แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าส่องโดนผิวให้พอรู้สึกอบอุ่น เด็กสาวฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีขณะก้าวเท้าเข้ามาในโรงเรียนด้วยเหตุผลที่ว่า วันนี้คือวันเปิดเทอมแรกของเธอนั่นเอง
วันนี้คิมหันต์รีบตื่นแต่เช้าเพื่อลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวและจัดการตัวเองให้เรียบร้อย ถึงแม้วันนี้จะเป็นเช้าวันจันทร์ที่ผู้คนส่วนใหญ่มักจะเกียจคร้าน แต่เจ้าตัวกลับรู้สึกตื่นเต้นกับการไปโรงเรียนราวกับเด็กที่ได้ของเล่นใหม่ไม่มีผิด
“เรามาเร็วเกินไปรึเปล่านะ ?” เด็กสาวพูดขึ้นเมื่อสังเกตเห็นบรรยายกาศรอบโรงเรียนนั้นดูเงียบสงบเพราะเด็กนักเรียนยังมากันไม่ค่อยเยอะเท่าที่ควร
มันก็เป็นข้อดีสำหรับคนมาโรงเรียนเช้าล่ะนะ มันเป็นช่วงเวลาที่เหมาะจะนั่งอ่านหนังสือหรือไม่ก็นั่งซึมซับอากาศยามเช้าที่แสนจะบริสุทธิ์ เธอยืนชมวิวทิวทัศน์อยู่สักพักก็ตัดสินใจมุ่งหน้าไปยังห้องเรียนประจำของตน เนื่องจากวันปฐมนิเทศคิมหันต์ได้มาทำการสำรวจห้องเรียนของตนคร่าวๆแล้วว่าอยู่ตึกไหนไม่งั้นเธอคงจะหลงเป็นแน่แท้
ครืด
เสียงประตูห้องเรียน 4 - C ถูกเปิดด้วยเด็กสาวผู้มาเยือนใหม่ ในตอนแรกเจ้าตัวคิดว่าเธอคงจะต้องเป็นคนแรกแน่ๆ แต่มันกลับไม่เป็นดังนั้นเพราะมีอีกสองชีวิตได้นั่งอยู่ในห้องเรียน
คนแรกเด็กผู้ชายผมสีดำที่ทําไฮไลท์สีแดงดูท่าทางเหมือนนักเลงกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้แล้วเอาเท้าขึ้นไปพาดบนโต๊ะและเหมือนเขาจะรู้ตัวว่ามีคนจ้องเขาอยู่จึงเหลือบมองทางหางตา ทำให้คิมหันต์สะดุ้งเฮือกแล้วรีบก้มหน้าก้มตาหลบสายตาก่อนจะเดินไปนั่งโต๊ะที่อยู่ใกล้ๆกับตัวเอง
น่ะ .. น่ากลัวจังเลยแฮะ
เธอคิดในใจเงียบๆ
พอเธอค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาถึงได้รู้ว่าเด็กหนุ่มคนนั้นไม่ได้สนใจเธอแล้ว เธอจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะพบว่าที่นั่งข้างๆเธอนั้นมีเด็กสาวคนหนึ่งกำลังฟุบหลับอยู่
หรือว่าเธอควรจะฟุบหลับแบบนั้นบ้างนะ ? เผื่อมันจะช่วยฆ่าเวลาได้
หลังจากนั้นนักเรียนก็ค่อยๆทยอยมากันเรื่อยๆจนครบและตามด้วยเสียงออดบอกเวลาเข้าเรียน ซึ่งคาบแรกเป็นคาบโฮมรูมที่คุณครูประจำชั้นจะเข้ามาพูดต้อนรับนักเรียนใหม่แล้วแนะนำตัวเอง บอกกฎกติการต่างๆเพราะว่าเด็กบางคนในห้องก็ไม่ใช่ศิษย์เก่าของที่นี่
“เอาล่ะ งั้นทุกคนมาแนะนำตัวกันดีกว่านะจ๊ะ เริ่มจากเธอเลยแล้วกัน” หญิงสาววัยกลางคนชี้ไปยังเด็กหนุ่มที่ยังคงเอาเท้าขึ้นมาพาดโต๊ะอย่างไม่รู้สึกผิดอะไร
“มินาโมโตะ ซูซาคุ มินาโมตะเป็นนามสกุล ซูซาคุเป็นชื่อ อย่ามาโชว์โง่เรียกชื่อฉันผิดล่ะกันนะ เจ้าพวกบ้า” คนที่แนะนำตัวพูดด้วยเสียงกวนประสาท
“กรี๊ดดด ซูซาคุคุงเท่ที่สุด !”
แทนที่ทุกคนจะโมโหกับคำพูดของเขากลายเป็นว่าสาวๆทั้งห้องตามกริ๊ดกร๊าดในความกวนประสาทของซูซาคุทั้งนั้น
“อะ .. เอ่อนี่ คนที่ชื่อซูซาคุนี่เขาดังขนาดนั้นเลยหรอ” เด็กสาวผมน้ำตาลหันไปกระซิบกับเด็กผู้หญิงเพื่อนร่วมห้องที่กำลังทำหน้าเคลิ้ม
“เธอคงเป็นเด็กใหม่สินะ ใช่แล้วล่ะ ซูซาคุน่ะเป็นนักกีฬาบาสของโรงเรียนที่มีทั้งฝีมือและหน้าตาเลยนะ ถึงจะพูดจาร้ายกาจ แต่ก็เท่สุดๆไปเลยนะ !” เพื่อนร่วมห้องบรรยายถึงสรรพคุณของซูซาคุให้คิมหันต์ฟัง เด็กสาวได้แต่ยิ้มแห้งๆ
ผู้หญิงห้องนี้ตรรกะเพี้ยนๆแฮะ .. เจ้าตัวคิดอย่างเหนื่อยใจ
“ก็งั้นๆแหละ ไม่เห็นจะขนาดนั้นเลย” กลุ่มผู้ชายในห้องพูดขึ้นมาอย่างไม่พอใจ
“พวกผู้ชายอย่างนายน่ะไม่ได้ครึ่งของซูซาคุด้วยซ้ำ!” สาวๆในห้องก็สวนขึ้นมาทันที
“พอๆ ซูซาคุเอาเท้าลงด้วย นี่ห้องเรียน” คุณครูพูดปรามนักเรียนชายและหญิงก่อนจะหันไปพูดเตือนซูซาคุให้เลิกทำกิริยาแบบนี้ในห้องเรียน
“ชิ” เขาทำท่าทางไม่พอใจที่โดนคุณครูประจำชั้นตำหนิเล็กน้อยแต่ก็ยอมเอาเท้าลงอย่างว่าง่าย