.... ในรัชสมัยของ อินซืออ๋อง จักรพรรดิ แห่งแคว้นโจว. ได้ตกต่ำถึงขีดสุด. ราชสำนักอ่อนแอ. เหล่าเ้าเมืองต่างแข็งข้อตั้งตัวเป็ใหญ่ ไม่รับฟังคำสั่งของราชสำนักอีกต่อไป อินซืออ๋อง จึงมีรับสั่งให้สี่แม่ทัพใหญ่นำทหารสี่แสนนายออกไปปราบฏครั้งนี้. แต่ทว่า หนึ่งในแม่ทัพใหญ่ที่มีนามว่า หวังชิง ได้คิดคดทรยศ. เขาได้สังหารสองแม่ทัพใหญ่ทั้งสองส่วนแม่ทัพอีกคนหนึ่งหนีรอดไปได้. หวังชิงจึงนำทหารทั้งหมดบุกเข้าเมืองหลวงต้าโจว ก่อนที่เขาจะสังหาร อินซืออ๋องและคนในราชวงศ์จนหมดสิ้น แต่ทว่ากลับมีทารกน้อยซึ่งเป็บุตรของ อินซื่ออ๋องหนีรอดชีวิตมาได้ โดยมีองครักษ์คนสนิทของ อินซืออ๋องช่วยเหลือออกมา. พร้อมทั้งได้นำตำราโบราณทั้งสองเล่มออกมาด้วย. โดยที่ หวังชิงไม่ล่วงรู้. ไม่นาน. หวังชิงก็สถาปนาตนเองเป็อ๋ององค์ใหม่แห่งเมืองต้าโจว. ทางด้านเหล่าเ้าเมืองเมื่อรู้ว่า หวังชิงยึดอำนาจและตั้งตัวเป็ใหญ่ จึงเปิดศึกทำากัน จนเวลาได้ล่วงเลยผ่านไปสิบปี เมืองนับสิบๆเมืองถูกยึดครอง เหลือแต่เพียงเ้าเมืองทั้งเจ็ดที่แข็งแกร่งที่สุด. ไม่นานเหล่าเ้าเมืองทั้งเจ็ดก็สร้างแคว้นของตนเองขึ้นมา พร้อมๆกับสถาปนาตนเองขึ้นเป็อ๋อง. ร่วมทั้ง หวังชิงด้วย. อ๋องทั้งเจ็ดคนต่างก็ทำาเพื่อแย่งชิงความเป็ใหญ่กันโดยไม่สนใจความเดือดร้อนของประชาชน จนผู้คนต่างก็กล่าวขาน่เวลานี้ว่า. าเจ็ดแคว้น.....
.... แคว้นต้าโจว ห่างออกไปพันลี้ มีเมืองเล็กๆเมืองนึงชื่อว่า เมืองหนานหยาง. เป็เมืองที่มีประชากรไม่มากนัก อีกทั้งยังเป็เมืองที่ทุระกันดานอีกด้วย
.... โรงพนันแห่งนึงภายในเมืองหนานหยาง
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า เ้าหนูเ้ามันช่างมากับดวงจริงๆ ไหนเ้าบอกข้าที่ซิรอบนี้เ้าจะแทงอะไร " ชายวัยกลางคนพูดขึ้น
" นั้นสิเ้าหนู เร็วเข้า บอกมาเร็วๆ ว่ารอบนี้จะแทงอะไร " ชายอีกคนพูดเสริม
" เ้าหนูข้าจะเขย่าแล้วนะ. กริ้งงงง... เอา เชิญแทงได้ " เ้ามือพูดขึ้น บัดนี้หากมองดีๆจะเห็นได้ว่าเ้ามือนั่นหน้าตาบูดเบี้ยวเป็อย่างมาก อย่างกับคนท้องผูกเวลาปวดท้อง เนื่องด้วยว่าเขาเสียต่อเนื่องไปแล้วถึงสิบรอบด้วยกัน
" เอ้า ว่ายังไงเ้าหนู สรุปเ้าจะแทงอะไร. " ชายคนเดิมรีบพูดขึ้น
" เอ้าเร็วเข้าหากไม่มีคนแทงข้าจะเปิดแล้วนะ. " เ้ามือรีบพูดขึ้นมา
" ได้...ข้าแทงต่ำ. " เสียงที่ดูเรียบนิ่งดังขึ้น. ใช้แล้วเขาก็คือ หลีเฟยหลงนั่นเอง ตัวเขาแม้จะเป็เด็กที่มีอายุเพียงแค่สิบปีแถมยังสวมใส่ชุดเก่าๆแต่ก็ไม่อาจจะบดบังความองอาจของเขาได้เลย
.... ทุกคนเมื่อได้เห็นว่า หลีเฟยหลงแทงต่ำ. ต่างก็ทุ่มเงินของตนเองแทงต่ำตามไปด้วย. " ข้าแทงต่ำ ข้าด้วย ข้าด้วย ข้าอีกคน. " ทุกคนต่างก็แทงต่ำตาม หลีเฟยหลง
... ทางด้านเ้ามือ เมื่อเห็นว่าทุกคนต่างก็แทงต่ำตาม หลี่เฟยหลง ก็แสดงความหนักใจออกมาทันทีก่อนจะมีเหงื่อใหลออกมาเต็มใบหน้า
" ต่ำ ต่ำ ต่ำ ต่ำๆๆๆๆ " เสียงเชียร์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง.
.... ทางด้านเ้ามือเองก็ค่อยๆเปิดฝาถ้วยออกอย่างช้าๆ. ก่อนที่เ้ามือจะใช้ท่อนแขนปาดเหงื่อของตนเอง พร้อมกับพูดขึ้นว่า " สี่ ห้า หก. สูง " สิ้นเสียงของตนเองเ้ามือถึงกับโล่งใจเป็อย่างมาก
" อะไรว้ะ!!! " เสียงของชายคนเดิมดังขึ้น. ก่อนจะมองไปทาง หลี่เฟยหลงพร้อมกับพูดขึ้น " นี่เ้าหนู ทำไม่ตานี้มันออกสูงล่ะ "
" เอ้า...ข้าจะไปรู้ได้ยังไงกันละว่ามันจะออกอะไร. " หลีเฟยหลงรีบตอบออกไป
" อะไรของเ้ากัน รู้อย่างนี้ข้าไม่น่าแทงตามเ้าเลยจริงๆ. " ชายคนเดิมพูดขึ้น
" ข้าก็ไม่ได้บอกให้พวกเ้ามาแทงตามข้าหนิ. เป็พวกเ้าเองไม่ใช่หรือที่มาแทงตามข้า. " หลีเฟยหลงตอบออกไป ด้วยน้ำเสียงกวนๆ
" เอ้าๆๆ พวกเ้าจะทะเลาะกันอีกนานมั้ย. ข้าจะเริ่มตาใหม่แล้วนะ." เสียงของเ้ามือดังขึ้น. ในตอนนี้หากดูดีๆ ใบหน้าของเ้ามือดูมีความสุขขึ้นมาเป็อย่างมาก
" เอ้า....กริ้งงงง....เสียงของลูกเต๋าดังขึ้น. เชิญแทงได้. "
" นี่ เ้าหนูเ้าจะแทงอะไร. " ชายคนเดิมเอ่ยถามขึ้น
" เอ้าท่านลุง ท่านมาถามข้าหากว่าข้าทำท่านเสียอีก. ท่านจะไม่โกรธข้าหรือไง." หลี่เฟยหลงพูดขึ้น
" เ้าอย่าพูดมากหน่า จะแทงอะไรก็ว่ามา " ชายอีกคนพูดเสริม
" ว่าไงเ้าหนู เ้าจะแทงอะไร." เสียงของเ้ามือดังขึ้น
" ได้ ข้าแทงต่ำ ห้าตำลึง. " หลีเฟยหลงพูดขึ้น " นี่ๆๆๆ พวกท่าน หากแทงตามข้าเสียมาอย่ามาว่าข้าแล้วกัน. ฮ่า ฮ่า ฮ่า. " หลีเฟยหลงพูดออกไป
... ทุกคนต่างก็แทงต่ำตาม หลีเฟยหลงอีกครั้ง " ต่ำ ต่ำ ต่ำ ต่ำ. " เสียงเชียร์ดังขึ้น
.... ทางด้านเ้ามือเองก็ค่อยๆเปิดฝาถ้วยออกอย่างช้าๆ. ก่อนที่เ้ามือจะยิ้มขึ้นมาพร้อมกับเอ่ยออกมา " ห้า ห้า หก. สูงเ้ามือกินเรียบ "
" อะไรว้ะ โดนกินอีกแล้ว. นี่...เ้าหนูทำไม่มันออกสูงอีกเล่า " ชายคนเดิมรีบพูดขึ้น
" นั้นสิเ้าหนู ข้าอุสาเอาเงินที่แอบซ่อนเมียไว้เอามาแทงเลยนะเนี้ย.... เสียหมดเลย. " ชายอีกคนพูดเสริม
" เอ้า พวกท่านจะมาว่าข้าได้ยังไง เมื่อกี้ข้าก็บอกไปแล้วว่า. แทงตามข้าเสียมาอย่ามาว่ากันนะ. " หลีเฟยหลงพูดขึ้น
" เอาๆๆ. ข้าจะเริ่มตาต่อไปแล้วนะ เลิกเถียงกันได้แล้ว. กริ้งงงง. เอ้า เดิมพันได้ " เสียงของเ้ามือดังขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้เป็น้ำเสียงที่อารมณ์ดีสุดๆ
.... หลีเฟยหลง ครุ่นคิดอยู่ครู่นึง ก่อนจะพูดออกมาว่า " ข้าแทงต่ำยี่สิบตำลึง " ก่อนที่เข้าจะนำเงินออกมาว่างไว้ที่ตำแหน่งต่ำอีกครั้ง
.... ทุกคนเมื่อเห็นว่า หลีเฟยหลงแทงต่ำ ต่างก็มองไปด้วยความสงสัย. " นี่เ้าหนูเ้าแทงต่ำมาสามตาแล้วนะ ครั้งนี้ข้าว่าเ้าคงจะหมดโชคแล้ว ข้าแทงสูงก็แล้วกัน. " ชายคนเดิมเอ่ยขึ้น
" นั่นสิ ข้าว่าเ้าแทงหนักไปหรือเปล่า ข้าเองก็จะแทงสูง " สิ้นเสียงทุกคนต่างก็แทงสูงไปตามๆกัน. มีเพียง หลี่เฟยหลงคนเดียวเท่านั้นที่แทงต่ำ
" เอาละ แทงเสร็จแล้วเอามือออกได้ " เสียงของเ้ามือดังขึ้น
" สูง สูง สูง สูง "เสียงเชียร์ยังดังขึ้นมาอีกตามเคย
.... เมื่อเ้ามือค่อยๆเปิดฝาถ้วยออกมาช้าๆทุกคนต่างก็ลุ้นกันจนตัวโก่ง. " หนึ่ง สอง สาม ต่ำ. " สิ้นเสียงเ้ามือก็นำเงินเดิมพันให้แก่ หลี่เฟยหลง
" อะไรกันว้ะ โดนกินอีกแล้ว. เ้าหนูเ้าได้มาไม่น้อยเลยนิ. " ชายคนนึงพูดขึ้น
" นิดหน่อยน่ะท่านลุง " หลี่เฟยหลงตอบกับไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
" เอาล่ะนะ. กริ้งงงง... เชิญเดิมพันต่อได้. " เ้ามือรีบพูดขึ้น
" เ้าหนูตานี้เ้าจะแทงอะไร. ข้าจะแทงตามเ้า. " ชายคนเดิมเอ่ยออกมา
" ได้เลยท่านลุง ข้าจะแทง.... " แต่ยังไม่ทันที่. หลี่เฟยหลงจะว่างเดิมพัน ก็มีเสียงที่ใส่แจ๋วของเด็กสาวดังขึ้น. " พี่เฟยหลง ท่านแอบมาเล่นพนันอีกแล้วนะ หากท่านพ่อรู้เข้าท่านคงโดนทำโทษอีกแน่." ใช้แล้วเสียงนี้เป็ของ หลี่เม่ยเหนียง. น้องสาวของ หลี่เฟยหลงนั่นเอง
" อ้าว...เม่ยเหนียง. เ้ามาทำอะไรที่นี้. " เฟยหลงเอ่ยออกไป
" จะอะไรอีกล่ะ ก็ท่านแม่นะสิให้ข้ามาตามท่าน. ท่านบอกว่าให้ท่านรีบกลับบ้านเดี๋ยวนี้. หากท่านพ่อกับมาไม่พบท่าน ท่านจะโดนทำโทษเอา. " เม่ยเหนียงพูดออกไป
" อืม ข้ารู้แล้ว. ขอเล่นอีกตาก่อนเดี๋ยวข้ารีบกลับ. " เฟยหลงเอ่ยขึ้น
" นี่...เ้าหนูเ้าจะเเทงหรือไม่ หากไม่แทงข้าจะเปิดแล้วนะ. " เ้ามือรีบพูดออกไป
" เล่น ข้าเล่น ข้าแทง... " แต่ยังไม่ทันที่ หลีเฟยหลงจะว่างเดิมพัน. ก็มีเสียงของ. เม่ยเหนียงดังขึ้น. " ไม่ได้...ท่านพี่เฟยหลง ท่านแม่บอกว่าหากท่านไม่กลับ ท่านแม่จะไม่ให้ท่านออกจากบ้านอีกเลย "
" อะไรนะ... ท่านแม่บอกเ้าแบบนี้จริงๆหรอ." เฟยหลงพูดออกไป
" ใช่แล้ว ท่านพูดแบบนี้จริงๆ พี่เฟยหลงพวกเรารีบกลับเถอะ. ขืนชักช้าท่านพ่อกลับมาไม่เห็นท่านละก็จะเป็เื่ได้. " เม่ยเหนียงเอ่ยขึ้นก็จะเดินไปดึงแขนของ เฟยหลงออกมา
" ได้ๆๆๆ. ข้ากลับก็ได้ เฟยหลงพูดออกมา. ทุกท่านข้ากลับก่อนล่ะนะพรุ่งนี้ข้าจะมาเล่นใหม่. " หลีเฟยหลงพูดออกไป
" เออ...เ้าหนูพรุ่งนี้เ้ามาเล่นอีกนะ. " เสียงของทุกคนดังขึ้น
.... ทั้งสองเมื่อออกมาจากโรงพนัน. ก็เดินต่อไปช้าๆ
" นี่ พี่เฟยหลง ข้าละไม่เข้าใจจริงๆเหตุใดท่านเล่นได้เงินแล้วถึงต้องยอมเสียกลับคืนไปให้แก่เ้ามือด้วยเล่า. " เม่ยเหนียงถามออกไป
" อ่อ เื่นี้นะหรือ. งั้นข้าจะบอกเ้าให้. หากเ้าเล่นได้อย่างเดียว ต่อไปใครเขาจะให้เ้าเล่นด้วย. ข้าเลยต้องเสียคือให้เ้ามือกลับไปบ้างเพื่อวันหน้าข้าจะได้มาเล่นได้อีกยังไงเล่า " เฟยหลงเอ่ยออกไป
" เห้อ...ข้าละเชื่อท่านเลยจริงๆ." เม่ยเหนียงตอบออกไป
" นี่...เม่ยเหนียง วันนี้ท่านแม่ทำอะไรกิน. " หลีเฟยหลงถามขึ้น
" วันนี้นะหรือ. ท่านแม่ทำน้ำแกงหัวปลากับผัดผักร่วมมิตร. เห็นว่าท่านพ่อกับท่านชอบกิน. " เม่ยเหนียงตอบออกไป
" อะไรนะ... ท่านแม่ทำน้ำแกงหัวปลากับผัดผักอย่างนั้นหรือ. เม่ยเหนียงท่าเช่นนั้นพวกเรารีบกลับเถอะ." หลี่เฟยหลงพูดขึ้นก่อนจะวิ่งออกไป
" เม่ยเหนียงเมื่อได้ยินดังนั้น ก็รีบเอ่ยขึ้น ท่านพี่เฟยหลง ท่านรอข้าด้วย. " นางเอ่ยขึ้นก่อนจะวิ่งตามหลีเฟยหลงออกไป.....
( ผมขอฝากนิยายเื่นี้ด้วยนะครับ เื่นี้อาจจะไม่เน้นไปทางกำลังภายในเท่าไรนัก. จะออกแนวา สู้กันด้วยฝีมือและแผนการรบเป็ส่วนใหญ่ มีครบทุกรสชาติ ครบเครื่องต้มยำเลยพี่น้อง5555 หวังว่าทุกคนคงจะชอบ. อาจจะมีเขียนผิดเขียนถูกประการใดผู้แต่งขออภัยมานะที่นี้ด้วย ขอบคุณครับ )
9K
