ซุปเปอร์สตาร์ของฉัน

หนึ่งสัปดาห์ งานที่ไม่อยากทำ

             วันนี้เป็นวันที่ฉันต้องมาเจอมิดไนท์ หน้าที่ฉันคือดูแลมิดไนท์ ส่วนอีกคนเขามีผู้จัดการคอยดูแล ส่วนผจก มิดไนท์มาด้วยแหละ ที่ให้มีสองคนเพราะช่วยกันแฟนคลับได้ ส่วนรายละเอียดงานการถ่ายทำฉันไม่ค่อยรู้เรื่อง ฉันคอยเดินตามมิดไนท์ ช่วยเก็บของนิดๆหน่อยๆ

“สวัสดีค่ะผจก” ฉันทักทายแค่ผจก คนนั้นฉันไม่ได้ทักทายเขา

“ไม่เจอกันนานเลยนะคะ น้องบลู”

“ค่ะ” ฉันตอบแล้วก็เดินไปนั่งที่ประชุม (บริษัทแค่ให้ฉันมานั่งฟังด้วย )

“ผมขอกาแฟ 1 แก้วครับ”

             มิดไนท์เดินมาสั่งกาแฟกับฉัน ๆลุกไปชงกาแฟให้เขาตามหน้าที่ ชงเสร็จก็เดินไปเสริฟให้ที่โต๊ะ แล้วฉันเดินกลับมาพร้อมกับมานั่งประจำที่ โดยไม่รอคำขอบคุณจากเขา

             เวลา 17.00 น. เวลาเลิกงานพอดี ฉันเก็บกระเป๋าเตรียมกลับบ้าน เดินออกมาที่ป้ายรถเมลล์ เพื่อรอรถกลับบ้าน แต่ระหว่างที่รอรถ ผจก.ของมิดไนท์เดินมาหาฉัน พูดกับฉันว่า “ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหมคะ “  ด้วยความที่ไม่กล้าปฎิเสธจึงยอมคุยกับเธอ เราไปคุยกันที่ร้านกาแฟ คาเฟ่แถวๆบริษัทของฉัน 

“เธอไม่เชื่อมิดไนท์ ก็ต้องเชื่อฉันนะ มิดไนท์ไม่มีแฟนคนไหนทั้งนั้นนอกจากคนชื่อ บลู” ผจก.พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง สำหรับฉันๆฉันเชื่อผจก.นะเพราะเขาไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด

“จะมาบอกบลูทำไมคะ”

“ฉันอยากให้เธอกลับไปหามิดไนท์”

“คือว่า.. บลู ยังไม่อยากเจอตอนนี้ค่ะ”

“ฉันแค่อยากมาช่วยยืนยันให้มิดไนท์ ถ้าเธอยังใจแข็งแบบนี้ ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว”

“ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ”

“ขอบคุณค่ะ บลูขอเวลาอีกสักหน่อยนะคะ ”