีกคนก็ศิษย์วังธาราเหมันต์ เขาจะเอาตัวรอดไปจากที่แห่งนี้ได้อย่างไร ครั้นนึกทบทวนเื่ราวอีกรอบก็คิดว่าไม่น่าลงมือกับเหลียนเฟินเช่นนี้เลย อย่างน้อย นักพรตผู้นี้ก็คงจะกันหวังเยี่ยนหลงให้ห่างจากเขาได้พักหนึ่ง จนพอมีเวลาหาหนทางหนีที่ดีกว่านี้
สายตาของหวังเยี่ยนหลงจับจ้องมาที่ใบหน้าและร่างกายของเหลียนเฟิน รอยแดงกลม ๆ ทำให้เขานึกขัน
“อย่าเข้ามาใกล้ข้านะ” หลินหลีเหว่ยะโ มองซ้ายมองขวาหาทางหนีไปให้พ้น แต่กระบี่ของหวังเยี่ยนหลงเร็วกว่า มันลอยพุ่งเข้าไปหาหลินหลีเหว่ยโดยไม่ทันตั้งตัว
เหลียนเฟินร่ายอาคมหยุดกระบี่ของหวังเยี่ยนหลงเอาไว้ “ฆ่าเขาไม่ได้ ข้าต้องสืบสวนหาความจริงก่อน”
“หลักฐานมากมายเช่นนี้ จะรออันใดอีก” หวังเยี่ยนหลงชักกระบี่กลับมาแล้วร่ายอาคมอัดใส่หลินหลีเหว่ยแทน
กระนั้น เหลียนเฟินก็ร่ายอาคมปัดเป่าพลังของเขาไปจนสิ้น
การต่อสู้ย่อม ๆ ในห้องนอนโรงเตี๊ยมเปิดฉากขึ้นอีกครั้ง แม้เสียงข้างในและข้าวของกระจัดกระจายเละเทะแต่ผู้คนด้านนอกกลับไม่รู้สึกหรือได้ยินสิ่งใดเพราะหวังเยี่ยนหลงร่ายอาคมปิดเรือนเอาไว้
ขณะที่ทั้งสองกำลังห้ำหั่นกันเอง หลินหลีเหว่ยร่ายอาคมหนึ่งคิดจะจัดการเหลียนเฟินที่กำลังหันหลังให้เขา ไร้ซึ่งการป้องกันใด ๆ
ฉึก!
เสียงกระบี่ของหวังเยี่ยนหลงพุ่งทะลุร่างของเขาในพริบตา ตามด้วยอาคมรุนแรงะเืถึงิญญา
ครั้งนี้เหลียนเฟินไม่อาจห้ามได้ทัน หลินหลีเหว่ยจึงโดนพลังปราณของหวังเยี่ยนหลงโดยไม่อาจหลีกเลี่ยง เขาทรุดตัวลงที่พื้น เืกบปาก แววตาล่องลอยมีเืหลั่งไหลออกมา ก่อนจะฟุบหน้าลงกับพื้น
“เ้า...” เหลียนเฟินมองหน้าหวังเยี่ยนหลง เขา้าหลินหลีเหว่ยตัวเป็ ๆ เพื่อสอบสวนเื่ราวต่อหน้าอ๋องเมืองเฟิงแล้วให้คนผู้นี้รับโทษตามสมควร ทว่า หวังเยี่ยนหลงกลับดึงดันจะฆ่าเขาให้ได้
“เ้าก็เห็นว่ามันเป็คนทำเื่พวกนั้น ยังจะ้าสิ่งใดอีก” เขาไม่สบอารมณ์เพราะมีคนดื้อดึงไม่ฟังคำ
“เ้ารู้หรือไม่ว่าเขาทำเช่นนั้นทำไม” เหลียนเฟินถามบ้าง
“ไม่”
“แล้วเ้ารู้หรือไม่ว่าเขามาเมืองเฟิงทำไม” เหลียนเฟินถามอีกครั้ง
“ไม่” หวังเยี่ยนหลงยังคงตอบสั้น ๆ “เื่เ่าั้ รู้ไปก็ไม่เกิดประโยชน์อันใด”
“แต่...” เหลียนเฟินรู้สึกเหนื่อยที่ต้องพูดกับคนผู้นี้ ครั้นเห็นว่าเขาเดินมาใกล้จึงยกกระบี่ห้าม
“ข้าเพิ่งจะช่วยเ้าไว้ เหตุใดยังยกกระบี่ชี้มาทางข้า” หวังเยี่ยนหลงเลิกคิ้ว สบตาเหลียนเฟิน
อีกแล้ว หัวใจของข้า ทำไมถึงเป็เช่นนี้ เขาคิดในใจแล้วเดินเข้าไปใกล้กว่าเดิม
“ข้าช่วยเ้าไว้ ยังจะทำร้ายข้าอีกครั้งหรือ”
“เ้าไม่น่าไว้ใจ” เหลียนเฟินตอบตามตรง จู่ ๆ มีคนอารมณ์แปรปรวน เดี๋ยวจะทำร้ายเขาเดี๋ยวจะช่วยเขาอยู่ตรงหน้า นึกไม่ออกเลยว่าจะมาไม้ไหน
“ข้าาเ็เพราะเ้าเข้าใจข้าผิดแต่ข้าก็ยังเลือกที่จะช่วยเ้าไว้ คำขอบคุณสักคำก็ไม่มีหรือ” หวังเยี่ยนหลงเริ่มตัดพ้อ สีหน้าเปลี่ยนไปเหมือนคนกำลังเศร้าเสียใจ
“ข้าน่ะหรือเข้าใจผิด เื่อันใดที่ข้าเข้าใจผิด” เหลียนเฟินรู้สึกงุนงง คนตรงหน้ากล้าพูดว่าเขาเข้าใจผิดได้อย่างไร ในเมื่อก่อนหน้านี้เขาตั้งใจบังคับกระบี่ทำร้ายตนเองหลายกระบวนท่าปานนั้น
หวังเยี่ยนหลงยังคงไม่ลดละ เดินใกล้เข้าปลายกระบี่เรื่อย ๆ จนคมของมันทิ่มทะลุเสื้อผ้าของเขาเืไหลซึมออกมา
“ครั้งแรกที่เจอเ้า ข้าแค่คิดว่าเ้าเป็พวกเดียวกันเลยแสดงออกไปแบบนั้น ข้าตามคนผู้นี้มานานมากแล้ว มันสังหารคนในครอบครัวข้า ใช้วิชามารทำร้ายผู้คน ข้าไม่อาจปล่อยให้มันมีชีวิตอยู่ได้จริง ๆ”
“หยุดก่อน” เหลียนเฟินห้ามปรามแต่ยังไม่ลดกระบี่ลง
“ต้องให้ข้าพิสูจน์อันใดอีก เ้าจึงจะเชื่อว่าข้าไม่ได้้าทำร้ายเ้า” หวังเยี่ยนหลงยังคงเล่นละครหลอกเหลียนเฟิน คิดในใจว่าศิษย์วังธาราเหมันต์หลอกยากจริง ๆ
เืบนหน้าอกเขาไหลซึมออกมามากขึ้นเรื่อย ๆ ปลายกระบี่แทงเข้าไปลึกจนเหลียนเฟินต้องลดกระบี่ตนเอง
“หากข้าไม่เชื่อ เ้าจะปล่อยให้กระบี่ข้าแทงหัวใจเ้าอย่างนั้นหรือ” เหลียนเฟินโพล่งออกมา
“ข้าไม่รู้จะทำอย่างไรให้เ้าเชื่อใจ”
“พอเถิด” เหลียนเฟินจำใจต้องยอมทำเป็เชื่อเขา ทั้ง ๆ ที่จริงแล้วในใจระแวงมากกว่าเดิม
“าแที่มือเ้า เจ็บมากหรือไม่” หวังเยี่ยนหลงถือวิสาสะจับข้อมือของเหลียนเฟินขึ้นมาดู
“ข้าไม่เป็ไร” เหลียนเฟินรีบดึงมือกลับ แต่ถูกคนที่ตัวใหญ่กว่ารั้งเอาไว้
“เืไหลยังไม่หยุด ให้ข้าช่วย” ดูเผิน ๆ หวังเยี่ยนหลงคล้ายเป็คนมีน้ำใจห่วงใยผู้อื่น แต่จริง ๆ แล้วเมื่อครู่เขาเพิ่งจะร่ายอาคมโลหิตมารเข้าไปในตัวของเหลียนเฟิน
ครั้นพยายามบังคับให้มันขยายตัวเป็หนามแหลมคมบาดร่างกายของเหลียนเฟิน คนตรงหน้ากลับไม่แสดงอาการใดออกมาจึงคิดลองร่ายอาคมอีกครั้งให้แน่ใจ
ทว่า ยามได้จับมือเหลียนเฟิน ร่างกายของเขาดูแปลกไป ปราณมารร้อนรุ่มเหมือนค่อย ๆ อบอุ่นไหลเวียนนุ่มนวลมากขึ้น เขาไม่ได้ััความรู้สึกเช่นนี้มานานแล้ว
ผ่านไปหนึ่งอึดใจ หวังเยี่ยนหลงยักยิ้มมุมปาก โลหิตมารของข้าใช้กับศิษย์วังธาราเหมันต์ไม่ได้ผล ิฮวา ข้าชักเสียใจที่วันนั้นปล่อยให้เ้ารอดไปได้
3K
