นับจากที่คริสและครอบได้ย้ายถิ่นฐานกลับประเทศอังกฤษ เบลล์ยังดำเนินชีวิตของเธอต่อไป ยังคงไปเรียนในทุกวัน ตั้งใจไเรียน เรียนอย่างเอาเป็เอาตาย เสาร์อาทิตย์ก็ไม่ได้ปล่อยให้ตัวเองว่าง ไปหากิจกรรมทำหรือไม่ก็ลงเรียนพิเศษเพิ่มในวิชาที่เธอไม่ค่อยถนัด การกระทำของเบลล์ได้สร้างความแปลกใจและอดอดห่วงบุตรของตัวเองไม่ได้ เพราะบุตรของเธอนั้นเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเรียนไม่สดใสเหมือนแต่ก่อน ว่างเมื่อไหรก็หยิบหนังสือมาอ่าน คนเป็พ่อแม่ก็ดีใจอยู่หรอกที่ลูกตั้งใจเรียน แต่ว่าพวกเขากลับอยากได้ลูกสาวที่มีชีวิตชีวากลับคืนมา
8 ปีผ่านไป เวลานั้นผ่านไปเร็ว เป็ 8 ที่มุมานะของเบลล์ เธอเรียนจบและวคว้าปริญญาโท ได้เพียงอายุ 23 ปีเท่านั้น ด้วยวิธีการสอบเทียบนั้นเองทำให้เธอมีโอกาสได้เรียนจบเร็วกว่าคนอื่น เธอจบบริหารธุรกิจเพราะ้าสานธุรกิจครอบครัวต่อไปแบ่งเบาภาระของบริดาเธอ เรียนจบปุ๊บเธอเข้ามมาสารต่อธุรกิจครอบครัว และยังเปิด บริษัททำโฆษณาร่วมกับเพื่อน (แอลนั้นเอง) บริษัทโฆทษณาของเธอแม้จะพึ่งเริ่มได้ไม่นานแต่ก็นับว่าเป็ที่จับตามมองอย่างมาก ด้วยสมัยนี้ทุกคนต่าง้าพัฒนาธุรกิจของตัวเองลงในแพลตฟอร์มต่างๆให้ดูน่าสนใจ บริษัทของมักเสนอคอนเทนที่น่าสนใจเสมอ ่ที่ก่อร่างสร้างบริษัทใหม่เธอและแอลมักจะคลุกตัวที่บริษัทซะส่วนใหญ่ ทำงานหามรุ่งหามค่ำ จนไม่ค่อยมีเวลากลับบ้าน หรือแม้กระทั่งกินข้าวให้ตรงเวลา เธอเลือกซื้อคอนโดนใกล้ๆบริษัทของเธอเพื่อไม่ให้เสียเวลาในการเดินทาง ทั้งดูธุรกิจของตัวเองและธุรกิจของครอบครัว ทำเธอผ่าน่เวลาที่เธอคิดถึงใครคนหนึ่งได้บ้าง เธอเรียนรู้แล้วว่าการที่เธอทำตัวให้ยุ่งทำงานหนักอย่างกับบ้านเป็หนี้ธนาคาร ทำให้ลืมใครบางคนได้ เธอสัญญากับพ่อแม่ว่าสุดสัปดาห์นี้เธอต้องกลับบ้านตามคำสั่งของคุณอารยา เนื่องอารยาเกิดความคิดถึงบุตรสาวที่ไม่ได้กลับไปพักที่บ้านนานนับเดือน
เบลล์ : แอลวันนี้ฉันกลับบ้านเร็วนะ คุณนายอารยาบ่นคิดถึงแล้ว(เธอเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม เพราะก็คิดถึงมารดามากเหมือนกัน)จะไปกินข้าวที่บ้านด้วยกันไหมคุณพ่อคุณแม่ก็คิดถึงเธอนะ(เอ่ยชวนเพื่อนสนิท)
แอล : โอ้ยไม่ล่ะ เรากลับบ้านเร็วมั้งก็ดี ทุกวันนี้คนที่บ้านนึกว่าฉันทำงานกลางคืนแล้วเนี่ย กลับบ้านดึกทุกวันเลย เอาไว้หลังนะฉันค่อยไปเยี่ยมคุณลุงคุณป
2CEO สาวเดินออกจากบริษัท แต่ด้วยการจราจรติดขัดยิ่งเป็วันศุกร์นั้นแล้ว หึหึ เบลล์ใช้เวลาเดินทางร่วใสองชั่วโมงในการกลับบ้าน จากเอกมัย(บริษัที่เธอก่อตั้งกับแอลได้เช่าอาคารพานิชสำหรับบริษัทโฆษณาไว้ ด้วยเหตุที่ว่าเช่าที่เอกมัยสะดวกในการเดินทางติดต่อลูกค้า )ถึงบางนานั้นจะว่าไกลก็ไม่ใช่ นี่เป็เหตุผลว่าทำไมต้องซื้อคอนโดใกล้ที่ทำงาน
บรึ้นนนนน!เสียงรถเลี้ยวเข้ามาในพื้นที่ในบ้าน
เบลล์ : กล้บมาแล้วมาค่ะ (เธอเอ่ยขึ้นขณะก้มถอดรองยังไม่ทันได้สั่งเกตุว่าใครนั่งร่วมโต๊ะกับบิดามารดาของเธอ)
ที่จริงการกลับบ้านมาครั้งไม่เพียงอารยาที่คิดถึงลูกสาวเท่านั้น แต่อารยาวางแผนให้ลูกสาวได้กลับมาเจอกับคริสอีกด้วย ด้วยเธอนั้นเอ็นดูคริสเป็พิเศษ ซึ่งต่างจากหนุ่มๆที่แวะเวียนมาจีบลูกสาวของเธอที่มา
อารยา : กลับมาแล้วเหรอลูก ดูซิใครมาหา (อารยาเอ่ยต้อนรับบุตรสาว )
คริส : สวัสดีครับ น้องเบลล์ (คริสเอ่ยทักเบลล์ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม และตื่นเต้น คาดหวังว่าเบลล์จะรู้สึกเช่นกัน)
เบลล์ : เอ่อ (เบลล์ใมองค้างอยู่ใหญ่ เพราะคนที่หายไปนานแปดปี คนที่บอกจะกลับมา ไม่เคยแม้จะติดต่อมา แต่ตอนนี้มายืนตรงหน้าเธอ แม้หัวใจของเธอยังเต้นแรงที่ได้เจอกับคริสอีกครั้งแต่ความรู้สึกเธอนั้นโกรธถึงการจากไปของเข้าเช่นกัน เธอยังสับสนกลับความรู้สึกที่หลายปีมานี้เธอพยายามเก็บซ่อนไว้ข้างในทั้งเรียนเป็บ้าเป็หลัง ทำงานหามรุ่งหามค่ำก็เพื่อให้ลืมเขาคนนี้ แต่ตอนนี้แค่เขากลับมายืนตรงหน้า แค่ไม่กี่วินาที กลับสะกิดหัวใจของเธอให้กลับมาเต้นแรงอีกครั้ง ความพยามทั้งหมดสูญเปล่า เบลล์เธอต้องมีสติ เบลล์เธอเตือนสติตัวเองในใจ)
เบลล์ : เอ่อ สวัสดีคะ (กล่าวทักทายคริสตามมารยาท)คุณแม่มีแขกงั้นเบลล์ขอตัวขึ้นข้างบนก่อนนะคะ เหนื่อยมากเลย(เธอให้เหตุผลแล้วเดินสับขาอย่างไวโดยไม่เหลียวมองคริสกับอารยาที่ทองตามหลังอยู่)
อารยา : เอ่อ ยัยเบลล์ เดี๋ยวลงมาทานข้าวเย็นนะลูก (อารยาะโตามหลังเบลล์)
คริส : เอ่อ คุณป้าครับผมขออนุญาตขึ้นไปคุยกับน้องหน่อยได้ไหมครับ(คริสเอ่ยขออนุญาตอารยา เพราะคริสเองมีความในใจมากมายที่อยากจะเอ่ยกับเบลล์ )
อารยา : ได้สิ ลูกแหมไม่ได้เจอกันนานคงมีเื่มากมายอยากจะคุยกัน(อารยาเอ่ยอนุญาตคริส อย่างไว้วางใจ เพราะคริสเองไม่ใช่คนอืนคนไกลสำหรับอารยาอยู่แล้ว แถมยังพวงด้วยตำแหน่งที่อารยาอยากได้เป็ลูกเขยซะด้วย)
คริส : ขอบคุณ
คริสเดินตามหลังเบลล์ของไปชั้นสองของบ้านที่เค้าคุ้นเคยแม้เวลาผ่านไป แปดปีก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปมาก กีอกๆๆๆคริสเคาะประตูห้องของเบลล์
เบลล์ : คะแม่(เบลล์เข้าใจว่าเป็แม่ของเธอที่มาตามไปทานข้าวเย็น เธอจึงเดินมาเปิดประตูให้ ) เข้ามาที่ของเบลล์ทำไมคะ(เบลล์ร้องประท้วงที่คริสเข้าเดินเข้าห้องอย่างวิสาสะ)
คริส : คิดถึงจังเลยครับ (คริสเอ่ยพร้อมจู่โจมกอดเบลล์อย่างแแ่ แทบอกแน่ๆของเขา บัดนี้พี่คริสของเรานั้นไม่อ่อนโยนเลย คริสกอดรัดเบลล์แน่นขึ้น กอดนี้สำหรับความคิดถึงคนรักที่ไม่เจอกันนานหลายปี )
แปดปี่ที่ผ่านไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากติดต่อกลับมาหาเบลล์ แต่เพราะกลัวใจตัวเองต่างหาก หากเขาได้ยินเสียงเบลล์ เขาคงไม่สามารถห้ามใจตัวเองได้คงกลับมาหาเบลล์แบบไม่รังเลและไม่สามารถทำหน้าทที่ของตััวเองสำเร็จ
เบลล์ : ปล่อยนะคะ คุณจะทำอะไรน่ะ ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ !! (เบลล์กำลังดิ้นหนีจากอ้อมกอดอย่างสุดแรง เธอไม่คิดว่าคริสจะเข้ามาสวมกอดเธอเพราะพี่คริสที่รู้จักคนนั้นเมื่อแปดปีที่แล้วต่างจากคริสคนนี้มาก )
คริส : อย่าดิ้นซิ ขอพี่กอดอีกนิดให้หายคิดถึงหน่อยนะ ไม่ได้เจอกันตั้งนานคิดถึงจังเลยคะ(คริสกลับมาครั้งนี้เขาตั้งใจแล้วว่าจะทำความรู้สึกของเบลล์และเขาให้ชัดเจนจากเมื่อก่อน ตั้งใจจะเดินหน้าสานความสัมพันธ์เต็มสูบ ชดเฉยให้เบลล์กลับสิ่งที่ทำให้เบลล์เสียใจ )
เบลล์ : ปล่อยคะ เบลล์เจ็บ
คริส : ปล่อยก็ได้ (คริสปล่อยมือเบลล์ออกจากอ้อมแขน เพราะเขาเองคงจะหนักมือไปเลยทำให้เธอเจ็บ)
170
