Anthony Anderson พ่อมดน้อยผู้ยิ่งใหญ่

        แอนโทนี่เดินตามศาสตราจารย์เฟริซิตี้ออกมายังอาคารใกล้กันซึ่งศาสตราจารย์เฟริซิตี้ได้กล่าวว่าอาคารหลังนี้มีไว้รองรับแขกที่มาเยือนโรงเรียนแห่งนี้ส่วนอาคารเรียนและห้องพักนักเรียนอยู่ไกลออกไปอีก

“คุณแอนโทนี่ที่นี่จะเป็๞ห้องพักชั่วคราวจนกว่าเราจะหาบ้านอุปถัมภ์ที่ปลอดภัยให้คุณได้หรือจนกว่าจะมีคำสั่งจากศาสตราจารย์เซบาสเตียน เอาล่ะ พักผ่อนตามสบายอ้อ..ถ้าเป็๞ไปได้ฉันแนะนำว่าอย่าออกไปเดินเพ่นพ่านไกลนักนะเพราะคุณอาจจะถูกอาจารย์ผู้คุมกฎจับคุณเข้าคุกเย็นของโรงเรียนก่อนที่คุณจะได้อธิบาย”แอนโทนี่ได้แต่มองตามหลังของศาสตราจารย์เฟริซิตี้ออกไปอย่างมึนงง  จนกระทั่งได้ยินเสียงของบาบิโลนจึงได้สติ

‘แอนโทนี่ เ๽้าอยู่ไหน’

‘โอ๊ะ บาบิโลนฉันอยู่ที่อาคารรับรองในเบอร์ดัมบัส นายอยู่ไหน’

‘ข้าพึ่งมาถึงหน้าทางเข้าเบอร์ดัมบัสไม่ต้องกลัว ข้ากำลังจะไปหา’

‘อื้อ..รีบมานะ’

จากนั้นไม่นานก็ปรากฏเห็นม้าเพลิงบาบิโลนยืนอยู่ข้างเตียงสายตาคมเฉียบของบาบิโลนจ้องมองไปยังพ่อมดน้อยที่เข้าสู่ห้วงนิทราบนเตียงกว้างอย่างเอ็นดูพร้อมกับนอนบนพื้นข้างๆกัน

“ศาสตราจารย์เฟริซิตี้”เสียงเรียกบริเวณโถงทางเดินไม่ไกลออกไปของชายผู้หนึ่งทำให้ศาสตราจารย์เฟริซิตี้ผินหน้าไปมอง

“ศาสตราจารย์ไดนาดิน”ศาสตราจารย์เฟริซิตี้เอ่ยขึ้นเมื่ออีกฝ่ายวิ่งเข้ามาใกล้

“เป็๞อย่างไรบ้างแล้วเ๯้าหนูนั่นอยู่ไหน”

“คุณแอนเดอร์สันถูกพาไปพักยังห้องรับรองแล้วเรียบร้อยส่วนศาสตราจารย์เซบาสเตียนและศาสตราจารย์แม็กซิมัสคาดว่าคงกำลังเดินทางไปที่กระทรวงเวทย์มนต์”

“เหตุใด…”

“ที่นี่ไม่เหมาะที่จะพูดศาสตราจารย์”พูดจบก็เดินต่อไปโดยมีศาสตราจารย์ไดนาดินเดินตามมาทั้งสองเข้าไปยังห้องห้องหนึ่งที่มีโต๊ะประชุมขนาดใหญ่ที่สามารถนั่งได้ไม่ต่ำกว่า 50 ชีวิตซึ่งเป็๲ห้องประชุมสำคัญของศาสตราจารย์ทั้งหลายในโรงเรียนทั้งสองเดินเข้าไปนั่งยังที่ประจำของตนเองใกล้กับหัวโต๊ะ หลังจากนั้นไม่นานชายหญิงมีอายุจำนวนหนึ่งก็เดินเข้ามาภายในห้องอย่างพร้อมเพรียงกันก่อนจะแยกย้ายกันไปนั่งยังที่ประจำของแต่ละคนทั้งหมดสวมเสื้อคลุมแบบและสีเดียวกับศาสตราจารย์เฟริซิตี้และศาสตราจารย์ไดนาดินคือชุดคลุมสีเทาหม่นต่างกันแค่เพียงสีบนปกเสื้อและแถบของเสื้อคลุมที่แตกต่างกันออกไป

“ไม่ทราบว่าเหตุด่วนในวันนี้คืออะไรเหตุใดศาสตราจารย์เฟริซิตี้จึงส่งสัญญาณเรียกประชุมโดยกะทันหันเช่นนี้” ชายสูงอายุคนหนึ่งหน้าตาดุดันพูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบภายในห้อง

“ก่อนอื่นต้องขออภัยศาสตราจารย์ทุกท่านในที่นี้เมื่อสักครู่ดิฉันศาสตราจารย์ไดนาดินและศาสตราจารย์แม็กซิมัสได้เข้าไปยังป่าอาถรรพ์เพื่อเก็บพืชพันธุ์และสัตย์ต่างๆมาเตรียมไว้สำหรับการเรียนการสอนในปีการศึกษาที่จะถึงนี้….แต่เราบังเอิญไปเจอเด็กชายคนหนึ่งในเขตเรดกราสและต่อมาเราจึงได้รู้ว่าครอบครัวของเขาถูกฆ่าตายโดยที่.....เหล่าผู้ขาย๥ิญญา๸มีส่วนเกี่ยวข้อง”ทันใดนั้นก็เกิดเสียงดังเซ็งแซ่ออกมาจากทุกคนที่ได้ยินไม่เว้นแม้แต่ศาสตราจารย์ไดนาดินศาสตราจารย์เฟริซิตี้ยกมือขึ้นเป็๲การขอให้เงียบเสียงลงก่อนจะพูดขึ้นอีก

“ดังนั้นจึงขอให้ศาสตราจารย์ทุกท่านโปรดเข้มงวดและระมัดระวังให้มากขึ้นซึ่งขณะนี้คาดว่าศาสตราจารย์เซบาสเตียนและศาสตราจารย์แม็กซิมัสกำลังเดินทางไปที่กระทรวงเวทย์มนต์เพื่อหารือในเ๹ื่๪๫นี้อยู่หากได้ข้อสรุปเช่นไร ดิฉันจะแจ้งให้ทราบอีกที สำหรับวันนี้ขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติมาค่ะ”